کتاب بارون درخت نشین

کاب الکترونیکی «بارون درخت‌نشین» معروف‌ترین اثر ایتالو کالوینو نویسندهٔ ایتالیایی است. این اثر با ترجمهٔ فریده فتوحی در كارگاه فيلم و گرافيگ سپاس چاپ شده است.

درباره کتاب بارون درخت‌نشین

بارون کوزیمو که زیر بار رسوم کهنه نمی‌رود و نمی‌خواهد خودش را با عرف متداول روزگارش هم‌سو کند، تصمیم می‌گیرد زندگی‌ای متفاوت را برای خود رقم بزند؛ حتی اگر زندگی جدیدش به قیمت تنهاماندن و کناره‌گیری از سایر افراد جامعه تمام شود. درخت برای بارون آن خانه و سرزمین جدیدی می‌شود که او را در خود می‌پذیرد و بارون از زمینی که دلزده‌اش کرده است، به آنجا پناه می‌برد. کوزیمو تلاش می‌کند از این جای جدید بار دیگر و به شکلی متفاوت نظاره‌گر زمین و اتفاقاتش باشد. 

کتاب بارون درخت‌نشین را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب به روستداران رمان‌های سمبلیک و انتقادی پیشنهاد می‌شود.

درباره ایتالو کالوینو

ایتالو کالوینو در در کوبا به دنیا آمد؛ در ۵سالگی به ایتالیا رفت و بیشتر عمر خود را در این کشور سپری کرد. کالوینو در سال ۱۹۴۳ به نهضت مقاومت ایتالیا در جنگ جهانی دوم و بریگاد گاریبالدی و پس از آن به حزب کمونیست ایتالیا پیوست. او در سال ۱۹۴۷ در رشتهٔ ادبیات از دانشگاه تورین فارغ‌التحصیل شد و سپس فعالیت حرفه‌ای خود را در روزنامهٔ محلی حزب کمونیست آغاز کرد. او در ادامه با مجلات کمونیستی متعددی همکاری کرد.

کالوینو در طول حیات ادبی خود در ژانرهای گوناگونی همچون داستان کوتاه، رمان، مقاله و رسالهٔ علمی قلم زده است. او را باید نویسنده‌ای خلاق و نوآور دانست که داستان‌هایش مخاطب را به حیرت وا می‌دارد. از مجموعه داستان‌های او می‌توان به کوره‌راه لانه‌های عنکبوت، شوالیه ناموجود، ویکنت دوشقه، افسانه‌های ایتالیایی، بارون درخت‌نشین، چه کسی در دریا مین کاشت؟، سوداگری در ساخت‌و‌ساز و مارکو والدو اشاره کرد.

بخشی از کتاب بارون درخت‌نشین

«زندگی در خانهٔ ما به سالن تئاتری شباهت داشت که بازیگران همیشه برای انجام آخرین تمرین لباس‌هایشان را به‌طور کامل به تن می‌کنند و به روی صحنه می‌آیند. انگار می‌خواستیم در محضر امپراتور اتریش، شاه لوئیز یا حتی آن کوهنوردان معروف اهل تورین حاضر شویم. مثلاً وقتی غذایمان گوشت بوقلمون بود، پدرمان مثل عقاب ما را زیرنظر می‌گرفت تا مطمئن شود طبق اصول و رسوم سلطنتی گوشت را برش می‌دهیم و استخوان‌هایش را درمی‌آوریم. پدر فاشلفلر از ترس اینکه مبادا در اجرای آداب و تشریفات مرتکب خطایی شود، به‌ندرت جرئت می‌کرد به لقمه‌ای از آن گوشت دست بزند؛ زیرا آن وقت بود که پیرمرد بیچاره مجبور می‌شد علاوه بر تحملِ توبیخ‌های پدرمان، خودخوری‌های خودش را هم تحمل کند. حالا برسیم به کاوالیر کارگا که سر میز غذا می‌توانستیم چهرهٔ دغل‌بازانهٔ او را بهتر بشناسیم. او یک ران کامل بوقلمون را زیرِ تایِ ردای ترکیه‌ای خود قایم می‌کرد و برای اینکه بتواند راحت آن را بخورد، در تاکستان پنهان می‌شد و ذره‌ذره گوشت را همان جا می‌جوید؛ می‌توانستیم قسم بخوریم (از آنجایی که سرعت عمل بالایی داشت، هرگز نتوانستیم حین ارتکاب این عمل مچ او را بگیریم) که او همیشه با جیبی پر از استخوان‌های تمیزشده سر میز غذا حاضر می‌شد و آن‌ها را جای تکه‌های بزرگ بوقلمونی می‌گذاشت که کِش می‌رفت. مادرمان ژنرالسا چندان نگران ما نبود. او حتی وقت‌هایی که خودش غذا را سر میز سِرو می‌کرد، آداب نظامی‌وار خشنی به کار می‌برد. «باشد! فقط یکی دیگر! بسیار خب!» و کسی هم ایرادی به او نمی‌گرفت: او ما را بیشتر به نظم و انضباط وادار می‌کرد تا انجام تشریفات. و با دستوراتی که شبیه فرمان‌های میدان رژهٔ ارتش می‌ماند، به‌گونه‌ای از بارونِ بزرگ، پدرمان، هم حمایت می‌کرد، «روی صندلی تکان نخورید! بینی‌تان را پاک کنید!» تنها باتیستا راحت و آسوده بود. راهبهٔ خانهٔ مفروش ما می‌نشست و با تأنی و احتیاطِ بسیار با استفاده از چاقوهای کوچک و تیزی که فقط خودش داشت و بیشتر به چاقوی جراحان شباهت داشت، رشته به رشته مرغش را خرد می‌کرد. بارونِ بزرگ که همیشه او را برای ما مثال می‌زد، جرئت نداشت نگاهش کند زیرا چشمان خیرهٔ او زیر شب‌کلاه شق‌ورق و دندان‌های باریکی که فشرده و کنار هم روی صورت زردش در حال جویدن غذا بودند، هیبت مخوفی به او می‌داد که حتی پدرمان را هم می‌ترساند؛ بنابراین وجود آن همه خصومت و ناسازگاری میانمان و تمام حماقت‌ها و دورویی‌هایمان چندان دور از تصور نبود و به‌آسانی می‌شد پیش‌بینی کرد که چرا سرکشی کازیمو به یک بحران تبدیل خواهد شد. اصلاً به همین دلیل است که تا این حد به توصیف خانواده‌مان پرداختم؛ به هر حال یقیناً این آخرین میز چیده‌شده در زندگی برادرم بود.»