کتاب آیین‌های تلویزیونی و بازنمایی «حزن و فرح مذهبی»

آیین‌های تلویزیونی و بازنمایی «حزن و فرح مذهبی» کتابی نوشته علی جعفری است که به آسیب‌شناسی سنت‌های مناسبتی تلویزیون ایران در «محرم» و «نیمه‌ی شعبان» پرداخته است.

«برنامه‌های مناسبتی» با وسعت و گونه‌گونی امروزی‌اش، از اختصاصات تلویزیون پساانقلابی است. یکی از تغییراتی که به‌ تبع انقلاب اسلامی در رادیو و تلویزیون ملی ایجاد شد، توجه به همگرایی آن با زمینه‌های فرهنگی، تاریخی و مذهبی جامعه بود. شاخه‌ای از این همگرایی در «تقویم محوری» جداول پخش تجلی یافت و استمرار آن به شکل‌گیری تدریجی ژانر تلویزیونی خاصی انجامید که بعدها به «مناسبتی» موسوم شد. یکی از اصول بنیادین در «نظریه هنجاری رسانه ملی» همگرایی حداکثری با تقویم ملی است. علاوه بر حداکثری‌گرایی هنجاری، حداکثری‌بودن خودِ تقویم رسمی نیز مزید بر علت شده تا رسانه ملی ایران رکورد بالاترین مناسبتی‌ها را در میان رادیو و تلویزیون‌های جهان داشته باشد. تلفیق منحصربه‌فرد دو تقویم شمسی و قمری در تقویم رسمی کشور در کنار چگالی مناسبتی بالای مذهب تشیع، دو زمینه حداکثری‌بودگی تقویم رسمی ایران هستند.

در کتاب حاضر، تلاش شده است از مبدأ حوزه نظری «ارتباطات آیینی» و به کمک رهیافت «مردم‌نگاری»، فرآیند ورود و خروج آیینی تلویزیون ایران به دو نوع مناسبت «حزن مذهبی» و «فرح مذهبی» ثبت شود. همچنین با فرآوری داده‌های مردم‌نگارانه، مؤلفه‌های اصلی در آیینی‌سازی شادی و غم در تلویزیون ایران استخراج و صورتبندی گردد.

 خواندن کتاب آیین‌های تلویزیونی و بازنمایی «حزن و فرح مذهبی» را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

 مخاطبان این پژوهش، محققان و دانشجویان و پژوهشگران حوزه علوم ارتباطات اجتماعی و رسانه هستند.