کتاب طراحان صحنه تئاتر یونان و روم باستان

کتاب طراحان صحنه تئاتر یونان و روم باستان نوشتهٔ پیام فروتن است و نشر قطره آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب طراحان صحنه تئاتر یونان و روم باستان

کتاب طراحان صحنه تئاتر یونان و روم باستان به انگیزهٔ ورود به زندگی و فعالیت‌های طراحان صحنه، بخشی از سازوکارها و صحنه‌پردازی در یونان باستان را تشریح و توضیح می‌دهد. به‌عنوان نمونه، دربارهٔ ماشینری و انواع روش‌های تغییر صحنه صحبت کرده‌ و ابزارها و وسایل مربوط به آن‌ها را در متن کتاب آورده‌ است.

فصل‌های کتاب طراحان صحنه تئاتر یونان و روم باستان از این قرار است:

آپاتوریوس از آلاباندا

آپولودوروس

آگاتارکوس 

آناکساگوراس 

اپیکلیتس 

اشیل (آیسخلوس)

اودوروس 

دیسکوریدس از ساموس 

سراپیون 

سوفوکل 

فورمیس 

کلیستنس 

منه‌دموس 

ویتروویوس 

خواندن کتاب طراحان صحنه تئاتر یونان و روم باستان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به طراحان صحنه و دانشجویان ادبیات نمایشی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب طراحان صحنه تئاتر یونان و روم باستان

«نقاشی صحنهٔ تئاتر نقش عمده‌ای در تاریخ تحول طراحی صحنه داشته است. تا پیش از قرن بیستم، نقاشی صحنه بار عمدهٔ بیان تصویری آثار نمایشی را بر عهده داشت؛ تا جایی که به طراح صحنه، نقاش صحنه گفته می‌شد. تا اینکه آدولف آپیا و ادوارد گوردن کریگ از راه رسیدند و با وارد کردن مؤلفه‌های سه‌بعدیِ معمارانه به تئاتر، این عنوان را به معمار صحنه تغییر دادند. رد پای نقاشی صحنه را می‌توان در صدها و شاید هزاران سال قبل ـ همگام با شکل‌گیری و قوام هنر تئاتر ـ جست‌وجو کرد. در واقع برای نخستین بار ارسطو به حضور نقاشی در تئاتر اشاره کرده است. تا جایی که او نقش صحنه‌پرداز را بالاتر از وظیفهٔ نمایشنامه‌نویس ارزیابی می‌کند: «در ترتیب منظرهٔ نمایش آن کس که کارش تدارک و تهیهٔ منظرهٔ نمایش است مهارت و قدرتش از قدرت و مهارت شاعر بیشتر است.» (ارسطو، ۱۳۴۳:۴۲)

رد پای نقاشی صحنه را می‌توان در صدها و شاید هزاران سال قبل ـ همگام با شکل‌گیری و قوام هنر تئاتر ـ جست‌وجو کرد. در واقع برای نخستین بار ارسطو به حضور نقاشی در تئاتر اشاره کرده است. تا جایی که او نقش صحنه‌پرداز را بالاتر از وظیفهٔ نمایشنامه‌نویس ارزیابی می‌کند: «در ترتیب منظرهٔ نمایش آن کس که کارش تدارک و تهیهٔ منظرهٔ نمایش است مهارت و قدرتش از قدرت و مهارت شاعر بیشتر است.»

از دیگر کسانی که به وجود نقاشی در صحنهٔ تئاتر یونانی اشاره کرده‌اند ویتروویوس است. این در حالی است که میان روایت ارسطو و ویتروویوس دربارهٔ منشأ پیدایش نقاشی صحنه و نخستین کاربرد آن در صحنهٔ تئاتر اختلاف نظر وجود دارد: «به نظر می‌رسد دربارهٔ ظهور نقاشی صحنه در یونان، میان اظهارات ارسطو و ویتروویوس اختلاف نظر وجود داشته باشد. این تضاد از آنجا ریشه می‌گیرد که اشیل و سوفوکل نمایشنامه‌نویس در یک زمان (۴۹۶ تا ۴۰۶ پیش از میلاد) فعالیت می‌کردند. احتمال می‌رود حرفهٔ نقاشی صحنه در فاصلهٔ میان نگارش نخستین نمایشنامهٔ سوفوکل در سال ۴۶۸ پیش از میلاد و مرگ اشیل در سال ۴۵۶ پیش از میلاد به وجود آمده باشد.» (براکت، ۲۰۱۲:۷) به‌زعم اسکار براکت، ارسطو و ویتروویوس هیچ‌یک منابع اظهارات خود را مشخص نکرده و خود را درگیر این موضوع نکرده‌اند، زیرا «ارسطو حدود صد سال بعد و ویتروویوس قریب به چهارصد سال پس از این رویداد اندیشه‌های خود را مکتوب کرده‌اند.» (همان: ۷) با تمام این اوصاف، براکت در کتاب تاریخ طراحی صحنهٔ خود، اشیل را مبدع نقاشی صحنه می‌داند و می‌گوید که این نمایشنامه‌نویس یونانی برای نخستین بار در تئاتر دیونیزوس از نقاشی صحنه استفاده کرده است.»