کتاب شوپنهاور

«شوپنهاور» نوشته‌ی گیوم مورانو است. شوپنهاور فیلسوف قرن ۱۹ آلمانی است. سراسرِ فلسفه‌ی شوپنهاور بر دو اصل استوار است، نخست آنکه جهان، تجلّی و بازنمودی است و دیگر جهان اراده است. منظور از «جهان، تجلّی و بازنمودِ من است» این است که هر وجود خارجی، در واقع به ذهن برمی‌گردد و از این روی می‌توانیم همه‌ی قوانینِ جهان را از ذهن نتیجه‌گیری کنیم. این کتاب در خصوص ابعاد نگرش فلسفی شوپنهاور است.

در بخشی از کتاب می‌خوانیم:

من به عنوانِ ذهنی که از ادراک بهره‌مند می‌شود، جهان را از لابه‌لای ادراکِ خود دریافت می‌دارم. و بهرِ شناختی، اگر جهان شناخت‌پذیر باشد، آن هم به اندازه‌ی ممکن، ما ابتدا باید پیوندِ «ذهن» را با جهانی که ادراکش را تشکیل می‌دهد، بشناسیم.

این پیوند در شناختِ سرراست، هیچ مشکلی را پدید نمی‌آورد، زیرا همواره چنین می‌پنداریم، جهان همان است که درمی‌یابیم و می‌بینیم، برگه‌ی سپید نیز چنین است، زیرا من رنگِ سپید را در آن می‌بینم و احساس می‌کنم که زبانه‌ی آتشش می‌سوزاند، زیرا من حرارتش را دریافت می‌کنم. بدین‌سان بینِ جهانی که من در ادراکِ ویژه‌ی خود دریافت می‌دارم و جهان به عنوانِ نمونه‌ای که، در خود، پدید می‌آید و از لابه‌لای این ذهن، سازگاری وجود دارد.

برآیندِ نخست این باور خودانگیخته آن است که جهان با غیابِ ذهنی که آن را درک می‌کند، از وجود باز نمی‌ایستد. من چنین تصوّر می‌کنم که آسمان نیلگون می‌شود تا اینکه چشمانم را فرو می‌بندم و از اندیشیدن به آن باز می‌ایستم. در عینِ حال زبانه‌ی آتش نیز با پراکندنِ حرارتش ادامه می‌یابد، حتّی وقتی که آنجا دستی هم نباشد که آن را حسّ کند یا در آن بسوزد.