کتاب همه چیز هیچ چیز

کتاب همه چیز هیچ چیز نوشته سعید ریاحی فر، مجموعه‌ای از داستان‌های به‌هم‌ پیوسته است که نشر چشمه آن را منتشر کرده است. این کتاب با موقعیت‌هایی شروع می‌شود که در نگاه اول عجیب یا حتی ناممکن به‌ نظر می‌رسند؛ از شهاب‌سنگ و زمینِ ماه تا مردابی با کوسه و سازی که برای گوش‌های معمولی خاموش است. اما پشت این اتفاق‌ها، مسئله‌هایی آشنا قرار دارد: میل به ماندن، شکست، رفاقت، تنهایی، رؤیای رفتن و جست‌وجوی چیزی که زندگی را از حالت عادی بیرون بکشد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب همه چیز هیچ چیز

کتاب همه چیزِ هیچ چیز نوشته‌ی سعید ریاحی فر مجموعه‌ای از داستان‌هاست که بر مرز واقعیت روزمره و خیال حرکت می‌کند. شخصیت‌های این داستان‌ها آدم‌هایی معمولی‌اند که ناگهان در موقعیتی نامعمول قرار می‌گیرند؛ نقاشی که دنبال ماندگاری است، دختری که میان میل به رفتن و گیر افتادن در گذشته دست‌وپنجه نرم می‌کند، یا سازگری که با پدیده‌ای روبه‌رو می‌شود که فهم عادی را به‌هم می‌ریزد. نویسنده از دل همین موقعیت‌ها، حس بی‌قراری، ناکامی، میل به رهایی و وسوسه‌ی تغییر سرنوشت را بیرون می‌کشد. فضای داستان‌ها همزمان زمینی و لغزنده است؛ از شهر و روستا و کلانتری و بازار تا مرداب و کوه و جاده، همه‌چیز آشناست اما هر لحظه ممکن است به‌ سمت امری غریب منحرف شود.

کتاب همه چیز هیچ چیز فقط بر شگفتیِ رخدادها تکیه نمی‌کند و نیروی اصلی‌اش را از شخصیت‌ها و کشمکش‌های درونی آن‌ها می‌گیرد. در داستانی، میل به تکثیرشدن، دیده‌شدن و جاگذاشتن اثری از خود با حسرت، خشم و حسادت گره می‌خورد و روایت را به‌ سمت موقعیت‌هایی می‌برد که هم طنز دارند و هم تلخی. در بخش‌های دیگر هم همین الگو دیده می‌شود: آدم‌ها با کمبود، فقدان یا بن‌بست روبه‌رو هستند و برای عبور از آن به تصمیم‌هایی می‌رسند که گاهی عجیب، گاهی دردناک و گاهی خنده‌دار است. 

نثر سعید ریاحی فر پرتحرک و تصویری است و گفت‌وگوها نقش مهمی در جان‌گرفتن شخصیت‌ها دارند. نتیجه، مجموعه‌ای است که هم به فضای بومی و جزئیات زیسته تکیه دارد و هم از دل آن‌ها جهانی می‌سازد که در آن هیچ‌چیز کاملاً عادی و هیچ‌چیز کاملاً ناممکن نیست.

خلاصه داستان همه چیز هیچ چیز

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

در کتاب همه چیز هیچ چیز، یکی از داستان‌های اصلی با رضا عطار آغاز می‌شود؛ نقاشی که بعد از دیدن یکی از تابلوهایش در زباله، به این فکر می‌افتد که زیاد‌بودن اثر لزوماً به ماندگاری نمی‌رسد. همین بحران او را به کشف شهاب‌سنگ و بعد به وسواسِ خلق اثری ماندگار می‌کشاند. در سوی دیگر، گندم با زندگی ناتمام، رابطه‌ی پرتنش با پدر، شکست در کار و رؤیای مهاجرت روبه‌روست. سند زمینی در کره‌ی ماه و بعد مردابی دورافتاده مسیر او را عوض می‌کند. سرنوشت این دو شخصیت در فضایی غریب و پرحادثه به هم نزدیک می‌شود؛ جایی که میل به فرار، عشق، حسادت، بقا و خیال در هم می‌پیچند.

