کتاب دیگری (جلد دوم)

کتاب دیگری (جلد دوم) نوشته یوکیتو آیاتسوجی، ادامه‌ی رمانی معمایی و ترسناک درباره‌ی کلاسی است که مرگ‌های مشکوک، آرامش دانش‌آموزانش را به هم زده‌اند. کوییچی ساکاکیبارا، دانش‌آموز انتقالی، میان توضیح‌های عادی برای حوادث و شایعه‌ی نفرینی قدیمی گرفتار شده است. همکلاسی‌های او چیزهایی می‌دانند که حاضر نیستند درباره‌شان حرف بزنند؛ سکوتی که حضور مِی میساکی را نیز به معمایی نگران‌کننده تبدیل می‌کند. احسان محمدزاده ترجمه این رمان را بر عهده داشته است. نشر پیدایش این کتاب را منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب دیگری (جلد دوم)

کتاب دیگری (جلد دوم) از یوکیتو آیاتسوجی، ترس را در محیطی آشنا شکل می‌دهد: مدرسه‌ای با کلاس‌های درس، نماینده‌های دانش‌آموزی، باشگاه‌های هنری و گفت‌وگوهای وقت ناهار. زندگی روزمره در این محیط ادامه دارد، اما واکنش‌های غیرعادی آدم‌ها پیوسته احساس امنیت را مختل می‌کند. دانش‌آموزان از موضوعی مشترک می‌ترسند، معلم‌ها در برابر بعضی اتفاق‌ها سکوت می‌کنند و پرسش‌های کوییچی معمولاً بی‌پاسخ می‌ماند. روایت اول‌شخص، مخاطب را در محدوده‌ی دانسته‌ها و برداشت‌های همین نوجوان نگه می‌دارد. او رفتار دیگران را می‌سنجد، خاطراتش را مرور می‌کند و می‌کوشد میان تصادف، پنهان‌کاری و احتمال دخالت نیرویی ناشناخته تفاوت بگذارد. نویسنده بخشی از تعلیق را از همین فاصله میان دیدن و فهمیدن ساخته است. کوییچی چیزی را به چشم می‌بیند، اما رفتار جمع اعتبار همان مشاهده را زیر سؤال می‌برد. مسئله فقط کشف علت حوادث نیست؛ اعتماد به دیگران و اطمینان به برداشت شخصی نیز به موضوعی اضطراب‌آور تبدیل می‌شود. بیماری ریوی راوی هم آسیب‌پذیری جسمی او را به این موقعیت اضافه می‌کند و اجازه نمی‌دهد خطر برایش صرفاً موضوع کنجکاوی باشد.
کتاب دیگری (جلد دوم) فضای تهدیدآمیز خود را تنها از حادثه‌های خشونت‌بار نمی‌گیرد. باران سنگین، راهروهای مدرسه، کتابخانه‌ی قدیمی و زیرزمین نمایشگاه عروسک‌ها، هرکدام در شکل‌گیری این احساس سهم دارند. عروسک‌های بی‌جان و چهره‌های شبیه انسان، مرز میان حضور و غیاب را به تصویری ملموس تبدیل می‌کنند. مِی میساکی در مرکز همین ابهام قرار دارد؛ دختری که کوییچی می‌تواند با او گفت‌وگو کند، اما دیگران رفتاری متفاوت در برابرش دارند. در کنار معمای اصلی، رمان پیامد روانی مشاهده‌ی مرگ را نیز نشان می‌دهد. علاقه‌ی راوی به داستان‌ها و فیلم‌های وحشت، پس از مواجهه با خشونت واقعی معنای سابق را ندارد. خاطرات آزاردهنده، احساس گناه و دشواری حرف‌زدن درباره‌ی تجربه‌های دردناک، بخش مهمی از حال‌وهوای روایت‌اند. گفت‌وگوهای کوتاه، پاسخ‌های نیمه‌تمام و بازنگری مکرر در جزئیات، خواندن را به فرایند سنجیدن نشانه‌ها تبدیل می‌کنند. رمان هم‌زمان پرسشی درباره‌ی رفتار گروهی پیش می‌کشد: ترس چگونه آدم‌ها را به پیروی از تصمیم‌هایی وامی‌دارد که توضیح روشنی برایشان ارائه نمی‌شود؟

خلاصه داستان دیگری (جلد دوم)

