کتاب آخر بازی

کتاب آخر بازی گردآوری لیلا جلینی، مجموعه‌ای از ۱۰ داستان کوتاه از نویسندگان کارگاه‌های داستان‌نویسی اوست که توسط انتشارات مهراندیش منتشر شده است. آنچه این مجموعه را از یک گردآوری ساده جدا می‌کند، تنوع چشمگیر فضاها و شیوه‌های روایت است؛ از داستان‌های روان‌شناختی تا روایت‌هایی با حال‌وهوای فراواقعی، از زاویه‌ی دیدهای زنانه تا نگاه‌های مردانه. در پسِ این گوناگونی، یک دغدغه‌ی مشترک دیده می‌شود: رسیدن به پایانی که هم در ذهن بماند و هم بازی داستان را کامل کند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب آخر بازی

کتاب آخر بازی، سومین مجموعه‌داستان گروهیِ شکل‌گرفته در کارگاه‌های داستان‌نویسی لیلا جلینی است و ۱۰ داستان کوتاه را کنار هم قرار می‌دهد؛ داستان‌هایی که هر کدام از نویسنده‌ای جداگانه آمده‌اند و در عین‌ حال زیر یک ایده‌ی مشترک به هم نزدیک می‌شوند: اهمیت پایان‌بندی در داستان کوتاه. مقدمه‌ی گردآورنده نشان می‌دهد که این مجموعه فقط حاصل کنار هم گذاشتن چند متن نیست، بلکه نتیجه‌ی بازنویسی‌های مکرر، گفت‌وگو بر سر جمله‌ی آخر و جست‌وجو برای پیدا کردن پایان مناسب هر روایت است. همین نکته باعث می‌شود فضای مجموعه از همان ابتدا بر محور تعلیق، انتخاب و سرانجام شکل بگیرد.

کتاب از نظر حال‌وهوا یکدست نیست و همین ناهمگونیِ حساب‌شده، ویژگی اصلی آن به‌ شمار می‌آید. در این مجموعه می‌توان با زنانی روبه‌رو شد که درگیر خاطره، تردید، میل و فرسودگی‌اند و همزمان با مردانی که زیر فشار کار، ترس، فقر یا موقعیت‌های مبهم قرار گرفته‌اند. بعضی داستان‌ها به زندگی روزمره نزدیک‌اند و از دل خانه، خیابان، کارخانه یا رابطه‌های فرسوده بیرون می‌آیند و بعضی دیگر به‌ سمت فضایی وهم‌آلودتر می‌روند.

کتاب آخر بازی علاوه‌بر تنوع موضوعی، تصویری از فرایند شکل‌گیری نویسنده‌های تازه‌کار هم به دست می‌دهد. این کتاب فقط مجموعه‌ای برای خواندن چند داستان کوتاه نیست؛ بلکه نشانه‌ای از یک مسیر جمعی در نوشتن هم هست. مجموعه‌ی لیلا جلینی را هم می‌توان به‌ خاطر تفاوت صداها خواند و هم به‌ خاطر این پرسش مشترک که هر داستان چگونه باید زمین بازی را ترک کند.

خلاصه داستان آخر بازی

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

کتاب آخر بازی ۱۰ داستان کوتاه را در کنار هم می‌آورد که هر کدام بر لحظه‌ای حساس از زندگی شخصیت‌ها متمرکزند؛ لحظه‌ای که تصمیم، تردید، ترس یا خاطره می‌تواند مسیر ماجرا را عوض کند. در «ماه بنفش» زنی میان تصویر خودش، رابطه‌ای فرسوده و کششی تازه سرگردان است. در «شب آخر» جوانی در شیفت نگهبانی با موقعیتی مبهم و اضطراب‌آور روبه‌رو می‌شود. در «او، ظفر، او» گذشته، حسرت و رؤیای ازدست‌رفته به اتاق مردی سالخورده برمی‌گردند. در «قرابه» نیز دختری میان فشار خانه و آرزویی شخصی گیر می‌افتد. نخ مشترک این داستان‌ها، رسیدن به آستانه‌ای است که پایان را مهم‌تر از همیشه می‌کند.

چرا باید کتاب آخر بازی را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب آخر بازی را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب ۱۰ داستان کوتاه با فضاها و صداهای متفاوت را در یک مجموعه گرد آورده است.
• خواندن آن امکان مقایسه‌ی شیوه‌های مختلف شخصیت‌پردازی، زاویه‌ی دید و پایان‌بندی را فراهم می‌کند.
• این مجموعه نشان می‌دهد داستان کوتاه چگونه می‌تواند از موقعیت‌های روزمره به تنش و تعلیق برسد.
• تنوع موضوعی مجموعه باعث می‌شود مخاطب با روایت‌های روان‌شناختی، اجتماعی و گاه وهم‌آلود در کنار هم روبه‌رو شود.

خواندن کتاب آخر بازی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب آخر بازی به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به داستان کوتاه فارسی که دوست دارند چند صدای متفاوت را در یک مجموعه بخوانند.
• خوانندگانی که به داستان‌های شخصیت‌محور با موقعیت‌های بحرانی و تصمیم‌های سرنوشت‌ساز علاقه دارند.
• کسانی که می‌خواهند درباره‌ی اهمیت پایان‌بندی در داستان کوتاه نمونه‌های متنوعی ببینند.
• مخاطبانی که از فضاهای روان‌شناختی، اجتماعی و گاه وهم‌آلود در روایت لذت می‌برند.
• هنرجویان و علاقه‌مندان به داستان‌نویسی که می‌خواهند نتیجه‌ی کارگاهیِ نوشتن و بازنویسی را در قالب یک مجموعه دنبال کنند.

بخشی از کتاب آخر بازی

«خانه در آرامش بود. صدای خروپف ضعیفی از هال می‌آمد. فردوس‌خاتون در مبل طوسی‌رنگ فرو رفته بود. چرتِ قبل‌از ظهرش را می‌زد.

ظفر با چشم‌های بازˈ بی‌حرکت روی تخت افتاده بود. سنگین، صدادار و تندتند نفس می‌کشید. انگار که بینی‌اش نمی‌توانست حجم هوای کافی به ریه‌ها برساند، از دهانش هم کمک می‌گرفت. نگاهش میخکوب شده بود روی کمددیواری که درش شکم داده و با چپاندن یک تکه موکت، بین هردو در، بسته شده بود.

تختِ چوبی‌اش درست در طول اتاق، کنار طاقچه، قرار داشت و طاقچه پر بود از انواع قرص‌ها و اسپری‌های تنفسی و شربت‌های سرفه و خلط‌آور. بین همهٔ داروها تسبیح عقیق دانه‌درشتی مثل چشم خروس می‌درخشید. گوشهٔ سمت راست طاقچه چند کتابِ بی‌جلد و عنوان بود و یک جعبهٔ فلزی بدون در، پُر از خرت‌وپرت‌های ظفر و فردوس‌خاتون.

باد کم‌رمقی از کولر به صورت ظفر می‌زد و چند تار موی سفیدش را تکان می‌داد. روی میزِ جلوی تختش یک لیوان آب نیم‌خورده بود با دستمال سفید چهارتاشده‌ای روی سرش. از صبح زود که حس کرد نفسش بالا نمی‌آید، فردوس‌خاتون را چند بار صدا کرده بود.»