چرا باید کتاب همه چیز هیچ چیز را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب همه چیز هیچ چیز را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب موقعیت‌های نامعمول را به مسئله‌های آشنا مثل ماندگاری، شکست، تنهایی و میل به رهایی وصل می‌کند.
• خواننده با شخصیت‌هایی روبه‌رو می‌شود که تصمیم‌هایشان از دل فشارهای واقعی زندگی بیرون می‌آید، نه از الگوهای کلی و تکراری.
• داستان‌ها از فضاهای بومی، گفت‌وگوهای زنده و جزئیات ملموس استفاده می‌کنند و در عین‌ حال به‌ سمت خیال و امر غریب می‌روند.
• این اثر نشان می‌دهد چگونه طنز، تلخی و امر نامحتمل می‌توانند در یک مسیر واحد کنار هم قرار بگیرند.
• خواندن آن کتاب برای کسانی که به داستان‌های شخصیت‌محور با رخدادهای پیش‌بینی‌ناپذیر علاقه دارند، تجربه‌ای پُرکشش فراهم می‌کند.

خواندن کتاب همه چیز هیچ چیز را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب همه چیز هیچ چیز به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به مجموعه‌داستان‌هایی که واقعیت روزمره را با رخدادهای غریب و دور از انتظار ترکیب می‌کنند.
• خوانندگانی که به شخصیت‌های سرگشته، معترض و درگیر با میلِ رفتن یا ماندن علاقه دارند.
• کسانی که دوست دارند در داستان، فضاهای بومی و جزئیات زندگی اجتماعی را در کنار خیال و اغراق ببینند.
• مخاطبانی که از داستان‌های پرحادثه با لایه‌هایی از طنز تلخ لذت می‌برند.
• خوانندگانی که می‌خواهند با نمونه‌ای از داستان‌نویسی سعید ریاحی فر آشنا شوند.

بخشی از کتاب همه چیز هیچ چیز

«عطار نقاش بود. تابلو می‌کشید. رنگ‌روغن. برای این‌که نقاش بشود دانشگاه رفته بود. قبل از دانشگاه هم نقاشی می‌کشید ولی نه آن‌طور که بعد از دانشگاه می‌کشید. شهربه‌شهر می‌رفت، توی هر گالری نمایشگاه می‌گذاشت و تابلو می‌فروخت. پس‌کوره‌ای نبود که نقاشی‌های رضا عطار را ندیده باشد. تابلوها را روی دیوار گِلی روستاها آویزان می‌کرد و می‌فروخت. همه را ارزان می‌داد. دلش می‌خواست تکثیر شود. زیاد شود. می‌گفت "هر چه بیش‌تر بکشم بیش‌تر زیاد می‌شوم."

یک روز عصر، آخر زمستان، رفته بود سوپر محل سیگار بخرد. دید دو تابلوِ نقاشی گوشهٔ سطل فلزیِ زباله افتاده. رفت جلو. تابلوها را از لای زباله‌ها بیرون کشید. اگر امضایش را نمی‌دید باور نمی‌کرد نقاشی خودش است. آن‌قدر تابلو کشیده بود که یادش می‌رفت چی کشیده است. شیرهٔ پسماند را با کف دست از میان رودخانه و کوه پاک کرد. روی دامنهٔ کوه، آن‌جا که سگ گله به طرفی نامعلوم پارس می‌کرد، تاریخ را نوشته بود. تابلو را دو سال قبل از این کشیده بود. نیشی زهردار جمجمهٔ عطار را گزید. با خودش گفت "فقط دو سال؟! عمر ماندنم در حوصلهٔ تاریخی مردم شهر فقط دو سال؟!"»