کتاب دراکولا

کتاب دراکولا (Dracula)، نوشته‌ برام استوکر و ترجمه بهاره مظاهری، یکی از مشهورترین آثار ادبیات وحشت و از مجموعه‌ی ادبیات خونین است و در سال ۱۴۰۴ توسط کارگاه فیلم و گرافیک سپاس منتشر شده است. این رمان با نامه‌ها، یادداشت‌های روزانه و گزارش‌های شخصیت‌های مختلف پیش می‌رود و سفر جاناتان هارکر به قلعه‌ای دورافتاده را به ماجرایی هولناک تبدیل می‌کند. استوکر ترس را به حضور موجودی ناشناخته محدود نمی‌کند و آن را در تقابل عقل و خرافه، میل و مرگ و دانسته‌ها و ناشناخته‌ها نشان می‌دهد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب دراکولا اثر برام استوکر

کتاب دراکولا، نوشته‌ی برام استوکر، رمانی درباره‌ی مواجهه‌ی انسان با شر و نیرویی ناشناخته است. داستان با سفر جاناتان هارکر به منطقه‌ای دورافتاده در کارپات آغاز می‌شود؛ سفری که با هشدارهای مردم محلی، جاده‌های کوهستانی، زوزه‌ی گرگ‌ها و نشانه‌های ناآشنا همراه است. مقصد او قلعه‌ی کنت دراکولاست؛ جایی که ظاهر آرام و رفتار مؤدبانه‌ی میزبان به‌تدریج جای خود را به احساس خطر و بی‌اعتمادی می‌دهد. استوکر برای ساختن فضای ترس، از تضاد میان موقعیت‌های آشنا و اتفاق‌های غیرعادی استفاده می‌کند.

کتاب دراکولا در ۲۷ فصل و با چند راوی، از خلال نامه‌ها، یادداشت‌های روزانه و گزارش‌های شخصیت‌های مختلف، پیش می‌رود و به خواننده اجازه می‌دهد رخدادها را از زاویه‌های متفاوت دنبال کند. این شیوه‌ی روایتْ ترس را به تجربه‌ای تدریجی تبدیل می‌کند، زیرا اطلاعات به‌مرور در کنار هم قرار می‌گیرند و تصویری کامل‌ از تهدید شکل می‌گیرد. برام استوکر پرسش‌هایی درباره‌ی مرز عقل و خرافه، ناتوانی انسان در برابر نیروهای ناشناخته و تأثیر وسوسه و ترس بر رفتار آدم‌ها مطرح می‌کند.

قلعه‌ی دراکولا، سفرهای شبانه، حضور گرگ‌ها، بیماری و رفتارهای عجیب شخصیت‌ها عناصر مختلفی هستند که در کنار یکدیگر فضای رمان را شکل می‌دهند. این کتاب هم داستان رویارویی با یک خون‌آشام است هم روایت گروهی از انسان‌ها که باید در برابر تهدیدی ناشناخته متحد شوند و میان آنچه عقلشان می‌پذیرد و آنچه پیش چشمشان رخ می‌دهد، راهی پیدا کنند.

خلاصه داستان دراکولا

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

جاناتان هارکر، وکیل جوان انگلیسی، برای انجام امور مربوط به خرید یک ملک به ترانسیلوانیا سفر می‌کند تا با کنت دراکولا ملاقات کند. مردم محلی پیش از رسیدن او به مقصد، درباره‌ی منطقه و میزبانش هشدارهایی می‌دهند، اما هارکر آن‌ها را جدی نمی‌گیرد. کالسکه‌ای نیمه‌های شب او را به قلعه‌ی دورافتاده‌ی دراکولا می‌رساند؛ جایی که رفتار عجیب صاحب قلعه و اتفاق‌های غیرعادی کم‌کم او را متوجه خطر می‌کند. هارکر درمی‌یابد که دراکولا انسانی معمولی نیست و خودش در قلعه گرفتار شده است. با آشکارشدن دامنه‌ی نفوذ دراکولا و سرایت خطر به بیرون از قلعه، گروهی از شخصیت‌ها برای مقابله با او وارد ماجرا می‌شوند.

چرا باید کتاب دراکولا را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب دراکولا را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این رمان یکی از آثار تأثیرگذار ادبیات وحشت و از مهم‌ترین منابع شکل‌گیری تصویر مدرن خون‌آشام در فرهنگ عامه است.
• خواننده با داستانی چندصدایی روبه‌رو می‌شود که از خلال نامه‌ها، یادداشت‌های روزانه و گزارش‌های شخصیت‌ها شکل گرفته است.
• ترس به‌تدریج شکل می‌گیرد و در جزئیات محیط و اتفاق‌های غیرعادی پدیدار می‌شود.
• این اثر تقابل میان عقل، باورهای عامیانه و نیروهای ناشناخته را در قالب داستانی پرتعلیق نشان می‌دهد.
• دراکولا فقط یک موجود ترسناک نیست و حضورش به عاملی برای تغییر روابط و تصمیم‌های دیگر شخصیت‌ها تبدیل می‌شود.

خواندن کتاب دراکولا را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب دراکولا به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به ادبیات وحشت و داستان‌های گوتیک با فضاهای تاریک و رازآلود.
• خوانندگانی که از داستان‌های نامه‌نگارانه و چندصدایی لذت می‌برند.
• کسانی که می‌خواهند یکی از مشهورترین شخصیت‌های ادبیات خون‌آشامی را در متن کلاسیک آن بشناسند.
• مخاطبانی که به داستان‌های پرتعلیق درباره‌ی ترس، مرگ و نیروهای ناشناخته علاقه دارند.
• خوانندگانی که ترجیح می‌دهند وحشت را به‌تدریج و از زاویه‌ی دید چند شخصیت تجربه کنند.

