کتاب مالیات سرانه و تاثیر آن در گرایش به اسلام

کتاب الکترونیکی «مالیات سرانه و تاثیر آن در گرایش به اسلام» نوشتهٔ دانیل دنت با ترجمهٔ محمدعلی موحد در انتشارات خوارزمی چاپ شده است. نویسنده با استفاده از تحلیل‌های تاریخی دقیق و بررسی منابع اولیه، تصویری از پیچیدگی‌های تعامل بین حاکمیت اسلامی و اقلیت‌های دینی ارائه می‌دهد.

درباره کتاب مالیات سرانه و تاثیر آن در گرایش به اسلام

کتاب مالیات سرانه و تاثیر آن در گرایش به اسلام به بررسی تأثیر مالیات سرانه بر گرایش و تغییر دین در اوایل دوران اسلام به‌عنوان یک موضوع مهم تاریخی و اجتماعی می‌پردازد. اثر دنت بر نحوه اعمال این مالیات بر افراد غیرمسلمان در جوامع اسلامی اولیه و تأثیر آن بر تصمیم آن‌ها برای گرایش به اسلام یا حفظ عقاید دینی خود متمرکز است​​​​. این اثر به خوانندگان اجازه می‌دهد تا درکی عمیق‌تر از مناسبات اجتماعی و اقتصادی حاکم بر اولین جوامع اسلامی پیدا کنند.

این کتاب که بخشی از سری Harvard Historical Monographs است، به جزئیات این موضوع پرداخته و از منابع تاریخی مختلفی برای ارائه تصویری دقیق‌تر استفاده کرده است. بررسی تاریخ اقتصادی و اجتماعی اوایل اسلام و درک چگونگی تعاملات فرهنگی و اجتماعی در دوران‌های گذشته از اهداف این کتاب است.

کتاب مالیات سرانه و تاثیر آن در گرایش به اسلام را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب به دوستداران مطالعه دربارهٔ تاریخ اسلام و ادیان پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب مالیات سرانه و تاثیر آن در گرایش به اسلام

«اعراب نه تنها نظام اداری بلکه زبانی را هم که دفاتر به‌آن تنظیم می‌شد محافظت نمودند و حتی تا حد امکان متصدیان امور را نیز که برای دولت ساسانی کار می‌کردند در مناصب خود نگاه‌داشتند. عملاً هم غیر از این معقول نبود و این مطلب را خود عربها قبول دارند.۷۰ در سواد عمالی که از طرف اعراب به‌کار جمع‌آوری مالیات می‌پرداختند ظاهرا همان بقایای اشراف سابق و مخصوصا طبقۀ دهاقین یا رؤسای دهات و مالکین عمده بودند. این عده که یکی دو نفرشان شهرت یافته‌اند کمک بزرگی برای تشکیل دیوان نمودند و نه تنها در امر جمع‌آوری عواید بلکه در تنظیم طرح مخارج و برقراری مواجب جنگجویان نقش مهمی داشتند. سهم عمده‌ای که از این لحاظ اعراب به‌آنان بدهکارند توسط اشپرنگلینگ بخوبی بیان شده‌است. چون نظام مالیاتی اعراب در واقع همان نظام ایران بود مطالعه و روشن‌کردن این یک برای روشن‌شدن وضع آن دیگر کمک خواهدکرد. پیش از زمان خسرو اول انوشیروان (۵۳۱-۵۷۹ م.) مالیات ارضی به‌نسبت محصول گرفته‌می‌شد. این روش اگرچه ظاهرا منصفانه به‌نظر می‌رسد در عمل غیرعادلانه از آب درآمد. چون در موارد زیادی محصول روستاییان در انتظار رسیدن بازرسان و مأمورین تشخیص مالیات ضایع می‌شد و از میان می‌رفت. خسرو برای رفع این اشکال اراضی را مساحی کرد و آنها را بر واحد جریب (هر جریب برابر ۲۴۰۰ متر مربع) منقسم ساخت و به‌هر جریب از کشت حبوبات یک درهم و به‌هر جریب از تاکستان هشت درهم و به‌هر جریب یونجه هفت درهم مقرر فرمود و نیز برای هر چهار نخل و هر شش درخت زیتون یک درهم مالیات مقرر داشت، لیکن سایر محصولات زراعتی و تک‌درختان میوۀ خارج باغات از مالیات معاف بودند.»