کتاب تکرار

کتاب تکرار، جستاری در نفس‌شناسی تمثیلی نوشته‌ی سورن کیرکگور و ترجمه‌ی محمدهادی حاجی‌بیگلو است. کتاب تکرار به یکی از دغدغه‌های نویسنده، یعنی رابطه‌ی ایمان و اخلاق می‌پردازد.

درباره‌ی کتاب تکرار

کتاب تکرار را می‌توان یک اثر تکمیلی بر بهترین اثر سورن کیرکگور یعنی ترس و لرز دانست. هرچند خود کیرکگور، تکرار و ترس و لرز را در یک روز منتشر کرد. بهرحال آنچه که دغدغه‌ی نویسنده در هر دو کتاب بوده است، مسئله‌ی اخلاق و رابطه‌ی آن با ایمان است. داستان کتاب تکرار درباره ی یک نامزدی ناتمام است و شامل گفتگوها، آزمایش‌ها و رابطه‌ی او با بیماری بی‌نام و نشان است که او را هم با عنوان مرد جوان خطاب می‌کند.

کتاب تکرار را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

علاقه‌مندا به فلسفه و دوست‌داران مکتب اگزیستانسیالیسم از مطالعه کتاب تکرار لذت می‌برند.

درباره‌ی سورن کیرکگور

سورن کیرکگور، پدر اگزیستانسیالیسم، ۵ مه ۱۸۱۳ در کپنهاگ، دانمارک متولد شد. کیرکگور یزدان‌شناسی و فلسفه را در دانشگاه کپنهاک آموخت. مدتی هم پیرو فلسفه هگل بود. او تلاش می‌کرد تا کشیش لوتری شود اما بعد از مدتی، آن هم درست زمانی که نامزدی‌اش را لغو کرده بود از این تصمیم منصرف شد. او می‌توانست از ارثیه‌ای که پدرش برایش به جا گذاشته بود استفاده کند تا در طول دوران عمرش به تحقیق، مطالعه و آفریدن آثارش بپردازد. نتیجه‌اش تالیف بیش از بیست کتاب بود. کیرکگور به دلیل تاثیری که بر الهیات جدید و فلسفه، به خصوص فلسفه وجودی (اگزیستانسیالیسم) گذاشت، لقب پدر اگزیستانسیالیسم را از آن خودش کرد.

سورن کیرکگور در ۱۱ نوامبر ۱۸۵۵ در سن ۴۲ سالگی در همان زادگاهش، دانمارک، چشم از دنیا فروبست.

بخشی از کتاب تکرار

عشقِ یادآوری تنها عشق شادکام است. او در این مورد کاملاً بر حق است، اگر هم‌چنین به یاد داشته باشیم که این عشقْ نخست شخص را ناکام می‌سازد. عشقِ تکرار در حقیقت تنها عشق شادکام است. هم‌چون یادآوری، نه واجد بی‌قراری امید است و نه مخاطرات پراضطراب کشف، و در عین حال فاقد غمناکی یادآوری‌ست. در عوض واجد امنیت پربرکت لحظه است. امید لباسی نو است، راست و آهارزده و پرشکوه. اما از آن‌جا که هنوز امتحان نشده است، نمی‌دانیم که آیا برازنده است یا نه. یادآوری لباسی وازده است که هر اندازه هم دلربا باشد، دیگر برازنده نیست چرا که از اندازه افتاده است. تکرار لباسی‌ست که هرگز فرسوده نمی‌شود، دنج و آسوده به تن راست می‌آید، نه تنگ می‌شود و نه آویز. امید دوشیزه‌ای زیباست، که از چنگ می‌گریزد؛ یادآوری زن میانسال زیبایی‌ست که آدمی هرگز با وی خرسند نیست؛ تکرار همسری دوست‌داشتنی‌ست که هرگز ملال‌آور نیست، چرا که آدمی تنها از امر نو ملول می‌شود. آدمی هرگز از امر دیرینه ملول نمی‌گردد، وقتی آن را در اختیار دارد شادکام است. تنها کسی حقیقتاً شادکام است که خود را دچار این فریب نمی‌سازد که تکرار بایستی چیزی تازه باشد، چرا که در این صورت از آن به تنگ می‌آمد. برای امید، جوانی لازم است؛ برای یادآوری نیز. برای خواست تکرار، اما، دلیری لازم است. آن که صرفاً امید می‌ورزد بزدل است؛ آن که صرفاً خواهان یادآوری‌ست، عیاشی بیش نیست. اما آن که قصد تکرار دارد، دلیر است، و هرآن‌قدر که با قوت بیشتر قادر به تحققش باشد در انسانیت ژرف‌تر است. اما آن‌که درنیابد که زندگی تکرار است و این زیبایی زندگی‌ست، خود را محکوم کرده است و شایستهٔ چیزی بهتر از آن‌چه بر سرش می‌آید نیست _ او هلاک خواهد شد.