کتاب تحلیل نمایشنامه

کتاب تحلیل نمایشنامه؛ تفکر و تحلیل نوشتهٔ آن فلیوتسوس و ترجمهٔ اسماعیل نجار و زینب امانی پور و ویراستهٔ مهدی سجودی مقدم است و انتشارات مهراندیش آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب تحلیل نمایشنامه

کتاب تحلیل نمایشنامه؛ تفکر و تحلیل با این بحث آغاز می‌شود که یک نوع تجزیه‌وتحلیل برای تمام نمایشنامه‌ها امکان‌پذیر نیست، و یک مدل تفسیری نیز برای تمام هنرمندان یا همکاری‌های گروهی مناسب نیست. کتاب‌های گوناگونی از تحلیل متن در بازار وجود دارد، اگرچه قریب به اکثریت آن‌ها شباهت بسیاری به یکدیگر دارند و تنها یک روش و واژگان مشخص را در خود جای داده‌اند که معمولاً از اصول ارسطو، فریتاگ و استانیسلاوسکی پیروی می‌کنند. بسیاری از نویسندگان با ابتدایی‌ترین سؤال موجود آغاز می‌کنند: تئاتر چیست؟ متن (نمایشنامه) چیست؟ این کتاب خلأ موجود را با فراهم‌سازی دیدگاه‌های مختلف پر می‌کند و اجازهٔ بررسی و تحلیل متن را، با در نظر گرفتن پاسخ‌های عینی و فردی، فراهم می‌سازد.

خواندن کتاب تحلیل نمایشنامه را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

مخاطبان این کتاب، دانشجویان تئاتر و فعالانی هستند که با مفاهیم پایه آشنایی داشته و آماده خلق تئاتر هستند، که این هدف آن‌ها را ملزم به مطرح کردن تحلیل فردی در یک روند تعاملی و تکاملی می‌کند. 

درباره آن فلیوتسوس

آن فلیوتْسوس استاد تمام تئاتر دانشگاه پردو آمریکا است که در حیطهٔ پداگوژی، کارگردانی، و تئاترِ تجاری پژوهش می‌کند. از میان کتاب‌های او می‌توان به آموزش تئاتر امروز (۲۰۰۴)، زنان کارگردان تئاتر در قرن بیستم (۲۰۰۸)، و زنان کارگردان در عرصهٔ بین‌الملل (۲۰۱۳) اشاره کرد..

بخشی از کتاب تحلیل نمایشنامه

«وقتی‌که می‌نشینیم و به قطعه‌ای از موسیقی گوش می‌دهیم، واکنش آنی ما چیست؟ به‌احتمال‌زیاد، پاسخی احساسی از خود بروز می‌دهیم. برای مثال، گوش دادن به پیش‌درآمد یک کمدی موزیکال کلاسیک، مانند مرد موسیقی، به ما احساس سبکی و بی‌خیالی می‌دهد. ممکن است حتی واکنشی بدنی، مانند ضربه زدن هم‌زمان با ریتم آهنگ، داشته باشیم. ممکن است تصاویری جلوی چشم ما بیایند یا حتی رنگ‌ها را تصور کنیم، و موسیقی ممکن است ما را از طریق ذهن به مکان و زمان خاصی ببرد. این‌ها واکنش‌های طبیعی و شهودیِ ما هستند. ما به خود این اجازه را می‌دهیم، تا به‌عنوان یک انسان، به‌طور کامل، از خود واکنش نشان دهیم.

اگر موسیقی را آموخته باشیم، واکنش‌های متفاوتی ممکن است داشته باشیم، که به پاسخ‌های ذهنی ما بازمی‌گردند. اگر احساس خوش‌حالی و سبکی داریم، متوجه می‌شویم که پردهٔ این موسیقی به همراه ضرباهنگ، ملودی و چند عامل دیگر در این احساس ما مؤثر بوده‌اند. تمایل ما برای تکان دادن پاهایمان، از ریتم موسیقی یا شاید تغییر صوت نشئت می‌گیرد. تصاویری که از ترانهٔ آهنگ به ذهن می‌آیند، از استعاره‌ها یا سایر صناعات ادبی نشئت می‌گیرند. برای هرکدام از این واکنش‌ها، می‌توان به اطلاعات فردی و عینی توجه داشته باشیم که با تحلیل موسیقی از طریق خودمان به دست می‌آوریم. ما هم از اطلاعات تخصصی راجع به موسیقی  مانند ساختار، آکورد، ریتم و غیره  و هم از اطلاعات شهودی از واکنش‌های درونی خود نسبت به موسیقی استفاده می‌کنیم. نمی‌توان گفت تنها یک روش درست و یا غلط وجود دارد، و یک روش ضرورتاً «مناسب‌تر» از دیگری‌ست، اما با در نظر داشتن هر دو روش، می‌توان به فهمی عمیق‌تر از موسیقی و چگونگی درگیر کردن ذهن  بدن  روح خود به‌وسیله آن رسید. این نیاز هم برای روش منطقی و هم روش شهودی هنر، مسئله‌ای بنیادی برای فهم و مباحثهٔ هر قالب هنری است.»