کتاب صوتی در جستجوی هوش اخلاقی

کتاب صوتی در جستجوی هوش اخلاقی؛ مهارت شناختی مبتنی بر عقل سلیم نوشتهٔ فرزاد صباغ‌پور و با صدای هوتن شاطری‌پور است و پندار تابان آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب صوتی در جستجوی هوش اخلاقی

هوش اخلاقی، مجموعه‌ای از توانایی‌ها و مهارت‌های شناختی است که به ما توانایی توجه، پذیرش و عمل اخلاقی را می‌دهد. شناختن موقعیت‌های اخلاقی و انتخاب رفتاری متناسب با آن موقعیت و بی‌تفاوت نماندن، نمونه‌هایی از مهارت‌های شناختی در هوش اخلاقی هستند. کسی که از هوش اخلاقی خوبی برخوردار است، در مواجهه با هر پیشامدی در زندگی، با کمک گرفتن از این مهارت‌های شناختی و پردازش سریع اصول اخلاقی، می‌تواند شیوه‌ٔ مناسبی را در ذهنش اتخاذ کند و واکنش‌ رفتاری اخلاقی مناسبی، مبتنی بر عقل و منطق از خودش بروز بدهد. با این تعریف، هوش اخلاقی قوه و استعدادی است که هرچه بیشتر در خودمان پرورش بدهیم، واکنش‌های ما کمتر آنی، واکنشی، هیجانی و بیشتر مبتنی بر اخلاق اصیل و خرد و عقل سلیم خواهند بود.

شنیدن کتاب صوتی در جستجوی هوش اخلاقی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران کتاب‌های موفقیت و خودیاری پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب صوتی در جستجوی هوش اخلاقی

«مارگارت گرفتار هراس شدیدی از مرگ شده بود. این ترس در او توأم با احساس گناه بود. به دنبال هر احساس گناهی، مرگ را یک تنبیه دردناک نزدیک به خودش می‌دید. هروقت مرتکب خطایی می‌شد، احساس می‌کرد زمان مرگش فرا رسیده و این موضوع تعادل روانی‌اش را مختل کرده بود.

مارگارت درحقیقت هیچ مشکل خاصی در زندگی نداشت و روال یک زندگی عادی را تجربه می‌کرد، ولی این هراس کشندهٔ مرگ، رهایش نمی‌کرد و روابطش را با دنیای خارج فلج کرده بود. او به توصیهٔ یکی از دوستانش، تصمیم گرفت برای پیدا کردن ریشهٔ این رنج و عذاب و معالجهٔ بیماری‌ای که زندگی‌اش را مختل کرده بود، به یک روان‌کاو مراجعه کند. روان‌کاو طی چند جلسه مارگارت را با روش تداعی آزاد، روان‌کاوی کرد و به نتیجهٔ جالبی رسید.

در روش تداعی آزاد، بیمار روی کاناپهٔ مشهور روان‌کاوی، مشابه آنچه فروید استفاده می‌کرد، راحت دراز می‌کشد و هرچه را در همان لحظه از ذهنش می‌گذرد، تعریف می‌کند. مهم نیست که این افکار، تا چه حد بی‌ربط، بی‌معنی یا حتی بی‌ادبانه باشند. بیمار باید همهٔ آنچه را به ذهنش می‌رسد، بدون سانسور بازگو کند. اتفاقاً آنچه مایهٔ شرمندگی بسیار است، ممکن است بیشتر حلال مشکلات باشد. روان‌کاو در قسمت بالای کاناپه و بالای سر بیمار می‌نشیند و به حرف‌های بیمار گوش می‌دهد و سعی می‌کند که نظرش را تا حد امکان پیش خودش نگه دارد و حداکثر با اشاره به یک نکتهٔ کوچک تأمل‌برانگیز، به صحبت‌های بیمار سمت‌وسو بدهد، تا از این طریق به رمزگشایی ناهنجاری‌هایی پی ببرد که در ضمیر ناخودآگاه بیمار وجود دارد. ولی نهایتاً این خود بیمار است که باید پی ببرد گیر قضیه کجاست.»