کتاب عشق در سینما؛ عشق

کتاب عشق در سینما؛ عشق نوشتهٔ صالح نجفی است. نشر لگا این کتاب را منتشر کرده است. نویسنده در مجموعهٔ «عشق در سینما» این بار به‌سراغ فیلم «عشق» (Amour) رفته است.

درباره کتاب عشق در سینما؛ عشق

مجموعهٔ «عشق در سینما» تأملی است دربارهٔ نسبت سینما و عشق؛ تأمل در این‌ باره که سینما با عشق یا عشق با سینما چه کرده است. صالح نجفی بیان کرده است که شاید این مهم‌ترین چالش سینما باشد؛ این که عشق را چگونه باید، اگر اصلاً بتوان، روی پرده نشان داد و بازنمایی کرد؟ صالح نجفی در کتاب عشق در سینما؛ مثل یک عاشق فیلم «مثل یک عاشق» را بررسی کرده است. صالح نجفی در کتاب عشق در سینما؛ عشق به نقد و تفسیر فیلم عشق (Amour) اثر «میشائیل هانکه» (Michael Haneke)، فیلم‌ساز اتریشی پرداخته است.

خواندن کتاب عشق در سینما؛ عشق را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به پژوهشگران،‌ منتقدان و دوستداران سینما پیشنهاد می‌کنیم.

درباره صالح نجفی

صالح نجفی در سال ۱۳۵۴ به دنیا آمد. او پژوهشگر حوزهٔ فلسفه، نویسنده، مدرس، مترجم و ویراستار آثار فلسفی و فرزند «محمدعلی نجفی»، کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس ایرانی است. «آیت نجفی» برادر او است. مجموعۀ «فیلم به‌مثابۀ فلسفه» نوشتهٔ صالح نجفی در سال ۱۳۹۷ به‌عنوان برترین کتاب‌های سال سینمای ایران در بخش تألیف برگزیده شد و جایزۀ بهترین تألیف هشتمین دورۀ کتاب سال سینما به او تعلق گرفت. بعضی از کتاب‌هایی که به‌وسیلهٔ صالح نجفی به پارسی برگردانده شده‌اند، عبارتند از «موسی و یکتاپرستی» (نوشتهٔ زیگموند فروید)، «مفهوم آیرونی» و «مفهوم اضطراب» (نوشتهٔ سورن کیرکگور)، «درس‌های برگسون برای زندگی» (نوشتهٔ مایکل فولی)، «درس‌های فروید برای زندگی» (نوشتهٔ برت کار) و «تفکر نامتناهی» (نوشتهٔ آلن بدیو)، «حوزه‌های عدالت» (نوشتهٔ مایکل والز)، «گفت‌وگوهایی با عباس کیارستمی» (نوشتهٔ گادفری چشایر)، «چگونه کیرکگور بخوانیم» (نوشتهٔ جان دی کپیوتو) و کتاب «اقتدارگرایی» (نشر نی).

بخشی از کتاب عشق در سینما؛ عشق

«از این رو موضوع اصلی بحث ما و یکی از قرائت‌های ممکن از فیلم هانکه بر اساس مفهوم سالخوردگی است، با یک تفکیک مهم بین دو کلمه‌ای که در زبان انگلیسی برای توصیف سالخوردگی داریم: یکی becoming old، یعنی فرایند آهسته‌ای که آدم در طی آن سالخورده و پیر می‌شود تا به مرگ برسد و دیگری ageing، به‌معنی پابه‌سن‌گذاشتن. تفاوت مفهومی یا فلسفیِ این دو تعبیر از سالخوردگی محور بحث است و ضمناً می‌توان با اشاره به بقیهٔ قرائت‌های ممکن آن‌ها را حول همین محور تعریف کرد. فیلم عشق را می‌توان بر اساس نسبت سینمای هانکه با موسیقی خواند. هانکه در دو فیلم معلم پیانو و عشق، که ایزابل هوپر در هر دو ایفای نقش کرده، روی موسیقی شوبرت تمرکز می‌کند و قهرمان‌های این دو فیلم با موسیقی ارتباطی مستقیم دارند. موسیقی شوبرت یعنی اوج زیباشناسی و زوال و تجربه‌ای که خلاقیت را با سقوط پیوند می‌زند و به‌طرز عجیبی با موتیف ageing پیوند دارد، یعنی هنرمندی که در اوج خلاقیتش یکباره مسن و سالخورده می‌شود و خلاقیت برایش یکجور تجربهٔ پیرشدن است و او از دوره‌ای به بعد هرچه کار می‌کند برای نابودکردن خود است، خلاقیتی که او را از درون ویران می‌کند و از بین می‌برد. هانکه در فیلم‌هایش از موسیقی متن استفاده نمی‌کند و در یکی از مصاحبه‌هایش می‌گوید غیر از فیلم‌های ژانری مثل وسترن‌های اسپاگتی، که موسیقی انیو موریکونه یکجور سند هویتیِ آن‌هاست، یا آهنگ‌هایی که برنارد هرمان برای هیچکاک می‌ساخته و البته فیلم‌های موزیکال، با استفاده از موسیقی به‌عنوان عصای زیر بغل فیلم‌ها سخت مخالف است چراکه سینما، همان‌طور که سارتر می‌گفت، اساساً مدیومی رئالیستی است و وقتی فیلمی مشخصاً رئالیستی باشد و از موسیقی استفاده کند، این به اعتقاد هانکه یعنی دروغ‌گفتن و لنگیدنِ ساختار فیلم. از نظر هانکه استفاده از موسیقی در فیلم‌ها برای اثرگذاری یکجور تجاوز به تماشاگر است و، البته، هانکه فیلمسازی است که از طریق تجاوزکردن به تماشاگر او را از مجموعهٔ تجاوزهای مؤدبانهٔ کل فیلم‌های جریان اصلی خلاص می‌کند.»