کتاب در محضر طبیب (در سفری به خراسان)

ماجد اخوت( -۱۳۵۲)، پژوهشگر است. در بخشی از کتاب می‌خوانیم: «هرکسی داخل که می‌شود، روی مرمرهای کف صحن قدم گذاشته و داخل رواق‌ها، پله پله پایین باید بروی تا به ضریح برسی. پشت ضریح و داخل قبر هم خدا میداند که چه می‌گذرد! اگر بخواهی مانند بعضی، رفتار بکنی باید: زیارت‌نامه بدست‌گیران و الفاظ‌خوانان، مراقب اطراف باشی که کسی، هُل ندهد و زمین نخوری. بعدش هم بدون اینکه بفهمی چه گفته‌ای و چه کرده‌ای، مُهری از گوشه و کنار بجویی و با پا آن را جابجا کنی و با کمال بی‌معرفتی پشت به امام (ع) دو رکعت نماز –با حواس پرت- بجا بیاوری. بعد هم مُهر را به گوشه‌ای پرت کنند و لات و بی‌شعورتر از گذشته، بروند پِی بدبختیهاشان! اما اگر بخواهیم با بصیرت و معرفت باشیم باید بزرگتری بجوییم و مشکلات را با او درمیان نهیم. مگر نه اینست که هرکسی می‌خواهد کاری یاد بگیرد، نزد استاد و معلمی زانوی شاگردی به زمین می‌زند و حتی آداب می‌آموزد؟!»