کتاب دیگری (جلد سوم)

کتاب دیگری (جلد سوم) نوشته یوکیتو آیاتسوجی، ماجرای کلاسی را دنبال می‌کند که دانش‌آموزانش برای دورماندن از مرگ، وجود دو هم‌کلاسی خود را انکار می‌کنند. کویچی و می میساکی در این وضعیت عجیب، هم آزادی غیرمنتظره‌ای پیدا کرده‌اند و هم زیر سایه‌ی خطری نامعلوم زندگی می‌کنند. میلاد بابانژاد و الهه مرادی مترجمان این رمان معمایی و ترسناک هستند. پرسش اصلی این جلد فقط شناخت تهدید نیست؛ مسئله این است که وقتی خاطره‌ها و مدارک قابل‌اعتماد نباشند، حقیقت را چگونه می‌توان پیدا کرد. نشر پیدایش این کتاب را منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب دیگری (جلد سوم)

کتاب دیگری (جلد سوم) فضای مدرسه را به محیطی تبدیل می‌کند که قواعد آشنای ارتباط میان آدم‌ها در آن اعتبار ندارند. یوکیتو آیاتسوجی، ترس را از دل حضور در کلاس، برخورد با معلم و رفتن به کتابخانه بیرون می‌کشد. کویچی ساکاکیبارا، راوی اول‌شخص، همراه می میساکی نقش کسانی را پذیرفته است که دیگران باید نادیده‌شان بگیرند. همین قرارداد، موقعیتی متناقض ساخته است: محرومیت از دیده‌شدن گاهی شبیه آزادی به نظر می‌رسد اما این آزادی به امنیت منتهی نمی‌شود. روایت از خلال فکرهای کویچی و گفت‌وگوهای او پیش می‌رود؛ درنتیجه، شناخت مخاطب نیز به دریافت‌ها و تردیدهای او وابسته است. لحن درونی کویچی، میان سرکشی‌های نوجوانانه، کنجکاوی و نگرانی حرکت می‌کند. لحظه‌های شوخی یا خیال‌پردازی کوتاه، سنگینی تهدید را از بین نمی‌برند؛ این لحظه‌ها نشان می‌دهند که زندگی معمولی چگونه در کنار انتظار فاجعه ادامه پیدا می‌کند. پشت‌بام، اتاق هنر و راهروها صرفاً محل وقوع رویدادها نیستند؛ هرکدام مرزهای متفاوتی برای معاشرت، سکوت و پنهان‌کاری دارند. رفتار معلم‌ها نیز نشان می‌دهد که اجرای یک تصمیم جمعی، حتی برای کسانی که مسئول مراقبت از دانش‌آموزان هستند، چقدر دشوار و آزاردهنده است.
کتاب دیگری (جلد سوم) علاوه‌بر معمای مرگ‌های مرتبط با کلاس، مسئله‌ی حافظه و امکان شناخت گذشته را پیش می‌کشد. چیبیکی، کتابدار مدرسه، برای ثبت اتفاق‌ها و توضیح الگوهای تکرارشونده اهمیت دارد اما گفته‌های او نیز همیشه به قطعیت نمی‌رسند. روایت میان مشاهده، شایعه، یادداشت و خاطره تفاوت می‌گذارد؛ سپس امکان اتکا به هریک را زیر سؤال می‌برد. این وضعیت، جست‌وجوی پاسخ را پیچیده‌تر از پیداکردن یک مدرک گمشده می‌کند. رابطه‌ی کویچی و می نیز فقط ابزاری برای پیشبرد معما نیست. گفت‌وگوهای آن‌ها درباره‌ی هنر، غذا، خانواده و تنهایی، فرصتی برای شناخت دو نوجوان فراهم می‌کند که از جمع کنار گذاشته شده‌اند. می در برابر سؤال‌های شخصی اغلب محتاط است و همین فاصله، کنجکاوی راوی را زنده نگه می‌دارد. عروسک‌ها و نقاشی‌ها نیز به فضای ناآرام رمان شکل می‌دهند؛ تصویرهایی نزدیک به انسان که احساس بیگانگی ایجاد می‌کنند. تجربه‌ی خواندن این جلد، میان نزدیک‌شدن به شخصیت‌ها و تردید نسبت به توضیح اتفاق‌ها در نوسان است.

