کتاب کلاس نابغه ها (جلد دوم)

کتاب کلاس نابغه ها (جلد دوم) نوشته سویگو کینوگاسا، رقابت دانش‌آموزان مدرسه‌ای امتیازمحور را به ماجرایی درباره‌ی اتهام، اعتماد و مسئولیت جمعی پیوند می‌زند. سودو، دانش‌آموز کلاس دی، درگیر دعوایی شده که پیامدهایش فقط به خودش محدود نیست؛ امتیازها و موقعیت همکلاسی‌هایش هم در خطر قرار گرفته است. سیما خواجوی این رمان را ترجمه کرده و نشر پیدایش این کتاب را منتشر کرده است. داستان در کنار جست‌وجو برای کشف حقیقت، فاصله‌ی میان دوست‌داشتن تنهایی و ترس از پذیرفته‌نشدن را هم نشان می‌دهد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب کلاس نابغه ها (جلد دوم)

کتاب کلاس نابغه ها (جلد دوم) نوشته سویگو کینوگاسا، فضای مدرسه را به میدان سنجش شایستگی، نفوذ اجتماعی و تصمیم‌های دشوار تبدیل کرده است. دبیرستان عالی متروپولیتن توکیو نظامی دارد که در این نظام، امتیاز هم وسیله‌ی تأمین نیازهای روزانه است و هم جایگاه کلاس‌ها را تعیین می‌کند. دانش‌آموزان فقط برای نمره‌ی بهتر درس نمی‌خوانند؛ رفتار هریک از اعضای کلاس می‌تواند امکانات دیگران و فاصله‌ی جمع را از کلاس‌های بالاتر تغییر دهد. چنین فضایی باعث می‌شود یک درگیری ظاهراً شخصی، خیلی زود مسئله‌ی همه شود. نویسنده در این بستر، نسبت میان موفقیت جمعی و حمایت از یک همکلاسی بدنام را بررسی می‌کند. بچه‌ها باید تصمیم بگیرند که سابقه‌ی رفتاری سودو برای قضاوت درباره‌ی اتهام تازه کافی است یا حقیقت به بررسی جداگانه نیاز دارد. داستان همچنین نشان می‌دهد که همراهی یک گروه الزاماً از اعتماد یکسان اعضا سرچشمه نمی‌گیرد. دوستی، نگرانی برای امتیازها، علاقه به یک همکلاسی و اثرپذیری از افراد محبوب، هریک می‌توانند انگیزه‌ی مشارکت باشند.
کتاب کلاس نابغه ها (جلد دوم) در کنار رقابت بیرونی، به دشواری ارتباط‌گرفتن هم توجه دارد. تک‌گویی آغازین آیری ساکورا، موضوع پنهان‌کردن چهره‌ی واقعی و میل سرکوب‌شده به ارتباط را پیش می‌کشد. آیانوکوجی نیز در روایت اول‌شخص خود، مدام جایگاهش را میان دوستان می‌سنجد. او گاهی از تنهابودن آسوده است و گاهی دعوت‌نشدن به یک ناهار جمعی را نشانه‌ی بی‌اهمیت‌بودنش می‌بیند. این تردیدها، در کنار شوخی‌ها و گفت‌وگوهای روزمره، فضای پرتنش مدرسه را به تجربه‌های آشنای نوجوانی نزدیک می‌کنند. شخصیت‌ها نیز شیوه‌های متفاوتی برای مواجهه با جمع دارند: هوریکیتا هدف‌گرا و کم‌میل به معاشرت است؛ کوشیدا از شبکه‌ی ارتباط‌هایش کمک می‌گیرد؛ هیراتا می‌کوشد همکلاسی‌ها را همراه کند. نویسنده تفاوت این رفتارها را در موقعیت‌های مشترک نشان داده است، نه فقط در معرفی مستقیم شخصیت‌ها. جزئیاتی مانند گروه گفت‌وگوی دانش‌آموزان، انتخاب محل غذاخوردن و رفت‌وآمد به اتاق خوابگاه، مرز دوستی و حریم شخصی را وارد ماجرا می‌کنند. خواندن این رمان، علاوه‌بر دنبال‌کردن یک اختلاف مدرسه‌ای، فرصتی برای توجه به فاصله‌ی میان ظاهر اجتماعی آدم‌ها و احساس پنهان آن‌هاست.

