کتاب نمایش نامه ات را بنا کن

کتاب نمایشنامه‌ات را بنا کن نوشتهٔ دیوید راش و ترجمهٔ فاطمه‌سادات عسکری و مهناز مظلومی است و مهرگان خرد آن را منتشر و روانهٔ بازار کرده است.

دربارهٔ کتاب نمایشنامه‌ات را بنا کن

مخاطبان اولیهٔ این کتاب، نمایشنامه‌نویسان تازه‌کار هستند. در‌واقع این اثر چندین راهکار و تکنیک را به شما معرفی می‌کند و مرجع مناسبی برای یادگیری مبانی نمایشنامه‌نویسی است.

از طرفی کتاب نمایشنامه‌ات را بنا کن می‌تواند برای نویسندگان حرفه‌ای نیز مفید باشد. شاید از طریق این کتاب بتوانید آموزه‌های خود را به‌روز کنید و ایده‌ها و مفاهیم این حوزه را با اصطلاحات متفاوتی بیاموزید. همچنین می‌توانید از این اثر برای یادآوری آموزه‌های پیشین خود بهره ببرید. 

این کتاب به حرفهٔ نمایشنامه‌نویسی از یک دیدگاه ترکیبی نگاه می‌کند.

کتاب نمایشنامه‌ات را بنا کن به‌صورت کلی به ۳ بخش جداگانه تقسیم شده‌است:

بخش اول شامل مبانی درام است. یکی از عناصر تشکیل‌دهندهٔ درام، کنش است. این عنصر بنیادی‌ترین عنصر هر درام است که در بخش اول به اجزای تشکیل‌دهندهٔ‌ کنش و میزان اهمیت آن پرداخته می‌شود.

عنوان بخش دوم، «کنار‌ هم‌ قرار‌دادن آن‌ها» است. شما در این بخش یاد می‌گیرید چطور به بهترین شکل از این مبانی بهره ببرید تا نمایش‌نامه‌هایی جذاب، روان و قابل اجرا خلق کنید. یاد می‌گیرید که چگونه صحنه‌ها را با یک ترتیب معنادار و منسجم کنار هم قرار دهید و چگونه در جریان نمایش‌نامه تعلیق ایجاد کنید.

بخش سوم، «فوت‌و‌فن‌های پیشرفته» نام دارد. این بخش به شما یک‌ سری ابزار مفید یاد می‌دهد تا با آن نمایشنامهٔ خود را ارتقا داده و آن را عمیق‌تر و واضح‌تر کنید. در این بخش است که دربارهٔ دیالوگ، شخصیت‌پردازی، مقدمه‌چینی و چیزهای دیگر بیشتر یاد خواهید گرفت.

خواندن کتاب نمایشنامه‌ات را بنا کن را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به علاقه‌مندان به نمایشنامه‌نویسی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب نمایشنامه‌ات را بنا کن

«قرار نیست همهٔ نمایش‌نامه‌ها داستان باشند. برخی نمایش‌نامه‌ها وقایع را به جای اینکه در یک زمان خطی به ما نشان دهند در یک توالی بی‌نظم، که در آن پایان اثر را قبل از آغاز آن می‌بینیم به نمایش می‌گذارند. همهٔ نمایش‌نامه‌ها از قواعد منطقی پیروی نمی‌کنند؛ اینکه واقعهٔ «الف» قبل از واقعهٔ «ب» رخ می‌دهد به این معنی نیست که واقعهٔ «الف» علت واقعهٔ «ب» است. هر چه باشد، روزْ قبل از شب ظاهر می‌شود اما روز علت شب نیست. قرار نیست همهٔ آدم‌هایی که ما روی صحنه می‌بینیم مانند آدم‌هایی که در خیابان می‌بینیم شخصیت‌های عینی باشند. گاهی اوقات اَشکال، انتزاع‌شده از مفاهیم هستند؛ به طور مثال در نمایش‌نامهٔ قرون وسطایی آدمیزاد، ما روی صحنه با «اعمال خیر»، «دوستی»، «خویشاوندی» و امثالهم به‌مثابه شخصیت مواجه هستیم. این‌ها نماد اندیشه‌ها هستند و بر این اساس، نیازی نیست همانند آدم‌های معمولی رفتار کنند.

از این گذشته به هیچ وجه لازم نیست که همهٔ نمایش‌نامه‌ها رویدادهای منطقی را به ما نشان دهند. بعضی اوقات آنچه روی صحنه می‌بینیم و می‌شنویم یاوه به نظر می‌رسد؛ گویی نویسنده با کلمات و اصوات بازی می‌کند، همچون نوع خاصی از جاز. بعضی اوقات بازیگرها دست به کارهای عجیبی می‌زنند که هیچ منطقی ندارد. برای مثال چرا یک زن که سرود ملی می‌خواند، سوار بر وان حمامی وارد صحنه می‌شود، تخم‌مرغ فاسدی را روی صحنه پرت می‌کند و از صحنه خارج می‌شود؟ آن هم زمانی که فکر می‌کردیم [نمایش در] نیمه‌شبی است در مزارعی دوردست؟ به کلاژهایی مثل آثار آفریده‌شده توسط رابرت راشنبرگ نگاهی بیندازید (راشنبرگ را در گوگل جست‌وجو کنید)؛ گاهی اوقات نمایش‌نامه‌ها هم این‌چنین هستند.»