کتاب بچه های طرسناک و چرخ و فلک بدشانسی

کتاب بچه های طرسناک و چرخ و فلک بدشانسی نوشته کیتی تاول، رمانی در ادبیات وحشت نوجوان است که ماجرایش در شهری نفرین‌شده شکل می‌گیرد؛ شهری که مردمش هر چیز متفاوتی را تهدید می‌دانند. ادلید و دو دختر دیگر در مدرسه به «بچه‌های ترسناک» معروف‌اند و بیشتر وقتشان را در حبس می‌گذرانند. ورود کتابداری تازه، امکان دوستی را پیش روی آن‌ها می‌گذارد، اما اتفاق‌های نگران‌کننده این آشنایی را به معمایی شخصی تبدیل می‌کند. امین بهره مند این کتاب را ترجمه کرده است و نشر پیدایش آن را منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب بچه های طرسناک و چرخ و فلک بدشانسی

کتاب بچه های طرسناک و چرخ و فلک بدشانسی، اثر کیتی تاول، وحشت را از شهری آغاز می‌کند که ترس در زندگی روزمره‌ی مردمش جا خوش کرده است. بیوه‌آباد در دره‌ی هلاک قرار دارد و تنها مسیر رسیدن به این شهر، راه‌آهن است. خاطره‌ی طوفانی ویرانگر، شایعه‌ی حضور موجودات هولناک و بدگمانی به تازه‌واردها، بر رفتار ساکنان سایه انداخته‌اند. مدرسه‌ی دخترانه‌ی مادام گرترود نیز بخشی از همین محیط است؛ جایی که نظم ظاهری و شبیه دیگران بودن، بیشتر از شناختن بچه‌ها اهمیت دارد. ادلید، مگی و بئاتریس هریک ویژگی‌هایی دارند که دیگران را می‌ترساند یا دستاویز تمسخر می‌شود. راوی سوم‌شخص، به‌ویژه هنگام نزدیک‌شدن به افکار ادلید، فاصله‌ی میان تصور دیگران و تجربه‌ی خود این دختر را نشان می‌دهد. ادلید صداهایی می‌شنود که دیگران قادر به شنیدنشان نیستند، اما همین توانایی به‌جای درک‌شدن، برایش اتهام و تنبیه به همراه می‌آورد. این کتاب از خلال چنین موقعیت‌هایی، مرز میان تفاوت و خطر را زیر سؤال می‌برد.
کتاب بچه های طرسناک و چرخ و فلک بدشانسی در کنار فضای تیره، از شوخی‌های تلخ و موقعیت‌های نامنتظر استفاده می‌کند. کتابخانه‌ای که باید محل مطالعه باشد، برای دخترها حکم زندان دارد و پیشنهاد کتابدار تازه برای خواندن کتاب، عجیب به نظر می‌رسد. ساختمان نمناک مدرسه، پارک فرسوده و آسمان همیشه خاکستری، حال‌وهوایی می‌سازند که اشیای معمولی نیز در آن ناآرام‌کننده‌اند. بااین‌حال، ترس فقط از اشباح و نفرین سرچشمه نمی‌گیرد؛ تحقیر جمعی، زورگویی همکلاسی‌ها و اختیار بی‌حد مدیر مدرسه نیز سهمی جدی دارند. گفت‌وگوهای شخصیت‌ها، تفاوت نگاهشان را آشکار می‌کند: بئاتریس برای موجودات فراموش‌شده دل می‌سوزاند، مگی پشت اخم‌هایش پنهان می‌شود و ادلید می‌کوشد عادی به نظر برسد. حضور استفن، پسری کنجکاو و علاقه‌مند به ساختن وسایل، چشم‌انداز دیگری از زندگی بچه‌های کنارگذاشته‌شده به داستان می‌افزاید. این کتاب تعلیق معمایی را کنار مسئله‌ی تعلق قرار داده است؛ اینکه اعتماد چگونه در محیطی شکل می‌گیرد که همه به دوری‌کردن از دیگری تشویق می‌شوند.

