کتاب ازولفیا تا ساگوارو

کتاب ازولفیا تا ساگوارو؛ منبرهای گیاهی نوشتۀ زینب خزایی و حاصل ویراستاری سید فرید حسینی (گروه متنوک) است. این کتاب را نشر معارف منتشر کرده است.

درباره کتاب ازولفیا تا ساگوارو

کتاب ازولفیا تا ساگوارو مجموعه روایت‌های کوتاهی است که با یک مثال درباره گیاهان شروع می‌شود و از آن پل می‌زند به یک نکته اخلاقی. بیشتر روایت‌ها به آیه، حدیث یا تکه‌ای از ادعیه گره می‌خورند. شاید بتوان گفت کتاب یک «منبر گیاهی» است. خطابه‌ای از طبیعت به آدم‌ها برای زندگی بهتر. امید که کلماتش جوانه‌های کوچکی شوند و برویند بر تن و جانمان.

خواندن کتاب ازولفیا تا ساگوارو را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب برای کسانی مناسب است که به کتاب‌های معارف و اسلامی علاقه دارند.

بخشی از کتاب ازولفیا تا ساگوارو

«داستان خزان

هورمون‌های مختلفی در گیاهان وجود دارند که هم به‌تنهایی در گیاه کارکرد دارند و هم با یکدیگر در تعامل‌اند. یا بر ضد هم کار می‌کنند یا اثر همدیگر را تشدید می‌کنند تا نتیجهٔ مطلوب در گیاه که رشد است حاصل شود. یکی از این هورمون‌ها اکسین است و دیگری اتیلن. اکسین از تحریک‌کننده‌های رشد است و اتیلن از بازدارنده‌های آن. اکسین معروف است به هورمون رشد و اتیلن معروف به هورمون پیری یا مرگ. در برگ‌های جوان همیشه اکسین از برگ به سمت دمبرگ ترشح می‌شود و نمی‌گذارد سلول‌های لایهٔ جداکننده‌ای که در محل اتصال برگ و شاخه هستند به اتیلن حساس و باعث ریزش شوند. درواقع ترشح اکسین در برگ‌های جوان مانع ریزش برگ می‌شود. همان اتفاقی که در بهار و تابستان شاهدش هستیم. اما در پاییز چه؟ در این فصل حرکت اکسین از برگ به سمت دمبرگ متوقف می‌شود. اکسین که کاهش پیدا کند مقدار اتیلن افزایش می‌یابد. در این حالت آنزیم‌هایی فعال می‌شوند که سلول‌های محل اتصال برگ و شاخه را هضم و حذف می‌کنند. برگ فقط به مویی بند می‌شود و با وزش کوچک‌ترین باد پاییزی می‌ریزد.

ما هم مثل همین برگیم و خصلت‌های خوب و بدمان مثل این دو هورمون، مدام در کشاکش با یکدیگرند. باید حواسمان باشد همیشه میزان صفات خوب را که رشددهنده‌اند بالا نگه داریم تا صفات ناپسند که موجب زوال و مرگ‌اند، فرصت بروز پیدا نکنند و اتصال برگ به درخت برقرار بماند. این خود ماییم که تعیین می‌کنیم مصداق <الَّذینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ وَ تَواصَوْا بِالْحَقِّ وَ تَواصَوْا بِالصَّبْرِ> باشیم یا <أُولئِک کالْأَنْعامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ> داستان خزان را یادمان باشد.

یک قانون باغبانی

هوا که رو به سردی می‌رود یکی از توصیه‌های کارشناسان کشاورزی به باغداران رعایت بهداشت باغ است. حتماً می‌پرسید چهارتا درختی که دارند رو به خشکی می‌روند بهداشت می‌خواهند چه‌کار؟ تا حالا با خودتان فکر کرده‌اید بذر علف‌های هرز بهاره یا تخم آفات و قارچ‌ها و ویروس‌ها و باکتری‌های ایجادکنندهٔ بیماری‌های گیاهی در کجا زمستان‌گذرانی می‌کنند؟ همهٔ این‌ها لابه‌لای برگ‌های خشک ریخته‌شده کف باغ و چوب‌های خشک هرس شده‌ای که دور باغ یا داخل آن رها شده‌اند لانه می‌کنند. باغدار اگر کاربلد باشد، پیش از این‌که باغش به مأمن و کنج عافیتی برای آفات و بیماری‌ها و علف‌های هرز تبدیل شود ابتکار عمل را به دست می‌گیرد و باغش را عاری از وجود همهٔ این‌ها می‌کند. این یعنی رعایت بهداشت، یعنی جلوگیری از تضعیف باغ، یعنی باغ را در بهار، گلستان کردن. حواسمان باشد این یک قانون منطقی و روشن است: «در کمینگاه‌های پاییزی و زمستانی اگر مراقبت کنی، بی‌بروبرگرد بهشت، روزی و بهای زندگی‌ات خواهد شد.» «إِنَّهُ لَیسَ لِأَنْفُسِکمْ ثَمَنٌ إِلَّا الْجَنَّةَ.»