کتاب حسد

کتاب حسد نوشتهٔ جوزف اپستاین و ترجمهٔ نسترن ظهیری است. گروه انتشاراتی ققنوس این کتاب را منتشر کرده است؛ کتابی از مجموعهٔ «هفت گناه کبیره».

درباره کتاب حسد

مجموعهٔ «هفت گناه کبیره» به‌همت کتابخانهٔ عمومی نیویورک و انتشارات دانشگاه آکسفورد انتشار یافته و کوشیده است در قالب مجلدهای جداگانه و از چشم‌انداز جهان امروز، به‌ویژه سنت فرهنگی مغرب‌زمین از هر یک از گناهان در گذشته و امروز و به‌ویژه در سنت مسیحی سخن بگوید. کتاب حسد از مجموعهٔ «هفت گناه کبیره» به ما گفته است که همهٔ انسان‌ها ممکن است تا حدی حسد را در زندگی خود تجربه کرده باشند. حسد یکی از موارد پرنفوذ در گناهان کبیره به شمار می‌رود. حسد خود می‌تواند عاملی برای دیگر رفتارهای ناپسند آدمی باشد. سرچشمهٔ این رفتار انسانی مانند بسیاری دیگر از رفتارها، مشهود و مشخص نیست و با اطمینان نمی‌توان منشأ خاصی برای آن در نظر گرفت. هفت گناه کبیره در سنت مسیحی عبارتند از غرور، طمع، بی‌بندوباری، حسد، شکمبارگی، غضب و تن‌پروری؛ البته این فهرست تعدیل‌شدهٔ همان هشت عمل شیطانی (تکبر، حرص و آز، بی‌بندوباری، خودستایی، شکمبارگی، غضب، غم و یأس) است که راهبی یونانی به نام «اواگریوس پونتیکوس» (Evagrius Ponticus) به دست آورده بود؛ فهرستی که «پاپ گرگوری» در قرن شانزدهم میلادی، تن‌پروری را جایگزین غم و یأس آن کرد و آن را تحت‌عنوان هفت گناه مهلک یا کبیره معرفی کرد. جوزف اپستاین، نویسندهٔ کتاب حاضر کوشیده است با زبان‌های متفاوت، وضعیت تناقض ناشی از مرتکبان گناهان را در دنیای امروزی در ۱۴ فصل بیان کند. گفته شده است که در بین هفت گناه کبیره، تنها حسد است که به‌هیچ‌وجه لذت‌بخش نیست.

خواندن کتاب حسد را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران مطالعه در باب گناهان کبیره (در سنت مسیحی) پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب حسد

«۱۰. لذت بردن از سقوط

شاید حسد هنگامی به سردی هرچه بیشتر خود را می‌نمایاند که بین ما و کسی که تا به حال با او برخورد نداشته‌ایم ــ و در واقع اصلاً امکان دارد هیچ‌گاه با او برخورد نداشته باشیم ــ شکل می‌گیرد. افراد مشهور در زمینه‌های کاری مختلف مد نظر من هستند: قهرمانان ورزشی، ستاره‌های سینما، هنرمندان مشهور و ثروتمندان. پل والری چنین نوشته است: «قدرتمندترین و اساسی‌ترین تنفر ما متوجه کسانی می‌شود که ویژگی‌هایی دارند که ما دوست داریم خودمان دارای آن‌ها باشیم؛ تنفری بسیار بُرنده‌تر، زیرا این حالت با شخصی که از او متنفر هستیم بسیار درهم آمیخته است. داشتن ثروت و احترامی که آرزومند آن هستیم برای ما نوعی ‘سرقت’ به حساب می‌آید؛ و داشتن بدن، ذهن، یا موهبت‌هایی که کمال مطلوب شخصی دیگر است نیز قتل محض شمرده می‌شود. به سبب این حقیقت که دارایی فردی به دیگران نشان می‌دهد که این مهم غیرقابل دسترسی نیست و همچنین این جایگاه از پیش اشغال شده است.» در این صورت دیدن نقشه‌های برملاشده، شکست، و مایهٔ تمسخر و تحقیر دیگران شدنِ کسانی که شرایط مطلوب ما را دارند برای ما بسیار خشنودکننده است.»