کتاب خنیای دختران خزر

کتاب خنیای دختران خزر اثر پرویز حسینی، یک پژوهش ادبی است که نگاهی به شعر زنان مازندران دارد. 

درباره‌ی کتاب خنیای دختران خزر

پرویز حسینی در کتاب خنیای دختران خزر به بررسی و پژوهش در شعر زنان شاعر خطه‌ی مازندران پرداخته است. او البته برای این پژوهش به سراغ شاعرانی رفته است که هم در قید حیات هستند و هم حداقل یک کتاب چاپ شده دارند. حسینی ضمن ارائه‌ی معرفی کوتاهی درباره‌ی شاعر، سال تولد و میزان تحصیلات او، شعرهایی را انتخاب کرده است و نکات و ظرایفشان را بازشمرده و اگر هم نقدی به آن وارد بوده، به خوبی بیان کرده است.  

کتاب خنیای دختران خزر را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم 

علاقه‌مندان و پژوهشگران شعر فارسی معاصر و شعر محلی از خواندن کتاب خنیای دختران خزر لذت می‌برند.   

بخشی از کتاب خنیای دختران خزر

ساناز اسلامی

متولد: ۲۱/۹/۱۳۶۵ محمودآباد

تحصیلات: دیپلم ادبیات

آثار: ۱-این روزها واقعی نیستم (۹۳)

«به اتاقم پناه می‌برم

همه‌جا را تنهایی پرکرده

اما اینجا

بوی تو با من است.»

(شعر شماره ۱۳)

«ساناز اسلامی» هم مانند خواهرش «سحراسلامی» از شاعران نسل جدید خطه مازندران به شمار می‌آید و البته از بسیاری جهات شبیه به همدیگر، به‌گونه‌ای دوقلوهای شعری، و انگار استعداد خدادادی اشان و الهامات شاعرانگی آن‌ها هم یکسان و همسنگ هستند!

حتا دیدگاه آنان در خصوص انسان، جهان و هستی یگانه به نظر می‌آید و در شکل و ساختار و درون‌مایه هم، و نیز برداشت آن‌ها از عشق، تنهایی، جدایی و...

«بازهم

این کوچه

همین باران

زیر چتر و تنهایی‌ام

بدون تو.»

(شعر شماره ۳۴)

آشکار است که شاعر بایستی به ایجاز، تصویر و شکل شعرش بیشتر بیندیشد! زیرا که با هرس درخت‌های باغ الهامش، به تکامل اشعارش نزدیک‌تر می‌شود و البته به جستجوی در ذات اشیاء و طبیعت و آدم‌ها ادامه بدهد.

مشکلی که به‌طورکلی شاعران جوان در شعر دچار می‌شوند انتخاب زبان مناسب برای کارکرد بیشتر و بهتر تصویر و استعاره می‌باشد و به دنبال آن اجرای درست نحو، به‌گونه‌ای که نیاز به ویرایش نباشد، که البته اگر منصفانه‌تر گفته باشیم این نکته تنها مختص به شاعران جوان نیست و طیف وسیعی از شاعران را در بر می‌گیرد!...

«ساناز اسلامی» گاهی خیلی ساده با زبان برخورد می‌کند:

«کسی توی دلم رخت می‌شویه

یکی تو سرم بلند بلند حرف میزنه

یکی یه وزنهٔ سنگین به کتفم آویزون کرده

لبامو کدوم خیاط بهم دوخته

آه فقط آه

هر چقدر بگم کمه »

(بند اول شعر ۲-ص ۹)

این بی‌اعتنایی به زبان، تشتت در فرم را سبب می‌شود! و این برای شاعری که شعرهای خوب، کم ندارد، حیف است!