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
کوییچی ساکاکیبارا پس از مشاهده‌ی حادثه‌ای مرگ‌بار در مدرسه، مدتی به‌دلیل مشکل ریوی در خانه استراحت می‌کند. او هنگام بازگشت به زندگی عادی متوجه می‌شود همکلاسی‌هایش نه‌تنها از توضیح اتفاق‌ها خودداری می‌کنند، بلکه از نزدیک‌شدن به بعضی موضوع‌ها وحشت دارند. شایعه‌ی نفرین کلاس سه‌ی سال سوم، مرگ‌ها را به سرگذشت دانش‌آموزی از گذشته پیوند می‌دهد. کوییچی برای یافتن توضیحی روشن، از پرستاری آشنا کمک می‌گیرد و می‌کوشد درباره‌ی مِی میساکی اطلاعات بیشتری به دست بیاورد. دیدار با مِی در نمایشگاه عروسک‌ها، هشدارهای مبهم او و سکوت دوستان، سؤال‌های تازه‌ای ایجاد می‌کنند. کتاب دیگری (جلد دوم) جست‌وجوی نوجوانی را دنبال می‌کند که می‌خواهد بداند پشت این ترس مشترک چه حقیقتی پنهان است و چرا دیگران دانستن را برای او خطرناک می‌دانند.

چرا باید کتاب دیگری (جلد دوم) را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب دیگری (جلد دوم) را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• روایت اول‌شخص، امکان همراه‌شدن با تردیدها و بررسی نشانه‌ها از دید دانش‌آموزی تازه‌وارد را فراهم می‌کند.
• ترکیب معما و وحشت، پرسش درباره‌ی علت حوادث را کنار احساس ناامنی نگه می‌دارد.
• رفتار همکلاسی‌ها، رابطه‌ی ترس جمعی، سکوت و طردشدن را برجسته می‌کند.
• واکنش راوی به خشونت واقعی، تفاوت سرگرمی ترسناک و تجربه‌ی آسیب را نشان می‌دهد.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب دیگری (جلد دوم) به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به رمان‌های معمایی و وحشت با فضای مدرسه‌ای.
• خوانندگان جلد نخست که ادامه‌ی سرگذشت کوییچی و مِی را دنبال می‌کنند.
• مخاطبان علاقه‌مند به داستان‌هایی درباره‌ی پنهان‌کاری، ترس جمعی و تردید در واقعیت.

بخشی از کتاب دیگری (جلد دوم)

«با خودم فکر کردم چقدر باران در یومی‌یاما چرک‌تر از توکیو است.
اگر بنا به آلودگی هوا باشد، باید خلاف این صدق کند. پس احتمالاً باید اشتباه از جانب من باشد.
شاید کلمهٔ «چرک» برای توصیفش چندان مناسب نباشد. شاید بهتر است از کلمهٔ خنثی‌تری استفاده کنم، مثلاً بگویم «باران اینجا سنگین‌تر است.»
راه‌های منتهی به ساختمان بیمارستان، جریان جزر و مد مانند رفت و آمد مردم به آن، گیاهان باغچهٔ حیاط جلویی و کوهستان در آن دوردست... باران تمامی اینها را خیس می‌کرد و به نظر می‌رسید به نحوی خاص برای هر یک از اینها سایه‌ها و عناصری ذاتاً متفاوت ایجاد کرده بود. بگذارید قطعاً اعلام کنم که منظورم این نیست که باران چرک بوده است.
چشمانم روی گودال‌های آبی که تشکیل شده بود ثابت ماندند.
اینها هم همان‌طور. چطور بیانش کنم؟ انگار رنگ‌های بیشتر و تیره‌تری نسبت به گودال‌های آب توکیو داشتند. شاید مشکل از خود قطره‌های باران نبود، و تفاوت اشیای مورد بررسی من بودند که باعث ایجاد این تفاوت شده بودند. شاید هم جداً چیزی بیش از بازتاب افکار درونی‌ام نبوده باشد.
«ببخشید که منتظر نگهت داشتم.»
صدایی را از کنارم شنیدم. اولین باری بود که خانم میزونو را با لباسی جز یونیفورم سفید پرستاری می‌دیدم. یک تی‌شرت آبی آسمانی پوشیده بود با یک ژاکت کتان سیاه‌رنگ.»