کتاب اگر به ندای درون گوش می دادم می شنیدم

کتاب اگر به ندای درون گوش می دادم می شنیدم نوشته ژاک‌ س‍ال‍وم‍ه است و با ترجمه زهرا وثوق منتشر شده است. این کتاب سعی دارد ارتباط سالم را به خوانندگان یاد دهد. 

درباره کتاب اگر به ندای درون گوش می دادم می شنیدم

چه کسی است که احساس گنگ حاصل از گفتگویی نادرست با خود و دیگران را تجربه نکرده باشد؟ چه کسی است که مرتباً در گفتگو با خود و رساندن سخنش به گوش دیگران با مشکل روبه‌رو نشده باشد؟ در این کتاب نویسنده سعی دارد با طرح و بهره‌گیری از برخی شیوه‌ها، یاد بدهد چطور حرفمان را بهتر به دیگران بفهمانیم و سخن آنان را بهتر گوش دهیم و با بهترین و غیره منتظره‌ترین بخش وجودمان مرتبط شویم.

در این کتاب نویسنده شرح خواهد داد که هرکس مسئول بهبود ارتباط خود با دیگران است و به این منظور لازم است که برخی عملکردهای حاکم بر روابط نزدیک را بداند. در ضمن باید بداند که چگونه از دام دوگانه متهم‌کردن دیگران و متهم‌کردن و تحقیر خود به هنگام مشکلات بپرهیزد.

دلیل نوشته شدن این کتاب این است که هیچ چیز به اندازهٔ ارتباط برقرارکردن، تبادل نظر و اشتراک افکار با دیگران برای انسان مهم و اساسی نیست. ایجاد رابطه با جمعی گسترده، مقبول واقع‌شدن، احراز هویت، تعلق به یک گروه یا جمعیت و ملیت، از حیاتی‌ترین و عمیق‌ترین نیازهای انسان است. اما با اینکه این موضوع بسیار مهم است عموما سیستم آموزشی و تربیتی در جامعه تلاش نمی‌کنند ارتباط سالم و درست را مردم آموزش دهند. اکثریت عموما ارتباط را با تجربه و آزمون و خطا یاد می‌گیرند و همین موضوع دلیلی عدم موفقیت بسیاری از مردم است. کتاب اگر به ندای درون گوش می دادم می شنیدم به ما کمک می‌کند راه صحیح را اصولی یاد بگیرید. 

خواندن کتاب اگر به ندای درون گوش می دادم می شنیدم را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم 

این کتاب را به تمام کسانی که به دنبال آرامش و موفقیت هستند پیشنهاد می‌کنیم

درباره ژاک سالومه 

ژاک سالومه در سال ۱۹۳۵ در شهر تولوز (فرانسه) به دنیا آمد. تحصیلات او در رشتهٔ روانشناسی اجتماعی است و از مدرسهٔ عالی مطالعات علوم اجتماعی پاریس مدرک روان‌درمانی اجتماعی دارد. او به مدت پانزده سال مدیریت مرکز جوانان بزهکار را به عهده داشت و در دانشگاه شهر لیل تدریس می‌کرد. ژاک سالومه به مدت بیست‌وپنج سال در مراکز آموزش روابط انسانی با نام «نگاه بارور«در شهر دیژن و استان‌های لانگدوک روسیون و پروانس فعالیت داشت. او سی‌وپنج اثر تحلیلی، داستانی و ادبی نوشته است و به ویژه در کشورهای فرانسه زبان به‌عنوان یک متخصص روابط زناشویی، خانوادگی و رشد شخصیت، شهرت دارد. کارهایش مورد توجه تمام کسانی است که معتقد به پیشگیری از خشونت و بی‌ارتباطی در خانواده و مدرسه هستند.

بخشی از کتاب اگر به ندای درون گوش می دادم می شنیدم

برقرارکردن ارتباط واقعی در حرف ساده ولی در عمل مشکل و تابع سه وضعیت بنیادی است. من می‌توانم بپذیرم و تأیید کنم که حرف و احساس شخصی دیگر متعلق به خود اوست؛ من می‌توانم وقتی راجع به خودم حرف می‌زنم موضعم را مشخص کنم؛ من می‌توانم تمایل نشان دهم که نظر خودم را با نظر شخصی دیگر به اشتراک بگذارم و کنار هم قرار دهم و برعکس در مقابل هم قرار ندهم و یکی نیز نکنم. به این طریق اشتراک و تبادل نظر را میسر سازم.

حاصل آنکه:

اجازه نخواهم داد کس دیگری به‌جای من حرف بزند؛

از دیگری خواهم خواست که دربارهٔ خودش حرف بزند؛

قبول خواهم کرد که «شنوندهٔ حرف کسی‌بودن» به معنی توافق یا هم‌نظربودن با او نیست. 

قبول خواهم کرد که میان آنچه که به دیگری متعلق است و آنچه که خودم احساس می‌کنم باید تمایز قائل شوم.

من به کودکی که می‌ترسد خواهم گفت: «می‌بینم که تو می‌ترسی» و به او پیشنهاد خواهم کرد که در رابطه با ترسش با من صحبت کند. احتمالاً بعداً می‌توانم به او بگویم که من نمی‌ترسم یا حداقل از آن چیزی که او می‌ترسد نمی‌ترسم.

به دوستی که به‌جای من حرف می‌زند و می‌گوید «بهتر که تو به چیز دیگری غیر از داستان‌های مصور توجه کنی»، سعی می‌کنم نشان دهم که با او موافق نیستم، مثلاً می‌گویم: «من علاقه‌ای ندارم که تو منافعم را به من یادآوری کنی»؛ یا آنکه از او می‌خواهم احساسش را دربارهٔ من توضیح دهد، مثل امشب که من دارم داستان مصور می‌خوانم. به او می‌گویم: «اگر دلت می‌خواهد بگو که چه احساسی داری.»

ما به‌جای دیگران سخن می‌گوییم چون نمی‌توانیم دربارهٔ خودمان با آنها حرف بزنیم. اگر سعی نکنیم سخن گفتن خود را صاحب شویم دیگران تا آخر عمر به‌جای ما به حرف‌زدن ادامه خواهند داد.