کتاب بازیگری به روش لی استراسبرگ

کتاب بازیگری به روش لی استراسبرگ نوشتهٔ لوری هاول و ترجمهٔ فرداد صفاخو است. انتشارات کتاب کوله پشتی این کتاب را روانهٔ بازار کرده است. این اثر حاوی یک راهنمای عملی برای بازیگران، معلمان و کارگردانان است و به شیوه‌های تدریس بازیگری و کارگردانی پرداخته است.

درباره کتاب بازیگری به روش لی استراسبرگ

کتاب بازیگری به روش لی استراسبرگ در ۲ بخش تحت‌عنوان‌های «سابقه و پیشینه» و «آموزش هنرپیشه» نوشته شده است. در انتهای کتاب پیوستی به نام «اعمال اولیه (مقدماتی)» قرار گرفته است. هریک از این بخش‌ها از چند فصل تشکیل شده‌اند. برای نمونه بخش دوم این اثر آموزشیْ دارای فصل‌هایی به نام «تمدد اعصاب»، «تمرکز فکر»، «حافظهٔ حسی»، «ترتیب و توصیف تمرین‌های حسی»، «بداهه‌سازی» و... است. لوری هاول در ابتدای این کتاب توضیح داده است که نوشته‌هایی که به این شکل ارائه می‌شوند، به حد کفایت و گام‌به‌گام دربارهٔ روش‌های تدریس «لی استراسبرگ» توضیح نداده یا شیوه‌های مورداستفاده (به اشکال مختلف) را توصیف نکرده‌اند. این روش راهنمایی برای کشف مسیر هنرپیشه‌ها و کارگردان‌هاست تا آنچه را به کار می‌آید، به ایشان بنمایاند. «دلیا سالوی»، استاد تئاتر در اُکلا، درمورد تمرینات «لی استراسبرگ» گفته است که نسبت به تمرین‌های پیشنهادیِ معلمان دیگر، قابل‌توجه‌تر هستند؛ زیرا «لی» مستقیماً به مشکلاتی می‌پردازد که نتیجهٔ زندگی شرطی است.

کتاب بازیگری به روش لی استراسبرگ که بر اساس تجربیات و مطالعات شخصی نویسنده با «لی استراسبرگ» تهیه شده است، کوشیده است تا بر تعداد خوانندگان بیفزاید و برداشت نویسنده را از روش «استراسبرگ» برای هنرپیشه، معلم یا کارگردانی که می‌خواهد برای بهترشدن در این حرفه تلاش کند، ارائه دهد. اگرچه صدا، صحبت و حرکت‌ها در تربیت هنرپیشه بسیار حائز اهمیت هستند، ولی کتاب حاضر به این مباحث نمی‌پردازد. نویسنده می‌گوید که تعلیم خوب‌صحبت‌کردن می‌تواند نقص در گفتار، تلفظ ضعیف و لهجه‌های بومی را از بین ببرد و نیز رسایی و بلندی صدا را تقویت کند. این مباحث مهم اغلب در کلاس‌های جداگانه تدریس می‌شوند. کتاب حاضر تنها به شیوه‌های تدریس بازیگری و کارگردانی پرداخته است.

ایسرائیل لی استراسبرگ (Israel Lee Strasberg) در ۱۷ نوامبر ۱۹۰۱ در بودزانوف به دنیا آمد و در ۱۷ فوریهٔ ۱۹۸۲ در نیویورک درگذشت. او یکی از هنرپیشگان آمریکاییِ یهودی‌تبار و از کارگردانان، تهیه‌کنندگان و آموزگاران بازیگری بود. او در ایالات‌متحده به‌عنوان مهم‌ترین پیش‌برندهٔ «بازیگری متد» معروف بوده است. استراسبرگ در سال ۱۹۵۱ هنگامی که مدیر هنری «اکتورز استودیو» شد، روش بازیگری متد را در آمریکا تثبیت کرد.

خواندن کتاب بازیگری به روش لی استراسبرگ را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران هنر و حرفهٔ بازیگری پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب بازیگری به روش لی استراسبرگ

«داهه‌سازی عمل نمایش دادن بدون آمادگی و یا تمرین قبلی است؛ در حقیقت اقدامی است بدون برنامه‌ریزی قبلی که یا با یک موقعیت و شرایط داده‌شده‌ای دست‌وپنجه نرم می‌کند و یا به حل یک مشکل داده‌شده می‌پردازد. مسئلهٔ مهم و حائز اهمیت، بی‌مقدمه اتفاق افتادن آن است. اگرچه شاید موقعیت یا مشکل داده‌شده برای ما آشنا باشد، ولی ممکن است پیشرفت و مراحل آن تمرین‌نشده باشند. برای یک هنرپیشه، بداهه‌سازی به معنای درنظرگرفتن شخصیت خاصی (و یا گاهی شخصیت خود هنرپیشه) در موقعیت داده‌شده است. همچنان‌که هنرپیشه پیش می‌رود، حرکات و گفتار خود را ابداع کرده و بدون وجود هیچ متنی بازی خود را اجرا می‌کند. اغلب، بداهه‌سازی توسط کارگردان‌ها و هنرپیشه‌ها نظارت شده و یا حتی به‌نوعی بد دانسته می‌شود، ولی این تکنیک در تعلیم به هنرپیشه‌ها، ارزش و اهمیت زیادی دارد و یا حتی می‌تواند کمک به نمایشنامه باشد.

رابطهٔ تکنیک/ فن با بداهه‌سازی بیشتر در فعالیت‌های طبیعی انسان، آشکار می‌شود. زندگی روزانه تنها در حالتی بسیار کلی و جامع برنامه‌ریزی شده است. ممکن است انتخاب کنیم کجا خواهیم بود، در منزل، محل کار، سر ناهار، مشغول بازی و یا شاید انتخاب کنیم چه کسی با ما باشد، اما به‌ندرت برنامه می‌ریزیم، مرور می‌کنیم و یا به خاطر می‌سپاریم که دقیقاً چه کاری انجام دهیم و یا چه بگوییم؛ بنابراین بیشتر اعمال و ارتباط‌های انسان، خاصیت اتفاقی و بداهه‌گویی دارند؛ یک حالت خودبه‌خود اتفاقی بودن که هنرپیشه باید در روی صحنه حفظ کند. البته بعضی از اعمال، به طریق و سبک مبتنی بر رعایت آیین دینی پرستش، برنامه‌ریزی و انجام می‌شوند؛ سرویس‌های کلیساها یک مثال مناسب از این مورد هستند، همچنان‌که ورودی‌های تشریفاتی، مراسم افتتاح، مراسم ازدواج و کارهای دیگر مثال‌هایی هستند از سبک‌هایی که کلمات استفاده‌شده در آنها یا حفظ می‌شوند و یا از روی یک متن خوانده می‌شوند و تمامی حرکات اعضا هم برنامه‌ریزی و مرور شده‌اند. چنین رویدادهایی اغلب خشک، بسیار رسمی و حتی مصنوعی توصیف می‌شوند. طبیعتاً وقتی چنین رخدادی را بر روی صحنه نمایش می‌دهیم، می‌خواهیم دقیقاً عین همان به‌نظر بیاید؛ رسمی، با رعایت آیین پرستش و تدبیرشده، ولی بیشتر رخدادهایی که در یک نمایش اتفاق می‌افتند، دقیقاً برخلاف اینها هستند.»