کتاب در اهمیت کاری نکردن

کتاب در اهمیت کاری نکردن نوشته جنی اودل است که با ترجمه فاطمه مدیحی منتشر شده است. 

کتاب در اهمیت کاری نکردن تلاش نویسنده است برای تغییر نگاه انسان امروز که میان فناوری‌های دیجیتال محاصره شده است. این کتاب انسان را دعوت می‌کند تا توجه بیشتری به طبیعت و دنیای واقعی داشته باشد. او از مخاطب می‌خواهد که طبیعت و پرندگان را بیشتر ببیند. او از خواننده می‌پرسد که کدام یک از ارکان طبیعت را بیشتر دوست دارید؟

 این کتاب مفاهیمی مانند ارزش و کارایی را در جهت خلاف نظام سرمایه داری معنا می‌کند. این کتاب، در دنیای سترون و جبرگرای نئولیبرال، در پی سیراب شدن از چشمه‌های ابهام و ناکارآمدی است. این یک وعده غذایی پُروپیمان است در عصر مکمل‌های غذایی! امیدوارم وقتی شما را به توقف یا کاهش سرعت دعوت می‌کنم، کمی استراحت کنید؛ منظورم این نیست که تعطیلات است و دیگر می‌توانید خلوت کنید یا فقط بروید دنبال خلاقیت. چنان‌که گفتم، هیچ‌کاری نکردن، به این معنا نیست که سرحال و آماده برگردید سرکارتان و بازدهی‌تان بیشتر شده باشد. این کتاب تعاریف را برای شما تغییر می‌دهد.

خواندن کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به یک زندگی متفاوت پیشنهاد می‌کنیم

بخشی از کتاب در اهمیت کاری نکردن

متوجه می‌شوید که این کتاب هم مثل بازماندهٔ پیر، شکل عجیب‌وغریبی دارد. بحث‌ها و افکار من در این کتاب از یک کلیت منطقی منظم و به‌هم‌پیوسته پیروی نمی‌کند. بلکه، در مدت نوشتن این کتاب، خیلی چیزها دیده‌ام و تجربه کرده‌ام، چیزهایی که بارها و بارها ذهنیتم را تغییر داده‌اند. وقتی نوشتن این کتاب تمام شد، من همان آدم سابق نبودم. پس این کتاب را مطلبی آزاد و مفصل در نظر بگیرید، نه جریان بستهٔ انتقال اطلاعات. این کتاب بیش از آنکه سخنرانی باشد، دعوت به پیاده‌گردی است.

فصل اول این کتاب، نسخه‌ای از مقاله‌ای است که در بهار و بعد از انتخابات ۲۰۱۶، دربارهٔ بحرانی فردی نوشته بودم و با آن به لزوم هیچ‌کاری نکردن پی بردم. در آن فصل، برخی از جدی‌ترین گله‌هایم از اقتصاد توجه را طرح کرده‌ام، مثل تکیه کردن این نوع اقتصاد بر ترس و اضطراب و همچنین منطق موازی کسی که می‌گوید «قطع کردن» از نگه داشتن ـ یعنی حفظ حیات و سلامت خودمان و دیگران ـ بازدهی بیشتری دارد. چون در محیط آنلاین می‌نوشتم، همه‌چیز برایم بی‌معنی شده بود. این نوشتن‌ها دفاعیه‌ای بود به نفع حیوان ـ انسان محدودشده در فضا و زمان. من نیز مانند جیرین لینیر۲۶، که دربارهٔ فناوری می‌نویسد، بودم: «می‌خواهم بر انسان بودن تأکید کنم.»

یک واکنش به همهٔ چیزهایی که تا اینجا گفتم این است که برای همیشه سر به بیابان بگذارید. در فصل دوم، افراد و گروه‌های مختلفی را که چنین رویکردی دارند از نظر گذرانده‌ام. از چالش جوامعی با فرهنگ متضاد در دههٔ ۱۹۶۰ می‌توان درس‌های فراوانی آموخت، جوامعی که سعی داشتند فرد را کاملاً از بطن واقعیت سرمایه‌داری جدا کنند و همچنین از آنچه زمانی تلاشی نافرجام بود برای فرار از همهٔ سیاست‌ها. این آغاز تمایزی است که من به‌طور مداوم قائل می‌شوم بین: ۱. فرار از تمام جهان (و یا حتی فقط از دیگران) و ۲. ماندن در یک مکان با وجود گریزان بودن از اقتصاد توجه و مقاومت بیش از حد در برابر عقیدهٔ عمومی فیلترشده. این تمایز همچنین اساس سرپیچی در جا را پدید می‌آورد که موضوع فصل سوم است.