کتاب چیزها صرفاً هستند

کتاب چیزها صرفاً هستند پژوهشی از سایمون کریچلی درباره فلسفه در شعر والاس استیونس، شاعر امریکایی قرن بیستم است.

 درباره کتاب چیزها صرفاً هستند

والاس استیونس شاعر امریکایی متولد ۱۸۷۹ و درگذشته ۱۹۵۵ است. او در سال ۱۹۵۵ قبل از مرگش، جایزه پولیتزر شعر را دریافت کرد.

 سایمون کریچلی در این کتاب نشان می‌دهد که شعر زندگی را با دامنه‌ای از مشاهدات، قدرت بیان و التفات به زبان که بر هر رسانهٔ دیگری سایه می‌افکند، گسترده و فراخ می‌سازد.‌ او با پرداختی مبسوط به اشعار والاس استیونس روشن می‌کند که شعر حتی ممکن است حاویِ نوعی بینش فلسفیِ مهم و ژرف باشد. مهم‌تر از آن، کریچلی از نوعی «معرفت‌شناسی شاعرانه» بحث می‌کند که به مدد آن می‌توانیم مسئلهٔ فلسفیِ رابطهٔ میان ذهن و جهان، یا تفکر و چیزها، را طرحی نو دراندازیم و بدین طریق از این مسئله درگذریم و پشت سر رهایش کنیم.

کریچلی به تأسی از کانت، رمانتیک‌های آلمانی و انگلیسی و هایدگر به این مسئله می‌پردازد که شعر از رهگذرِ توصیف چیزهای جزئی و سادگی و بداهتِ دشوارشان، «حضور صرفِ» چیزها را فرا می‌خواند. شعر ما را به این بینش رهنمون می‌کند که چیزها صرفاً هستند، و این تجربه آرامشی به همراه دارد که باعث می‌شود تخیل فشار واقعیت را به عقب براند. از سوی دیگر، کریچلی اظهار می‌کند که این آرامش مشخصهٔ نگاهِ سینماییِ ترنس مالیک است و اثر وی را در پایان کتاب به بحث می‌گذارد.

 خواندن کتاب چیزها صرفاً هستند را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

 پژوهشگران حوزه ادبیات و فلسفه مخاطبان این کتاب‌اند.

 درباره سایمون کریچلی

سایمون کریچلی استاد فلسفه در مدرسهٔ جدیدِ پژوهش‌های اجتماعی  در نیویورک، و در دانشگاه اسکس است. او مؤلف کتاب‌های متعددی است که از میان آن‌ها خیلی کم ... تقریباً هیچ (ویراست دوم، ۲۰۰۴) و دربارهٔ طنز (۲۰۰۲) هر دو از سوی انتشارات راتلج منتشر شده‌اند.

بخشی از کتاب چیزها صرفاً هستند

«روزی کسی باید اثری بنویسد دربارهٔ تأثیراتِ اقلیم بر تخیل».

عبارت بالا طرح کلی رویکردی است با حال و هوایی زیاده محلی، که می‌توان آن را «دیدگاه رسمی» هنر استیونس نامید. این عبارت را به این امید نوشتم که به مدد زبان خود استیونس به فهم درست بحث او دست یابیم و از این راه بکوشیم به‌اصطلاح با دوکسای ساده و ضدرآلیستی تفسیر آثار وی مقابله کنیم. استیونس که با رویکرد ضدرآلیستی فرسنگ‌ها فاصله دارد، می‌کوشد شعرِ واقعیت را به متن درآورد، و این جایی است که تخیل واقعیت را لمس می‌کند و به آن شکل دیگری می‌بخشد. پیش‌تر بر سویهٔ کانتی و رمانتیک این اندیشه تأکید کردم. به زبان فلسفه، استیونس به ما اجازه می‌دهد که مسئلهٔ اصلی معرفت‌شناسی را طرحی نو دراندازیم و بدین طریق از آن درگذریم و پشت سر رهایش کنیم. امیدوارم تا این جای بحث روشن باشد.

اما در هنر استیونس ناسازهٔ ژرفی وجود دارد که در این فصل می‌خواهم آن را بررسی کنم. دیدیم که تزِ مرعوب‌کنندهٔ استیونس می‌گوید، شعر تخیلِ زندگی است و جملهٔ قصارش این می‌شود که جایی که تخیل نباشد، چیزی وجود نخواهد داشت. اما در شعرهای پایانی استیونس، که او آن‌ها را ذیل عنوان صخره در مجموعه اشعارِ سال ۱۹۵۴ و در اشعار دیگری از همان دوره دسته‌بندی می‌کند، اتفاق نسبتاً متفاوتی روی می‌دهد. در این شعرهای فوق‌العاده، دغدغهٔ اصلی شاعر فعالیتِ تخیلِ شاعرانه یا اندیشه‌هایی دربارهٔ چیز نیست، بلکه - طی یک مضمون آشکارا کانتی دیگر - بحث بر سر خودِ چیز است، چیزِ ناانسانی دور و عریانی که ورای فهم و معناسازی بشری نهفته است. استیونس این چیز را «صخره» می‌نامد؛ خود چیز که با زینتِ رنگارنگ و افسون شاعرانه آراسته و تزیین نشده است. در این اشعار متأخر اشیاء مختلف و مرتبط بارها به روی صحنه می‌آیند: درختان زمستانی، برکه و خورشید، برگ‌های فروریخته و پرندگان مختلف. اکنون می‌کوشم نشان دهم که نکتهٔ اصلی انتخاب اشیاء طبیعی در این اشعار بازگشتی است به آن‌چه استیونس «حس سادهٔ چیزها» می‌نامد.