درباره برام استوکر

برام استوکر (Bram Stoker) نویسنده‌ی ایرلندی بود که در سال ۱۸۴۷ به دنیا آمد و از چهره‌های شناخته‌شده‌ی ادبیات وحشت به شمار می‌آید. او با نوشتن رمان‌های عاشقانه و داستان‌های عامه‌پسند شناخته می‌شود، اما شهرت جهانی‌اش بیش از هر چیز به رمان دراکولا و شخصیت کنت دراکولا وابسته است.

استوکر در سال ۱۸۹۰ با آرمینیوس وامبری، شرق‌شناس مجارستانی، آشنا شد و از طریق او با روایت‌هایی درباره‌ی ولاد سوم، شاهزاده‌ی والاشی، آشنا شد؛ شخصیتی تاریخی که بعدها یکی از منابع الهام او برای خلق دراکولا بود. استوکر پیش از نگارش این رمان، سال‌ها درباره‌ی فرهنگ و افسانه‌های اروپایی و روایت‌های مربوط به خون‌آشام‌ها مطالعه کرد. دراکولا در سال ۱۸۹۷ منتشر شد. این کتاب با ساختار نامه‌نگارانه و استفاده از خاطرات، نامه‌ها و تلگراف‌های شخصیت‌ها، داستان را از چند زاویه روایت می‌کند.

دراکولا بعدها به یکی از آثار تأثیرگذار ادبیات وحشت تبدیل شد و الهام‌بخش فیلم‌ها و نمایش‌های بسیاری شد. از اقتباس‌های مشهور آن می‌توان به فیلم صامت نوسفراتو در سال ۱۹۲۲ و فیلم دراکولا به کارگردانی فرانسیس فورد کوپولا در سال ۱۹۹۲ اشاره کرد. برام استوکر پس از دراکولا نیز چندین رمان با مضامین ترس و امور ماورایی نوشت، اما هیچ‌یک به شهرت و تأثیرگذاری این اثر نرسیدند.

از دیگر آثار برام استوکر می‌توان به عبور مار، جواهر هفت ستاره، آشیانه‌ی کرم سفید، جاده‌ی پامچال، شانه‌های شاستا، دوشیزه بتی، راز دریا، لیدی آدلین، بانوی کفن و مهمان دراکولا اشاره کرد. استوکر در سال ۱۹۱۲ درگذشت.

چه نسخه‌های دیگری از این کتاب در ایران منتشر شده است؟

انتشارات ققنوس با ترجمه‌ی مهرداد وثوقی، نشر برج با ترجمه‌ی محمود گودرزی، انتشارات مهتاب با ترجمه‌ی نیوشا فروغی‌شاد، انتشارات قدیانی با ترجمه‌ی فاطمه یگانه، انتشارات سایه گستر با ترجمه‌ی فریبا غلامی، انتشارات محراب قلم با ترجمه‌ی پژمان واسعی، نشر ثالث با ترجمه‌ی ج‍م‍ش‍ی‍د اس‍ک‍ن‍دان‍ی‌ و... در سال‌های مختلف این کتاب را منتشر کرده‌اند.

بخشی از کتاب دراکولا

«مردم اسلواکی عجیب‌ترین آدم‌هایی بودند که دیدیم. از بقیه وحشی‌تر و زمخت‌تر به نظر می‌رسیدند: کلاه‌های گاوچرانی بزرگ بر سر داشتند، شلوارهای گشاد و چرکِ سفیدرنگ به پا، پیراهن‌های نخی و سفید و کمربندهایی چرمی که نزدیک به سی سانتی‌متر پهنا داشتند و سراسرش میخ‌های برنجی بود. چکمه‌های بلندی پوشیده بودند که شلوارشان را داخل آن‌ها زده بودند و موهای بلند سیاه و سبیل‌های پرپشت و تیره داشتند. ظاهرشان دیدنی و متفاوت بود، اما چندان دل‌نشین و خوشایند به نظر نمی‌رسیدند. ظاهرشان طوری بود که می‌توانستند روی صحنهٔ تئاتر نقش دسته‌ای از راهزنان شرقیِ قدیمی را بازی کنند! بااین‌حال، شنیده‌ام که آدم‌هایی بی‌آزار و حتی کمی خجالتی‌اند. وقتی به بیستریتس رسیدیم، هوا رو به تاریکی بود. آن‌جا شهری قدیمی و پررمزوراز بود. از آن‌جا که بیستریتس تقریباً در منطقهٔ مرزی قرار دارد و راه رسیدن به بوکووینا از آن‌جاست، در گذشته بارها گرفتار ناآرامی‌ها شده و هنوز هم ردپای آن روزهای پرتلاطم در ظاهر شهر پیداست. پنجاه سال پیش، چندین آتش‌سوزی بزرگ در شهر رخ داد که در پنج نوبت جداگانه خسارت‌های وحشتناکی به جا گذاشت. در آغاز قرن هفدهم نیز، شهر سه هفته در محاصره بود و در این مدت حدود سیزده هزار نفر جان خود را از دست دادند؛ نه فقط به‌خاطر جنگ، بلکه قحطی و بیماری هم در این فاجعه سهم زیادی داشتند.»