کتاب مکبث (دوزبانه)

کتاب مکبث (دوزبانه) نوشتهٔ ویلیام شکسپیر و ترجمهٔ مهدی سجودی مقدم است و انتشارات مهراندیش آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب مکبث (دوزبانه)

نمایشنامۀ تراژیکِ مکبث کوتاه‌ترین تراژدی و یکی از محبوب‌ترین و برجسته‌ترین آثار ویلیام شکسپیر است. اساس تراژدی مکبث وقایع تاریخ اسکاتلند است، اما شکسپیر بنا بر ذوق هنری و ادبیِ خویش تعییراتی در آن داده و وقایع جنگ را با آموزه‌هایی روان‌شناسانه، انسانی و ادبی در هم آمیخته و حکایتِ آسیبی که به‌واسطۀ زیاده‌طلبی و خودکامگی بر جسم و جان آدمی و همچنین سایر انسان‌ها وارد می‌شود را به‌گونه‌ای جاودانه دراماتیزه کرده است.

پس از گذشت قرن‌ها، هنوز شخصیت‌های اصلی نمایشنامۀ مکبث محل تعبیر و تفسیر و تأمل‌اند و خودِ نمایشنامه نیز به اشکال گوناگون و به زبان‌های مختلف اجرا گردیده و همچنان نیز مورد توجه نمایشنامه‌نویسان، سینماگران و علاقه‌مندان به ادبیاتِ نمایشی‌ست.

خواندن کتاب مکبث (دوزبانه) را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران شاهکارهای ادبی دنیا پیشنهاد می‌کنیم.

درباره ویلیام شکسپیر

ویلیام شکسپیر (۱۶۱۶-۱۵۶۴) شاعر، نمایشنامه‌نویس و بازیگر تئاتر انگلیسی‌ست که بسیاری وی را بزرگ‌ترین نویسنده در زبان انگلیسی دانسته‌اند. شکسپیر در واریک‌شر متولد و بزرگ شد. در هجده‌سالگی ازدواج کرد و صاحب سه فرزند شد. از زندگی خصوصی او اطلاع چندانی در دست نیست. ۳۷ نمایش، ۱۵۴ غزل و چند قطعه شعر از شکسپیر باقی مانده است. آثار شکسپیر به همهٔ زبان‌های دنیا ترجمه شده و نمایشنامه‌های او به‌کرات و توسط بازیگران برجسته اجرا گردیده‌اند.

بخشی از کتاب مکبث (دوزبانه)

«همچون دو شناگرِ ازپادرآمده که به یکدیگر بیاویزند

و بربایند تاب‌وتوانِ یکدیگر را. مِکْدان‌وِلدِ سنگ‌دل

(که سزاست یاغی بودن مر او را، برای آن

شرارت‌های فراوانِ سرشت

که می‌جوشد در او) از جزایرِ غربی

پیادگانِ سبک‌سلاح و سوارانِ مزدورِ سنگین‌سلاح مهیا نموده بود؛

و الههٔ بخت، بر نزاعِ شومِ او لبخندزنان،

همچون روسپیِ یاغی‌ای خود را می‌نمایانْد. اما همه چه بسیار ناتوان بودند؛

چراکه مکبثِ بی‌باک (که به‌راستی سزاوارِ این نام است)،

الههٔ بخت را تمسخرکنان، با شمشیرِ آختهٔ رقصانش،

که هُرم‌آلود بود از کشتارِ خونین،

همچون پیروِ خدای دلاوری' راهش را جنگاورانه شکافت

تا روبه‌رو شد با آن بردهٔ دغل‌کار؛

و او را بی‌آنکه دستانی بفشارد به درود، و یا بخواند بدرود،

از ناف تا آرواره‌هایش بدرید،

و سرش را بر فراز برج‌وباروی ما بنشاند.»