کتاب تکنیک صحنه (۲)

کتاب تکنیک صحنه‌ (۲) نوشتهٔ فریدون علیاری و مصطفا مرادیان در انتشارات قطره به چاپ رسیده است. در کتاب تکنیک صحنهٔ ۲ تلاش شده است به زبانی ساده هندسه و پرسپکتیو صحنه به‌صورت گام‌به‌گام بررسی و شناسانده شود. بسیاری از اصطلاحات تخصصی در این کتاب با تکیه بر کتاب تکنیک صحنهٔ ۱ نگاشته شده است و از توضیح مجددآن‌ها خودداری شده است.

درباره کتاب تکنیک صحنه‌ (۲)

کتاب تکنیک صحنه‌ خواننده را با بخش قابل توجهی از استانداردهای جهانی تئاتر آشنا خواهد کرد. تکنیک‌های صحنه در تئاتر باعث زنده‌شدن واقعیت‌ها و احساسات در ساختار تئاتر می‌شوند. این تکنیک‌ها به بازیگران کمک می‌کنند تا داستان را بهتر منتقل کرده و ارتباط عاطفی قوی‌تری با تماشاگران برقرار کنند. از جمله تکنیک‌های صحنه در تئاتر تنظیم فضا و محل اجرای نمایش است که در ایجاد حس مکانی و واقعیت داستان نقش مهمی دارد. همچنین تجهیزات صحنه، نورپردازی، اشیاء تزئینی و طراحی صحنه در خدمت ایجاد جلوه‌های ویژه و متنوع تئاتر است. علاوه‌بر این‌ ابزارهای تکنولوژیک مانند نمایش‌های چندرسانه‌ای، پرژکتورها و تجهیزات صوتی تجربهٔ تماشاگر از تئاتر را متفاوت می‌کنند.

کتاب تکنیک صحنه‌ (۲) را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

کتاب پیش رو برای دانشجویان و علاقه‌مندان به حوزهٔ اجرا و طراحی تئاتر تدوین شده است.

بخشی از کتاب تکنیک صحنه‌ (۲)

«سطوح شیب‌دار ازجمله احجامی هستند که در زمینهٔ پرسپکتیو سه‌نقطه‌ای ترسیم می‌شوند. این سطوح در طراحی صحنه یکی از پرکاربردترین احجام به شمار می‌روند و طراحان با استفاده از آن در تلاش هستند تا در فضای صحنه تنوع بصری ایجاد کنند. گام نخست در ترسیم سطوح شیب‌دار، به دست آوردن پلان آن در زمینهٔ پرسپکتیو است؛ همان‌گونه که بیان شد، در زمینهٔ پرسپکتیو، نقطهٔ گریز خط‌های افقی گریزان روی خط افق قرار دارد اما اگر خطی مایل و گریزان باشد، نقطهٔ گریز آن در کجا قرار دارد؟

در پرسپکتیو دونقطه‌ای اشاره شده که همهٔ خطوط موازی در زمینهٔ پرسپکتیو، نقطهٔ گریزی بر روی خط افق خواهند داشت، اما در اینجا امتداد خطوط نقطه‌ای در آسمان یا زیر خط افق تشکیل می‌دهند که به نقطهٔ گریز سوم شناخته می‌شود و مبانی پرسپکتیو سه‌نقطه را تشکیل می‌دهد. پیدا کردن و کاربرد این نقطهٔ سوم زمانی مشخص می‌شود که قصد داشته باشیم بر روی سطح رمپ جزئیاتی را اضافه یا کم کنیم. برای مثال ممکن است لازم باشد سطح را با قطعات چوب موازی پوشش دهیم که در این صورت استفاده از این نقطه فرایند ترسیم را دقیق و هندسی می‌کند.

در ترسیم سطح شیب‌دار، چنانچه در تصویر دیده می‌شود نقاط گریز خط افقی A در نقطهٔ F بوده و روی خط افق قرار دارد، حال چنانچه این خط مایل شود و به‌صورت خط B درآید، نقطهٔ گریزش F۱ خواهد بود. اگر زاویهٔ خط B برعکس شود و به‌صورت C درآید نقطهٔ گریزش F۲ خواهد بود. بنابراین، اگر سطح نسبت به ناظر، شیب مثبت داشته باشد، نقطهٔ گریز آن بالای خط افق قرار دارد که به آن نقطهٔ گریز هوایی یا فضایی گفته می‌شود. مانند نقطهٔ F۱ و اگر خطی نسبت به ناظر شیب منفی داشته باشد، نقطهٔ گریزش زیر خط افق به دست می‌آید که آن را نقطهٔ گریز «زیرزمینی» می‌نامند.»