خلاصه داستان دیگری (جلد سوم)

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
کویچی و می در کتاب دیگری (جلد سوم) روزهای مدرسه را درحالی می‌گذرانند که هم‌کلاسی‌ها و معلم‌هایشان موظف‌اند حضور آن‌ها را انکار کنند. این تصمیم قرار است مانعی در برابر مصیبت‌های کلاس باشد اما هیچ‌کس از نتیجه‌ی کار مطمئن نیست. دو نوجوان بخشی از وقت خود را دور از کلاس می‌گذرانند و سرانجام پای صحبت چیبیکی، کتابدار مدرسه، می‌نشینند. او از تجربه‌ها و تلاش‌های ناموفق برای مهار اتفاق‌ها می‌گوید. کویچی هنگام شنیدن توضیح‌های او متوجه می‌شود که جست‌وجوی حقیقت با مانعی بزرگ روبه‌رو است: خاطره‌ها و نشانه‌های ثبت‌شده ممکن است همان چیزی نباشند که انتظار دارد. پرسش‌های او به گذشته‌ی خانواده‌اش هم کشیده می‌شود. در همین حال، آرامش ظاهری مدرسه ادامه دارد اما گذشت روزهای بی‌حادثه هنوز پاسخی قطعی به نگرانی دانش‌آموزان نمی‌دهد.

چرا باید کتاب دیگری (جلد سوم) را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب دیگری (جلد سوم) را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• قرارداد نادیده‌گرفتن دو دانش‌آموز، زمینه‌ای برای فکرکردن به فشار جمع و هزینه‌ی طردشدن فراهم می‌کند.
• معمای رمان، اعتماد به خاطره و مدرک را به چالش می‌کشد.
• روایت اول‌شخص، فاصله‌ی میان توضیح منطقی و پذیرش احساسی خطر را نشان می‌دهد.
• گفت‌وگوهای دو شخصیت اصلی، ترس از مرگ را کنار نیاز به ارتباط قرار می‌دهد.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب دیگری (جلد سوم) به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به رمان‌های معمایی و وحشت با فضای مدرسه.
• خوانندگان کنجکاو درباره‌ی نقش حافظه و فراموشی در کشف حقیقت.
• مخاطبان علاقه‌مند به شخصیت‌های نوجوان درگیر انزوا، فشار جمع و ترس از مرگ.

بخشی از کتاب دیگری (جلد سوم)

«در ابتدا شرایط به نظر ناخوشایند می‌آمد، انتظار دیگری هم نمی‌شد داشت. جواب سؤال چه‌جوری می‌توانستند؟ را می‌دانستم اما با این حال احساس وصلهٔ ناجور بودن داشتم و دلم می‌خواست سرکشی کنم. از نظر عقلی کارشان کاملاً قابل درک بود اما از لحاظ احساسی اصلاً نمی‌توانستم قبولش کنم.
تک‌تک کسانی که در کلاس بودند، از جمله معلم‌ها، با من و مِی جوری رفتار می‌کردند که انگار وجود نداریم. در مقابل، من و مِی هم جوری رفتار می‌کردیم که انگار هیچ‌کسی جز ما دو نفر در کلاس حضور ندارد. خیلی موقعیت غیر طبیعی و پیچیده‌ای بود.
با این حال، مهم نبود که این شرایط چقدر پیچیده و غیر طبیعی است، آدم‌ها به مرور به موقعیتی که گرفتارش می‌شوند عادت می‌کنند. با اینکه قوانین کاملاً روشن بود، اما می‌توانم بگویم همین موقعیت هم از موقعیت وحشتناکی که در مدرسهٔ قبلی‌ام داشتم چند پله بهتر بود. روزها پشت هم گذشتند و متوجه شدم که اوضاع ممکن است آن‌قدرها هم بد نباشد و هرچه می‌گذشت این فکر بیشتر تقویت می‌شد.
اوضاع آن‌قدر هم بد نبود... خب، در مقایسه با شرایط چند وقت قبل که «چی؟» و «چرا؟» مشخص نبود، حالا شرایط صد پله از آن بهتر بود. هر جوری هم بخواهیم نگاه کنیم باید بگویم، بله، الان بهتر است.
خلوت من و مِی میساکی، تنها در برابر کل کلاس.
در واقع این به معنای آزادی من و مِی بود، تنها کسانی که در کل کلاس این آزادی را داشتند.»