کتاب دختر آفتاب

کتاب دختر آفتاب نوشته ماکوتو شینکای، ماجرای نوجوانی را روایت می‌کند که برای پیداکردن جایی در جهان، خانه را ترک می‌کند و به توکیوی باران‌زده می‌رود. هوداکا در میان خیابان‌های ناآشنا، نگرانی‌های مالی و جست‌وجوی کار، با آدم‌هایی روبه‌رو می‌شود که مسیر زندگی‌اش را تغییر می‌دهند. شایعه‌ی وجود دختری که می‌تواند آسمان را آفتابی کند، تجربه‌ی او از شهر را به اتفاق‌هایی شگفت پیوند می‌زند. این رمان با ترجمه پرستو پورگیلانی در نشر پیدایش منتشر شده است و تنهایی، محبت و میل به استقلال را کنار خیال‌پردازی درباره‌ی آسمان قرار می‌دهد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب دختر آفتاب

کتاب دختر آفتاب نوشته ماکوتو شینکای، رمانی خیال‌پردازانه با درون‌مایه‌های عاشقانه و اجتماعی است که بخش مهمی از فضای خود را از باران می‌گیرد. توکیو در این رمان فقط محل وقوع ماجرا نیست؛ شهری است پر از چراغ، ایستگاه قطار، ساختمان‌های بلند و پناهگاه‌های موقت که برای نوجوانی تازه‌وارد، هم وعده‌ی آزادی دارد و هم تهدید تنهایی. هوداکا زندگی مستقل را ابتدا در روشنایی شهر تصور می‌کند، اما تجربه‌ی گرسنگی، بی‌پولی و بی‌اعتنایی دیگران، تصویر ذهنی او را تغییر می‌دهد. نویسنده فاصله‌ی میان رؤیای رفتن و دشواری ماندن را از خلال جزئیات روزمره نشان داده است. هزینه‌ی غذا، پیداکردن کار بدون مدرک شناسایی و داشتن سقفی برای خواب، دغدغه‌هایی هستند که تجربه‌ی نوجوان را ملموس می‌کنند. روایت اول‌شخص هوداکا نیز احساس شرمندگی، هیجان، ترس و شوخ‌طبعی او را کنار هم نگه می‌دارد؛ نوجوانی که همیشه برداشت درستی از بزرگ‌ترها ندارد و گاهی در قضاوت‌هایش شتاب‌زده است.
کتاب دختر آفتاب در کنار زندگی شهری، جهانی شگفت را تصویر می‌کند که ابرها، نور خورشید و موجودات آسمانی در شکل‌گیری آن نقش دارند. تصویر پشت‌بامی متروکه با دروازه‌ای سنتی، میان ساختمان‌های شهر، نمونه‌ای از پیوند محیط عادی و اتفاق ناممکن است. نویسنده باران را گاهی مایه‌ی رهایی شخصیت قرار داده و گاهی نشانه‌ی اضطراب و بی‌پناهی او ساخته است. رابطه‌های انسانی نیز چنین تنوعی دارند: کیسوکی سوگا هم نجات‌دهنده‌ی هوداکاست و هم بزرگ‌تری بی‌ملاحظه که فهم رفتارش آسان نیست. ناتسومی، علاوه‌بر همراهی نوجوان در مصاحبه‌ها، نگرانی‌های خودش را درباره‌ی کار و پذیرفتن مسئولیت دارد. جابه‌جایی راوی به ناتسومی، فاصله‌ی تصور نوجوان از بزرگ‌ترها و تجربه‌ی درونی آنان را آشکار می‌کند. کار در دفتر کوچک، نوشتن مقاله و شنیدن شایعات محلی، زمینه‌ی آشنایی شخصیت‌ها با افسانه‌ی دختر آفتابی می‌شود. رمان از همین مسیر، سؤال‌هایی درباره‌ی تعلق، پذیرفته‌شدن و مرز میان خواسته‌ی شخصی و نظم طبیعت پیش می‌کشد. حضور محبت در موقعیت‌های معمولی، مانند تقسیم غذا یا شریک‌شدن در کار، به این سؤال‌ها وجهی عاطفی می‌دهد.