خلاصه کتاب کلاس نابغه ها (جلد دوم)

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
دانش‌آموزان کلاس دی پس از پشت‌سرگذاشتن امتحان میان‌ترم، سرانجام مقداری امتیاز به دست آورده‌اند. بااین‌حال، واریزنشدن سهم فردی آن‌ها خبر از مشکلی می‌دهد. سودو به اتاق آیانوکوجی می‌آید و توضیح می‌دهد که پس از درگیری با سه دانش‌آموز کلاس سی، در معرض تعلیق قرار گرفته است. او می‌گوید طرف مقابل آغازگر ماجرا بوده اما مدرکی برای اثبات ادعایش ندارد. تصمیم مدرسه می‌تواند فرصت حضور او در مسابقات بسکتبال و امتیازهای کل کلاس را تهدید کند. کوشیدا برای پیداکردن شاهد کمک می‌خواهد اما بدبینی همکلاسی‌ها و خشم مهارنشده‌ی سودو کار را پیچیده‌تر می‌کند. کتاب کلاس نابغه ها (جلد دوم) این جست‌وجو را در شرایطی دنبال می‌کند که حمایت دوستانه، منفعت جمعی و ضرورت اثبات حقیقت همیشه در یک مسیر قرار ندارند.

چرا باید کتاب کلاس نابغه ها (جلد دوم) را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب کلاس نابغه ها (جلد دوم) را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• نظام امتیازدهی مدرسه، پیامدهای جمعی رفتار یک دانش‌آموز را ملموس می‌کند.
• ماجرای اتهام سودو، تفاوت میان باور شخصی و مدرک را پیش می‌کشد.
• تردیدهای آیانوکوجی، احساس تنهایی در میان دوستان را نشان می‌دهد.
• واکنش‌های متفاوت همکلاسی‌ها، زمینه‌ای برای فکرکردن درباره‌ی قضاوت و وفاداری فراهم می‌کند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب کلاس نابغه ها (جلد دوم) به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به رمان‌های مدرسه‌ای و رقابت میان دانش‌آموزان.
• خوانندگان علاقه‌مند به کشمکش‌های اعتماد، اتهام و فشار جمع.
• نوجوانانی که موضوع دوستی، تنهایی و پذیرفته‌شدن در گروه برایشان اهمیت دارد.

بخشی از کتاب کلاس نابغه ها (جلد دوم)

«به محض اینکه وقت ناهار رسید، همه برای غذا خوردن رفتند. تازگی‌ها به این نتیجه رسیده‌ام که غذا خوردن با رفقا، سخت‌ترین قسمت زندگی دانش‌آموزی است. مثلاً همین کوشیدای خودمان را در نظر بگیرید. به‌شدت محبوب است و کلی دوست و آشنا دارد. هر روزِ خدا، از طرف خیلی‌ها دعوت می‌شود. بعضی‌ها رسما دعوتش می‌کنند، بعضی‌ها تماس می‌گیرند و بعضی‌ها هم ایمیل می‌زنند. با اینکه نمی‌تواند به همه جواب مثبت بدهد و گاهی مجبور می‌شود روی بعضی‌ها را زمین بیندازد، اما وقتی با دوستانش سرگرم غذاخوردن است، انگار یک زندگی واقعی را تجربه می‌کند.
از طرف دیگر، آدم‌هایی مثل ایکه و یامائوچی را فرض کنید که خیلی بین بچه‌ها محبوبیتی ندارند. آنها هر روز، همراه جماعت پسرها، یعنی سودو و هُندو غذا می‌خورند.
این وسط، انگار فقط منم که جزو هیچ‌کدام از این گروه‌ها نیستم!
حرفم این است که من با کوشیدا دوستم. با ایکه و یامائوچی هم دوستم. اما گاهی، فقط گاهی، آن هم به‌ندرت پیش می‌آید که همراهشان غذا بخورم. به‌طور کلی رابطهٔ دوستی واقعی، رابطه‌ای است که اطرافیان از آدم بپرسند «می‌خوای با هم ناهار بخوریم؟» یا «امروز، بعد از کلاس، وقتت آزاده؟»، نه این رابطه‌ای که من دارم.
اوایل سال تحصیلی، برایم مهم نبود. قبل از اینکه دوستی پیدا کنم، طبیعی بود که خیلی اوقات تنها باشم. اما الان اوضاع فرق کرده. انگار دارم حال جدیدی را تجربه می‌کنم؛ با اینکه دوست و رفیق دارم، اما هنوز هم خودم هستم و خودم.‌ اصلاً تجربهٔ خوشایندی نیست...»