کتاب آدم برفی

کتاب آدم‌برفی (مجموعه یخ) نوشته‌ی یو نسبو با ترجمه‌ی راضیه خشنود داستانی جنایی و پرتعلیق در دل زمستان نروژ است. نشر آوند دانش آن را منتشر کرده است. در این رمان، برف، سکوت و آدم‌برفی‌های ظاهراً بی‌آزار، پس‌زمینه‌ی زنجیره‌ای از ناپدیدشدن‌ها و قتل‌ها می‌شوند و بازرس هری هول در مرکز این ماجرا قرار می‌گیرد. فضای سرد شهرهای نروژ، روابط خانوادگی پرتنش، خیانت، ترس و وسواسِ شکار قاتل، در کنار هم تصویری تیره و پرجزئیات از جامعه‌ای آرام‌نما می‌سازند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب آدم برفی

کتاب آدم‌برفی داستانی جنایی از یو نسبو است که در آن بازرس هری هول، پلیس جنایی اوسلو، با پرونده‌ای روبه‌رو می‌شود که از یک ناپدیدشدن ساده فراتر می‌رود. روایت با صحنه‌ای در سال ۱۹۸۰ و برف سنگین آغاز می‌شود؛ زنی متأهل، رابطه‌ای پنهانی، پسری در ماشین و آدم‌برفی‌ای که بیرون خانه ظاهر می‌شود. همین تصویر، سال‌ها بعد در پرونده‌های گمشده‌ها و قتل‌ها دوباره تکرار می‌شود و به هسته‌ی معمای کتاب تبدیل می‌شود. کتاب آدم‌برفی در بخش‌های متعددی پیش می‌رود که میان زمان‌ها و شخصیت‌ها جابه‌جا می‌شوند: فصل‌هایی با عنوان‌هایی مثل «آدم‌برفی»، «چشم‌های سنگی»، «گمشده»، «مجسمه» و… که هرکدام تکه‌ای از پازل را رو می‌کنند. در این میان، زندگی شخصی هری هول نیز پررنگ است؛ اعتیاد قدیمی به الکل، رابطه‌ی پیچیده‌اش با راکل و پسر او، تنهایی، وسواس کاری و نگاه تلخش به جامعه. کتاب آدم‌برفی علاوه‌بر خط اصلی تعقیب قاتل، به فضای کاری پلیس، مناسبات درون اداره، فشار رسانه‌ها، و حتی جزئیات روزمره‌ای مثل مشکلات آپارتمان، قارچ‌زدگی، برنامه‌های تلویزیونی و موسیقی‌هایی که هری گوش می‌دهد می‌پردازد. کتاب آدم‌برفی با ترجمه‌ی راضیه خشنود، در کنار تعقیب یک قاتل زنجیره‌ای، به موضوعاتی مثل خیانت زناشویی، پنهان‌کاری، نقش پدران، کودکی‌های آسیب‌دیده و ترس‌های خانوادگی می‌پردازد و از خلال چند دهه، رد خشونتی را دنبال می‌کند که در پسِ ظاهر آرام خانه‌ها و محله‌های برفی پنهان شده است.

خلاصه داستان آدم برفی

در کتاب آدم‌برفی، زنجیره‌ای از ناپدیدشدن زنان متأهل، در روزهای نخست بارش برف، توجه هری هول را جلب می‌کند. در گذشته، زنی در روز برفی ۱۹۸۰ ناپدید شده و تنها نشانه، آدم‌برفی‌ای است که رو به خانه ایستاده. سال‌ها بعد، در اوسلو، بتی بکر، مادری جوان، نیمه‌شب خانه را ترک می‌کند و برنمی‌گردد؛ پسرش جوناس، آدم‌برفی‌ای را می‌بیند که شال‌گردن مادر را به گردن دارد و رو به پنجره‌ی اتاق اوست. هری هول، که درگیر کابوس‌ها، ترک الکل و رابطه‌ی ازهم‌گسیخته‌اش با راکل است، با کمک همکارانش مثل ماگنوس اسکار و کاترین برت، پرونده‌ی بتی و دیگر گمشده‌های سال‌های گذشته را کنار هم می‌گذارد. هم‌زمان، فلش‌بک‌هایی به برگن و بازپرس گرت رافتو، قتل لایلا آسن و تماس مرموز قاتل، نشان می‌دهد که ریشه‌ی ماجرا به سال‌ها قبل برمی‌گردد. آدم‌برفی‌ها، نامه‌های ناشناس و الگوی تکرارشونده‌ی ناپدیدشدن‌ها، هری را به این گمان می‌رساند که با قاتلی زنجیره‌ای روبه‌رو است که وسواس خاصی نسبت به خانواده، پدران و «ژن‌ها» دارد.