خلاصه کتاب دختر آفتاب

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
هوداکا موریشیما، دانش‌آموزی ۱۶ ساله، مخفیانه جزیره‌ی محل زندگی‌اش را ترک می‌کند و راهی توکیو می‌شود. او در کشتی با کیسوکی سوگا آشنا می‌شود؛ مردی که جانش را نجات می‌دهد و کارتی برای تماس به او می‌سپارد. شهر خیلی زود روی دشوار خود را نشان می‌دهد. هوداکا بدون مدرک شناسایی کاری پیدا نمی‌کند و پول اقامت و غذایش به‌سرعت کم می‌شود. دختری شاغل در یک رستوران، در لحظه‌ای از درماندگی به او غذا می‌دهد. هوداکا سرانجام به دفتر سوگا می‌رود و در برابر کار، جایی برای ماندن پیدا می‌کند. مأموریت تهیه‌ی مطلب درباره‌ی شایعات محلی، او را به جست‌وجوی دختری می‌کشاند که گفته می‌شود می‌تواند باران را متوقف کند. کتاب دختر آفتاب مسیر این جست‌وجو را به نیاز هوداکا برای یافتن پیوند و پناه گره می‌زند.

چرا باید کتاب دختر آفتاب را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب دختر آفتاب را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این رمان دشواری استقلال نوجوان را از خلال مسئله‌های مشخصی مانند کار، غذا و سرپناه نشان می‌دهد.
• تصویرهای آسمان و شهر بارانی، رابطه‌ی احساس شخصیت‌ها و محیط را برجسته می‌کنند.
• تغییر راوی، امکان شناخت نگرانی‌های بزرگ‌ترها را در کنار برداشت‌های نوجوان فراهم می‌کند.
• هم‌نشینی شایعات محلی و تجربه‌های روزمره، زمینه‌ی پرسش درباره‌ی دخالت در طبیعت را می‌سازد.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب دختر آفتاب به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به رمان‌های نوجوان با فضای خیال‌پردازانه و عاشقانه.
• خوانندگانی که به موضوع فرار از خانه، استقلال و جست‌وجوی تعلق علاقه دارند.
• دوستداران داستان‌های شهری که رابطه‌ی آدم‌ها و نیروهای طبیعت را دنبال می‌کنند.

بخشی از کتاب دختر آفتاب

«طی چند روز بعدش نمی‌دانم چند بار با خودم زمزمه کردم و گفتم که توکیو وحشتناک است. مردم با نچ گفتن به من باعث می‌شدند عرق سرد کنم و از خجالت قرمز شوم.
شهر گسترده و پیچیده، گیج‌کننده و بی‌عاطفه بود. در ایستگاه قطار گم شدم، قطار اشتباهی را سوار شدم، مهم‌ نبود از کجا رد می‌شوم، به‌هرحال با مردم برخورد می‌کردم. وقتی آدرس می‌پرسیدم هیچ‌کس جوابم را نمی‌داد. بعضی‌های دیگر هم برای استخدامم در کاری که حتی نمی‌دانستم چیست، به من نزدیک می‌شدند. می‌ترسیدم وارد مغازه‌هایی جز خواربارفروشی بشوم. شوکه شدم وقتی دیدم یک بچهٔ دبستانی در لباس مدرسه خودش به‌تنهایی قطار عوض می‌کرد. و هر بار که به‌خاطرم می‌آمد چقدر پریشانم، می‌خواستم زیر گریه بزنم.
تصور غریبی داشتم که شینجوکو مرکز توکیو است، برای همین هم آنجا دنبال کار می‌گشتم. وقتی بالاخره به آنجا رسیدم، رگبار چریکی باران من را خیس آب کرد. شجاعتم را جمع کردم تا برای دوش گرفتن وارد یک کافه‌کتاب بشوم. اما مسئول آنجا با تلخی به من گفت که زمین را خیس نکنم. بااین‌حال تصمیم گرفتم برای شروع در همان کافه بمانم.
در یک اتاقک که در اثر فاسد شدن چیزی بوی بد می‌داد، نشستم و در کامپیوتر مشغول جستجوی مشاغل پاره‌وقت شدم. اما هیچ آگهی‌ای وجود نداشت که نوشته باشد کسی را بدون شناسهٔ دانشجویی می‌خواهند. بیشتر جواب‌هایی که به پُست یاهو! (که آخرین راه چاره‌‌ام بود) داده بودند، چیزهایی شبیه این بود: «این توهین به مشاغل محسوب می‌شه.» و «فکر کنم اینجا یه فراری داریم. هرهرهر.» و «این نقض قانون استاندارد کاره. برو بمیر.»»