کتاب دیگری (جلد دوم)

کتاب دیگری نوشته یوکیتو آیاتسوچی است. این مجموعه در دو جلد با ترجمه ارنواز صفدری منتشر شده است.

درباره کتاب دیگری

همه چیز از زمانی شروع می‌شود که دانش‌آموزی به نام کویچی به مدرسه یومی‌یاما می‌آید و متوجه رفتار عجیب هم‌کلاسی‌ها و معلم‌هایش می‌شود. انگار همه اهالی مدرسه از چیزی مثل نفرین مرگ می‌ترسند.

همه چیز ۲۶ سال قبل شروع شده است زمانی که  دانش‌آموزی در کلاس سوم مدرسه‌ مرده است. اما دانش‌آموزان آن سال طوری رفتار کردند که انگار هم‌کلاسی‌شان زنده است. حتی در مراسم فارغ‌التحصیلی آخر سال برای او صندلی گذاشتند. چیز عجیب این است که آن دانش آموز در عکس بوده است. حالا هر سال در این کلاس دانش آموزی می‌میرد مگر آن‌که یکی از دانش‌ آموزها از سوی همکلاسی‌هایش نادیده گرفته شود.

این مجموعه داستانی جذاب و پرکشش است و جلد دوم از فصل ۱۰ آغاز می‌شود. انیمه زیبای another از روی این رمان ساخته شده است. 

خواندن کتاب دیگری را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام نوجوانان علاقه‌مند به داستان‌های پرهیجان پیشنهاد می‌کنیم

بخشی از کتاب دیگری (جلد دوم)

مدرسه چند پله وحشتناک‌تر از حسی بود که در مدرسهٔ قبلی تجربه کرده بودم. بعد از گذشت چند روز متوجه شدم که اوضاع آن‌قدرها هم بد نیست، و این ایده کم‌کم برندهٔ ماجرا شد.

«زیاد هم بد نیست...» منظورم در مقایسه با موقعیت مغشوش همین چند روز پیش است که هنوز جوابی برای «چی؟» و «چرا؟» نداشتم. وضعیت فعلی خیلی بهتر بود.

تنهایی من و مِی میساکی، تنها بیرون همهٔ کلاس‌ها. به عبارت دیگر، برای من و مِی، این به معنی آزادی کامل بود؛ تنها بیرون همهٔ کلاس‌ها.

«مثلاً شاید ...» من گاهی اوقات خودم را با فانتزی‌های بچه‌گانه سرگرم می‌کردم. مهم نبود من و مِی در کلاس شمارهٔ ۳ پایهٔ سوم چه کار می‌کنیم یا دربارهٔ چه چیزی حرف می‌زنیم، هیچ‌کس نمی‌توانست هیچ اظهارنظری در این باره بکند. همه باید طوری رفتار می‌کردند که انگار نه چیزی می‌بینند و نه حرفی می‌شنوند.

حتی اگر مِی موهایش را به رنگی عجیب درمی‌آورد، حتی اگر من وسط کلاس آواز می‌خواندم یا با دست‌هایم روی میز بالانس می‌زدم، اگر با صدای بلند دربارهٔ نقشهٔ دزدی بانک حرف می‌زدیم، حتی در این صورت هم احتمالاً باز همه تظاهر می‌کردند که نمی‌توانند ما را ببینند یا صدایمان را بشنوند. حتی اگر ما وسط کلاس مثل عاشق و معشوق‌ها یکدیگر را بغل می‌کردیم.

همین‌جا تمومش کن کوئیچی! شاید بهتر باشه در این شرایط دست از این خیال‌بافی‌های بیخودی و گنده برداری، می‌فهمی چی می‌گم بچه؟

به هر حال... من این موقعیت را این‌طوری هم تفسیر می‌کردم که حس خاصی را که در این محیط کاملاً آرام و صلح‌آمیز تجربه می‌کردم، هیچ‌وقت در هیچ مدرسهٔ معمولی دیگری نمی‌توانستم به‌دست آورم.

البته پشت این امنیت و آرامش، تنش و بی‌قراری زیادی بود؛ ترس و وحشتی اجتناب‌ناپذیر و کنجکاوی دائمی دربارهٔ این موضوع که آیا قرار است این «فاجعه» تا آخر سال ادامه داشته باشد یا نه.

حالا بیشتر از یک هفته از شروع این دورهٔ جدید در زندگی ما گذشته بود. تا اواسط ماه ژوئن، هنوز هیچ حادثهٔ جدیدی رخ نداده بود.

فکر می‌کنم تعداد دفعاتی که مِی در خانه ماند و به مدرسه نیامد، خیلی بیشتر از پیش شده بودند. از طرف دیگر، شکی نبود که در خانه ماندن‌های من هم افزایش یافته بود.