خلاصه کتاب بچه های طرسناک و چرخ و فلک بدشانسی

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
ادلید فاس در مدرسه‌ای سخت‌گیر زندگی می‌کند و مدام می‌کوشد ثابت کند بچه‌ای معمولی است. مدیر مدرسه او را همراه مگی و بئاتریس از بقیه جدا می‌کند و هر سه را برای گذراندن زنگ‌های تفریح به کتابخانه می‌فرستد. ورود خانم دلیا، کتابدار جدید، این روال را تغییر می‌دهد. او به‌جای تنبیه‌کردن دخترها، پای حرفشان می‌نشیند و پیشنهاد دوستی می‌دهد. اما مهربانی او خوشایند مدیر نیست. هم‌زمان، یک آبنبات‌فروش تازه‌وارد در پارک دکه برپا می‌کند و خبر گم‌شدن چند نفر در شهر می‌پیچد. وقتی جای کتابدار دوباره خالی می‌شود، ادلید توضیح مدیر را باور نمی‌کند. کتاب بچه های طرسناک و چرخ و فلک بدشانسی از همین تردید، معمایی می‌سازد که برای دخترها فقط کنجکاوی نیست؛ آن‌ها نمی‌خواهند نخستین کسی را که به حرفشان گوش داده است، به‌آسانی از دست بدهند.

چرا باید کتاب بچه های طرسناک و چرخ و فلک بدشانسی را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب بچه های طرسناک و چرخ و فلک بدشانسی را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• فضای شهر نفرین‌شده، تعلیق معمایی را کنار شوخی‌های تلخ قرار می‌دهد.
• داستان، پیامدهای تمسخر و برچسب‌زدن به بچه‌های متفاوت را نشان می‌دهد.
• شخصیت‌ها تصور رایج از هیولا و آدم خطرناک را به پرسش می‌کشند.
• رابطه‌ی دخترها امکان شکل‌گرفتن اعتماد پس از طردشدن را پیش می‌کشد.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب بچه های طرسناک و چرخ و فلک بدشانسی به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• نوجوانانی که به داستان‌های وحشت و معماهای ناپدیدشدن علاقه دارند.
• خوانندگانی که دغدغه‌ی پذیرفته‌شدن و تجربه‌ی تنهایی دارند.
• علاقه‌مندانی که از همراهی شخصیت‌های متفاوت در محیط‌های تیره و تهدیدآمیز لذت می‌برند.

بخشی از کتاب بچه های طرسناک و چرخ و فلک بدشانسی

«کتابخانه.
آنجا یکی از تاریک‌ترین، سردترین و افسرده‌کننده‌ترین اتاق‌های مدرسهٔ مادام گرترود بود. دیوارهای سنگی خاکستری‌اش همیشه نمناک بودند. هوای خفه‌کننده‌اش بوی کپک می‌داد. همیشه هم صدای ضعیف چکیدن چیزی آنجا شنیده می‌شد، اما هرگز کسی نتوانسته بود منبع آن صدا را پیدا کند. ادلید شنیده بود پیش از آنکه کلیسای جامع به مدرسهٔ دخترانه تبدیل شود، آنجا سیاهچال بوده است. در ذهنش تصور می‌کرد که زمانی به جای آن قفسه‌های کتاب چوبی بزرگِ پر از دایرۀ‌المعارف، قفسهٔ ابزارهای شکنجه قرار داشتند.
همان‌طور که پشت میز مخصوصش، گوشهٔ سمت راست جلوی اتاق، انتظار می‌کشید سعی کرد به چیز دلپذیرتری فکر کند. مگی عقب اتاق بود. بئاتریس هم آنجا بود و میزش که وسطِ انتهای اتاق بود او را کوچک جلوه می‌داد. همیشه به همین ترتیب می‌نشستند. آن‌قدر حبس شده بودند که صندلی‌های مخصوص خودشان را داشتند.
در کتابخانه باز شد. به دنبال رایحهٔ پرتقال، خانم دلیا به همراه کوه عظیمی از پوشه‌های کاغذی وارد اتاق شد. کتابدار پوشه‌ها را روی میزش پخش کرد و ابری از گرد و خاک هوا کرد که او را به سرفه انداخت. بعد قلنج انگشتانش را شکست، تار موی پیش‌آمده‌ای را پشت گوشش برد، گیرهٔ پروانه‌ای روی مویش را تنظیم کرد و به‌سمت بچه‌ها چرخید.
گفت: «سلام.»
سکوت طولانی و ناراحت‌کننده‌ای برقرار شد و زندانی‌ها فقط به زندانبان‌شان نگاه کردند.
زن کمی روی پاشنه‌اش بلند شد و اضافه کرد: «من خانم دلیام.»»