کتاب آشنایی با یادگیری از طریق همیاری

کتاب آشنایی با یادگیری از طریق همیاری نوشتۀ سوزان الیس و سوزان والن با ترجمۀ طاهره رستگار و مجید ملکان در نشر نی به چاپ رسیده است. این کتاب در دسته‌بندی نظریه‌های آموزش و پرورش قرار دارد و یکی از روش‌های نوین در امر یادگیری و آموزش را در مقاطع مختلف تحصیل بررسی می‌کند.

درباره کتاب آشنایی با یادگیری از طریق همیاری

در چند سال اخیر موضوع یادگیری از طریق همیاری بحثی داغ شده است. معلمان در مقاطع مختلف از ابتدایی تا دبیرستان در حال تجربۀ روش یادگیری از طریق همیاری هستند تا بفهمند یادگیری در دانش‌آموزان چه وضعیتی دارد. پرسش این است که یادگیری از طریق همیاری چگونه است؟

کتاب آشنایی با یادگیری از طریق همیاری حاصل تجربیات و تحقیقات معلمانی است که سعی بر آن داشته‌اند تا طرحی نو برای آموزش و یادگیری در مقاطع مختلف تحصیلی دراندازند. عوامل، مشخصه‌ها و نتایج این شیوۀ نوظهور نشانگر این امر است که یادگیری از طریق همیاری نسبت به یادگیری انفرادی و یا رقابتی در افزایش موفقیت‌های تحصیلی کودکان به‌همراه رشد ادراک آن‌ها مؤثر بوده است و از نظر دانش‌آموزان، معلمی که از شیوه‌های یادگیری از طریق همیاری در آموزش استفاده می‌کند منصف‌تر از معلمی است که از این شیوه‌ها استفاده نمی‌کند و آن‌ها این معلم را بیشتر دوست دارند.

کتاب آشنایی با یادگیری از طریق همیاری در ۸ فصل تدوین شده است که عنوان آن‌ها عبارت‌ است از:

 فصل ۱: آشنایی با یادگیری از طریق همیاری

فصل۲: یک دلیلی منطقی برای استفاده از یادگیری از طریق همیاری

فصل ۳: شروع کنیم

فصل ۴: ایجاد وابستگی مثبت و پاسخگویی فردی

فصل ۵: آموزش مهارت‌های اجتماعی

فصل ۶: مراقبت و ارزیابی تعامل دانش‌آموز

فصل ۷: حل مشکلات

فصل ۸: چند دستورالعمل

خواندن کتاب آشنایی با یادگیری از طریق همیاری را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

به دوستداران کتاب‌های مرتبط با نظریه‌های آموزش و پرورش و به‌ویژه به معلمان در مقاطع مختلف پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب آشنایی با یادگیری از طریق همیاری

«یادگیری از طریق همیاری چیز تازه‌ای نیست. در ابتدای این قرن جان دیوئی معلمان را تشویق می‌کرد که برای بررسی و حل مسئله دانش‌آموزان را به گروه‌هایی تقسیم کند. در دهۀ ۱۹۶۰ میلادی مورتون دوچ، که مثل دیوئی استاد دانشکده تربیت معلم در دانشگاه کلمبیا بود، نیز کار خود را با تحقیق و ترویج مدل‌های همیاری در یادگیری شروع کرد. خصوصاً او این مدل‌ها را به عنوان راهبردهایی برای کمک به دانش‌آموزان به کار گرفت تا آنان یاد بگیرند که اختلافات خود را حل کنند. پژوهش در مورد همیاری در یادگیری در دهۀ ۱۹۷۰ میلادی نیز ادامه داشت. و در دهۀ ۱۹۸۹ تهیۀ مدل‌هایی که بهترین آموخته‌ها از پژوهش را عملی کند، مورد توجه بسیاری از استادان دانشگاه واقع شد.»