کتاب بهار ذهن

 کتاب بهار ذهن نوشته خدیجه کاظمی کتابی در حوزه راه و رسم زندگی است که جملاتی الهام‌بخش و و کلماتی قصار دارد و شما را به مثبت‌نگری دعوت می کند.

 در مقدمه کتاب چنین می خوانید:

خوب گوش کن، این صدای قلب توست ، که از تو درخواست می کنتد

عشق و محبت به دیگران را یاد بگیری وآن را تقدیم همگان کنی تا از

دنیایت بهشتی بسازی که با آرامش زینت و زیور شده باشد.

منطق عشق ایثار کردن است، عشق در پی منافع خود نیست، بلکه به

همگان فکر می کند، پس با صدای قلبت همراه شو وعشق ومحبت را به

همگان هدیه کن.

ما درتمام فصول کنار شما هستیم.

بهار که بگذرد تابستان منتظر توست.

تا برایش عاشقانه ای بسرایی...

خواندن کتاب بهار ذهن را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

 همه دوست‌داران کتاب های موفقیت و انگیزشی مخاطبان این کتاب‌اند.

 بخشی از کتاب بهار ذهن

۱ فروردین ماه زندگی، موهبتی الهی است، از این موهبت استفاده کنیم. 

۲ فروردین ماه شکر گذاری فرصتی است برای رشد یافتن، دیدن، عشق ورزیدن، خندیدن و لذت بردن از هستی. 

۳ فروردین ماه زندگی یک سفر است پس باید همواره روان و در حرکت بود برو حرکت کن،‌ از سفر لذت ببر، اما نگران مقصد نباش. 

۴ فروردین ماه شکرگذاری عبادت است، در سکوت شکر گذاری کن در کلام شکر گذاری کن، در عمل شکر گذاری کن. 

۵ فروردین ماه آن گاه که خود را فراموش کردی، خدا می ماند، مانند خورشید با تمام شکوه، زیبایی، عظمت و جلالش شروع به درخشیدن خواهد کرد. 

۶ فروردین ماه خدا را حس کن، او را با تمام وجودت بشناس، تو با سفر به دنیای درون می توانی او را حس کنی ببینی و بشناسی. 

۷ فروردین ماه ما بذر هستیم اما نباید بگذاریم که بذر بمیریم باید با آگاهی و اندیشه تبدیل به گل شویم و رایحه ی آگاهی ما در همه جا پراکنده شود. 

۸ فروردین ماه گذشته تو به تو نچسبیده است تو هستی که به آن چسبیده‌ای پس فقط دستت را رها کن تا به آرامش برسی. 

۹ فروردین  ماه اگر به درون ذهنت نگاه کنی، یا چیزی متعلق به گذشته در آن است یا آینده،‌ آرام آرام با رها کردن گذشته و آینده شروع به جایگیری در لحظه‌ی اکنون کن. 

۱۰ فروردین ماه ذهنت را دارای حد و مرز نکن، خود را اسیر نکن، تو می‌توانی به باورهایت برسی، مادام که از تمام حد و مرزها فراتر بروی. 

۱۱ فروردین ماه اگر جایی را که ایستاده‌اید نمی‌پسندید عوضش کنید شما درخت نیستید. 

۱۲ فروردین ماه روان باش، رها باش، مانند رودخانه، تا تبدیل به مرداب نشوی، چون مرداب به دریا نخواه رسید.