چرا باید کتاب آدم برفی را بخوانیم؟

کتاب آدم‌برفی تعقیب یک قاتل زنجیره‌ای را با پرتره‌ای دقیق از یک کارآگاه خسته، اما سرسخت، ترکیب کرده است. فضای سرد و برفی نروژ، جزئیات پلیسی، روابط خانوادگی پرتنش و حضور مداوم آدم‌برفی‌ها، تعلیقی مداوم می‌سازد. خواننده در کنار حل معما، وارد ذهنیت هری هول و دنیای تیره‌ی قربانیان و مظنونان می‌شود.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن این کتاب به علاقه‌مندان داستان‌های جنایی پلیسی، دوست‌داران معماهای پیچیده و کسانی که به فضاهای سرد، شهری و شخصیت‌های خاکستری و چندلایه علاقه دارند پیشنهاد می‌شود. همچنین به کسانی که دنبال داستانی طولانی با جزئیات فراوان و تعلیق تدریجی هستند توصیه می‌شود.

بخشی از کتاب آدم برفی

«جوناس با صدایی از خواب پرید و لحاف را کنار زد. حداقل خودش فکر می‌کرد صدا بوده. مثل صدای قرچ‌قرچ برف چسبیده به ته کفش، در سکوت صبح یکشنبه. به‌حتم خواب دیده. اما وقتی دوباره چشم‌هایش را بست، خواب برنگشت، به‌جایش قسمت‌هایی از خوابی که دیده بود برگشت. پدر ساکت و بی‌حرکت روبه‌رویش ایستاده بود، انعکاس روی شیشه‌های عینک، چشم‌هایش را شبیه یخ نفوذناپذیری کرده بود. پس حتماً کابوس بوده نه خواب، چون جوناس ترسیده بود. دوباره چشم‌هایش را باز کرد، لوله‌های فلزی بادزنگ تکان می‌خورد. از تخت بیرون پرید، در را باز کرد و دوید طرف راهرو. کنار پله‌ها یک لحظه ایستاد و به تاریکی طبقهٔ پایین نگاه کرد، بعد دوید طرف اتاق‌خواب پدر و مادرش و بااحتیاط دستگیره را پایین آورد. یادش آمد پدرش خانه نیست و حتماً مادرش تا حالا با صدای او بیدار شده. وارد شد. مربع سفید نور ماه، از کف اتاق تا تخت دونفرهٔ به‌هم‌نریخته کشیده شده بود. عددها روی ساعت دیجیتالی روشن بود. یک‌ویازده دقیقه. دست و پایش را گم کرد و چند لحظه همان جا ایستاد. بعد وارد راهرو شد. به‌طرف راه‌پله رفت. تاریکی راه‌پله، مثل یک سیاه‌چالهٔ بزرگ در انتظارش بود. هیچ صدایی از پایین نمی‌آمد. ــ مامان! همان لحظه که انعکاس ترس خودش را شنید، از دادزدن پشیمان شد. حالا تاریکی فهمیده بود که او ترسیده. جوابی نیامد. آب دهانش را قورت داد. پاورچین‌پاورچین به‌سمت پله‌ها رفت. روی پلهٔ سوم حس کرد زیر پایش خیس است، روی پلهٔ ششم هم همین طور، و روی پلهٔ هشتم. مثل راه‌رفتن با کفش‌های خیس. چراغ اتاق نشیمن روشن بود ولی از مامان خبری نبود. به‌طرف پنجره رفت تا به خانهٔ بندیکسن‌ها نگاهی بیندازد. مامان گاهی برای دیدن ابا به آنجا می‌رفت. به آشپزخانه رفت و گوشی تلفن را برداشت، توانسته بود دروازهٔ ذهنش را کنترل کند و جلوی ورود تاریکی را بگیرد. شمارهٔ مامان را گرفت. با شنیدن صدای نازک مامان خوشحال شد. اما صدا از او می‌خواست پیام بگذارد و روز خوبی را برایش آرزو می‌کرد. و حالا روز نبود، شب بود.»