کتاب صوفیان و بوداییان

کتاب «صوفیان و بوداییان» نوشتۀ محمدرضا عدلی است که انتشارات شرکت کتاب هرمس آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب صوفیان و بوداییان

طریقه‌های رهبانی همان ساختارهای ویژۀ اجتماعی هستند که در بسیاری از سنت‌های دینی شکل‌گرفته‌اند که اغلب آن‌ها ویژگی‌های مشترک دارند و هدف تمامی این‌ها معمولاً کشف بدون واسطۀ حقیقت و تجربۀ عرفانی است. گرایش به زهد و کناره‌گیری از دنیا و مادیات در بین تمامی طریقه‌های رهبانی مشترک است. فرضیه‌های مختلفی دربارۀ منشأ رهبانیت وجود دارد و یکی از اهداف این کتاب شناختن همین مسئله از طریق مقایسه سنت‌های رهبانی و زاهدانه در رهبانیت بودایی و طریقت صوفیان مسلمان است.

نویسندۀ کتاب صوفیان و بوداییان با استفاده از اسناد و متون معتبر بودایی و آثار و رساله‌های مشایخ متصوفه توانست ابعاد تازه‌ای از شباهت‌های میان رهبانیت بودایی و تصوف اسلامی را مطرح کند. او ابتدا در فصل اول به تعریف مفهوم رهبانیت می‌پردازد. در فصل دوم به‌تفصیل دربارۀ راهبان بودایی، چگونگی شکل‌گیری و آداب و قوانین آن‌ها صحبت می‌کند. در فصل سوم به طریقه‌های صوفیان و چگونگی شکل‌گیری جماعت‌ها و خانقاه‌های صوفیه می‌پردازد و در فصل چهارم مفاهیم مشترک رهبانیت بودایی و تصوف اسلامی را مقایسه می‌کند.

فصل‌های مختلف کتاب صوفیان و بوداییان عبارت است از:

فصل ۱: رهبانیت یا سلوک صوفیانه 

فصل ۲: رهبانیت بودایی 

فصل ۳: خانقاه و طریقت در تصوف اسلامی

فصل ۴: رهبانیت بودایی و تصوف اسلامی

خواندن کتاب صوفیان و بوداییان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به علاقه‌مندان کتاب‌های تاریخی، عرفانی، دینی و دوستداران تاریخ ادیان و سنت‌های بودایی پیشنهاد می‌کنیم.

درباره محمدرضا عدلی

محمدرضا عدلی دارای دکترای الهیات و معارف اسلامی گرایش ادیان و عرفان تطبیقی است و کتاب صوفیان و بوداییان درواقع رسالۀ دکتری اوست.

بخشی از کتاب صوفیان و بوداییان 

«در طول تاریخ بیشتر طریقه‌های رهبانی جهان به مردان اختصاص داشته است، در واقع، بنیانگذاران طریقه‌های رهبانی، از جمله بودا، به اکراه به زنان اجازه ورود به صومعه‌هایشان را می‌دادند. البته این امر بیشتر به سبب شرایط فرهنگی و عناصر اجتماعی بوده است و امری ذاتی برای رهبانیت محسوب نمی‌شود. با این حال، به دور ماندن از محرک‌های جنسی از جنبه‌های مهم ریاضت‌کشی راهبانه بوده است. برخی از راهبان اساساً زنان را اغواگر می‌دانسته‌اند و ادبیات آنان تا حدی حال و هوای زنْگریزانه دارد. برای نمونه مرکز رهبانی ارتدوکس مسیحی در کوه آتوس یونان به زنان اجازه ورود نمی‌داده است. اما بتدریج در برخی از سنت‌های رهبانی در کنار صومعه‌های مردان، صومعه‌هایی نیز برای زنان دایر شد و پذیرش راهبه‌ها به طریقت رهبانی متداول شد. باری به رغم زندگی ساده و زاهدانه راهبان، صومعه‌ها معمولا به نهادهایی ثروتمند بدل می‌شوند. برای این موضوع دو دلیل عمده می‌توان برشمرد: نخست اینکه مردم عادی به امید بهره‌مندی از دعای خیر و برآورده شدن حاجت‌هایشان معمولا نذوراتی را به صومعه‌ها پیشکش می‌کنند؛ و دوم اینکه صنعتگری و نظام کارآفرینی جماعت‌های رهبانی در پاره‌ای از مواقع ثروت فراوانی را برای آنان به بار می‌آورد. انباشته شدن ثروت از جمله عواملی است که تغییراتی را در طریقه‌های رهبانی به وجود آورده و گاه سبب به وجود آمدن انشعاباتی در آنها شده است. برای نمونه می‌توان به تاریخ بندیکتیان اشاره کرد که طریقه‌های سیترسیان و تراپیست‌ها از آن منشعب شدند.»