کتاب جین ایر

کتاب جین ایر نوشتۀ شارلوت برونته و ترجمۀ لیلا صانعی موفق و حاصل ویراستاری خانم نظری راد است. نشر آتیسا این رمان کلاسیک و عاشقانه و انگلیسی را روانۀ بازار کرده است.

درباره کتاب جین ایر

رمان جین ایر، معروف‌ترین کتاب شارلوت برونته، رمانی عاشقانه دربارۀ زندگی دختری یتیم است که در کودکی والدین خودش را از دست داده و بعد از بدرفتاری‌هایی که از بستگان نزدیکش می‌بیند، به پرورشگاه سپرده می‌شود. او در محیط بد پرورشگاه بزرگ می‌شود. در داستان «جین ایر» تنها چیزی که به این دختر کمک می‌کند، تحصیلات و ذهن خلاقش است. این وضعیت تلخ بخش‌های زیادی از اوایل رمان را شامل می‌شود. دورهٔ کودکی «جین ایر» و تجربیاتش را می‌توان به‌عنوان داستانی جدا در نظر گرفت. روند شکل‌گرفتن شخصیت جین در سال‌های اولیۀ زندگی‌اش صورت می‌گیرد و بقیۀ رمان عکس‌العمل‌های او نسبت به دنیایی است که در آن قرار دارد. بعد از گذراندن ایام کودکی‌اش در پرورشگاه دلگیر «لوود»، برای کار و به‌عنوان معلم سرخانه به خانهٔ مردی به نام «آقای روچستر» می‌رود. آقای روچستر بعد از مدت کوتاهی عاشق جین می‌شود و با او قرار ازدواج می‌گذارد. داستان اصلی زمانی شروع می‌شود که جین به دنیای بیرون پا می‌گذارد تا زندگی‌اش را بسازد. «جین ایر» نمی‌تواند زندگی کسالت‌بار را تحمل کند و با اعتقاد کامل به فضیلت‌های اخلاقی قدم به اجتماع می‌گذارد. 

شارلوت برونته کتاب جین ایر را در سال ۱۸۴۷ میلادی منتشر کرد. بر اساس این کتاب فیلم‌هایی نیز ساخته شده است. رمان «جین ایر» در هنگام انتشار با استقبال بسیاری روبه‌رو شد. «جین ایر» هنوز هم یکی از برترین آثار کلاسیک دنیا به شمار می‌رود. تاکنون بیش از ۱۸ نسخه فیلم عاشقانۀ سینمایی اقتباسی از روی آن ساخته شده است. شارلوت برونته در نوشتن این کتاب از تجربیات زندگی خودش استفاده کرده است. او و خواهرانش در کودکی در مدرسه‌ای شبانه‌روزی بزرگ شدند و مرگ «ماریا برونته»، خواهر شارلوت تأثیر زیادی در نوشتن این کتاب داشت. از مهم‌ترین نکات این کتاب شخصیت‌پردازی قوی آن است. شخصیت جذاب آقای راچستر و البته فرد مذهبی داستان، «آقای سینت جان» که یک کشیش است، از جمله شخصیت‌های متفاوتی است که در این کتاب می‌بینیم.

خواندن کتاب جین ایر را به چه کسی پیشنهاد می‌کنیم؟

اگر به دنبال رمانی جذاب هستید و همچنین به ادبیات کلاسیک علاقه دارید، جین ایر همهٔ آنچه را می‌خواهید، دارد.

درباره شارلوت برونته

شارلوت برونته در سال ۱۸۱۶ به دنیا آمد. او در روستایی واقع در شمال انگلستان زندگی می‌کرد. پدرش کشیش و اهل ایرلند بود و مادرشان اهل کورنوال. شارلوت در کودکی مادرش را از دست داد و به همراه ۲ خواهرش «امیلی» و «آن» و نیز برادرشان زندگی می‌کرد. آن‌ها ارتباط بسیار زیادی با دنیای بیرون از کلیسا و مدرسه نداشتند؛ به همین دلیل در اوقات بیکاری، به ساختن قصه‌هایی عجیب‌وغریب درمورد مردم بیرون می‌پرداختند. هر ۲ خواهرِ شارلوت یعنی «امیلی برونته» و «آن برونته» نیز مانند او نویسنده شدند. شارلوت ابتدا رمان «جین ایر» را که برخی معتقدند، متأثر از تجربیات خودش است، با نام مستعار منتشر کرد. این کتاب بسیار موردتوجه عموم قرار گرفت. زمانی که مردم متوجه شدند نویسندهٔ این کتاب یک زن است، بسیار تعجب کردند. از میان آثار دیگر شارلوت برونته می‌توان به رمان‌های «ویلت»، «شرلی» و «پروفسور» اشاره کرد. شارلوت برونته در سال ۱۸۵۵ درگذشت.

بخشی از کتاب جین ایر

 «در آن حال که من فقط به اربابم و همسر آینده‌اش می‌اندیشیدم، در آن حال که فقط آن‌ها را می‌دیدم، فقط حرف‌های آن‌ها را می‌شنیدم و فقط به حرکت‌های بامعنی آن‌ها توجه می‌کردم، بله، در همان حال، بقیه سرگرم علایق و لذایذشان بودند. لیدی لین و لیدی اینگرام به هم‌صحبتی و مکالمه‌های سنگین و رنگین خود ادامه می‌دادند. کلاه‌های عمامه‌ای‌شان را به‌طرف یکدیگر می‌جنباندند و دست‌های خود را به علامت تعجب، پرسش، یا وحشت (که به موضوع صحبتشان بستگی داشت) بالا می‌آوردند، درست مثل دو عروسک خیمه‌شب‌بازی، منتها بزرگ‌تر. خانم دنت که ملایم بود با خانم ایشتن که بامحبت بود حرف می‌زد. این دو گاهی کلمه‌ای هم با من ردوبدل می‌کردند یا به من لبخند می‌زدند. سر جورج لین، کلنل دنت و آقای ایشتن از سیاست و امور مملکتی و مسائل قضایی حرف می‌زدند. لرد اینگرام با ایمی ایشتن لاس می‌زد. لوئیزا می‌نواخت و می‌خواند - یا برای یکی از آقایان یا همراه یکی از آن‌ها. مری اینگرام، بی‌حال و بی‌علاقه، به صحبت‌های رجز مانند یکی دیگر از آقایان لین گوش می‌داد. گاهی همه باهم، گویی با نوعی توافق دسته‌جمعی، نمایش‌های فرعی خود را متوقف می‌کردند تا به نمایش بازیگران اصلی نگاه کنند و گوش بدهند. آخر، آقای راچستر و دوشیزه اینگرام که همه‌جا با او بود شمع محفل بودند. اگر آقای راچستر حضور نمی‌داشت واقعاً روحیه مهمان‌ها کسل می‌شد. وقتی می‌آمد، صحبت‌ها تازگی می‌یافت و زنده‌تر می‌شد.»