کتاب در ماه اوت همدیگر را می بینیم

کتاب در ماه اوت همدیگر را می‌ بینیم (En agosto nos vemos)، نوشته گابریل گارسیا مارکز و ترجمه مجدالدین ارسنجانی، داستان زنی است که هر سال برای زیارت قبر مادرش به جزیره‌ای استوایی بازمی‌گردد. این کتاب که نشر لگا در سال ۱۴۰۳ آن را منتشر کرده است، میان خاطره، عشق، پیری و میل سرکش زندگی در نوسان است و تصویری صریح و بی‌پرده از زناشویی، وفاداری و هوس به‌ دست می‌دهد. متن با پیش‌گفتاری از فرزندان مارکز همراه است که فرایند دشوار شکل‌گیری این اثر ناتمام و تردیدهای خود نویسنده درباره‌ی انتشارش را توضیح داده‌اند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب در ماه اوت همدیگر را می بینیم اثر گابریل گارسیا مارکز

کتاب در ماه اوت همدیگر را می‌ بینیم داستان آنا مگدالنا بَخ است؛ زنی میانسال، همسر مدیر یک کنسرواتوار استانی و مادر دو فرزند موسیقی‌دان که هر سال در شانزدهم اوت با کشتی به جزیره‌ای استوایی می‌رود تا بر مزار مادرش گل بگذارد. گابریل گارسیا مارکز در این کتاب، این سفر تکراری را به صحنه‌ای برای رویارویی آنا با تن، میل، وجدان و ازدواجش تبدیل کرده است؛ سفری که از یک زیارت خانوادگی آرام به سلسله‌ای از تجربه‌های جنسی، تردیدها و بازنگری‌های دردناک در زندگی مشترک بدل می‌شود. کتاب در ماه اوت همدیگر را می‌ بینیم در شش فصل، هر بار یکی از این سفرها را دنبال می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه ماجرایی یک‌شبه با مردی ناشناس و اسکناس بیست‌دلاری لای کتاب دراکولا همه‌چیز را در نگاه آنا به خودش و به شوهرش، دومنیکو، دگرگون می‌کند.

در ادامه، آشنایی با مردی مرموز که بعدها در تلویزیون به‌عنوان «خون‌آشام محزون» تحت تعقیب معرفی می‌شود، بازگشت ناگهانی دوست قدیمی‌اش آکیلیس کورونادو و هم‌زمانی این سفرها با بحران‌های خانه و فرزندان و پیری لایه‌های تازه‌ای به داستان می‌افزاید. کتاب در ماه اوت همدیگر را می‌ بینیم با پیش‌گفتار رودریگو و گونسالو گارسیا بارچا آغاز می‌شود که از فراموشی پدر، وسواس او در بازنویسی، کنارگذاشته‌شدن نسخه‌ی دست‌نویس و تصمیم خانواده برای انتشار متن پس از مرگ نویسنده گفته‌اند. این توضیحاتْ داستان را به مواجهه‌ای نزدیک‌تر با ذهن و حافظه‌ی گابریل گارسیا مارکز در سال‌های پایانی عمرش تبدیل کرده است.

خلاصه داستان در ماه اوت همدیگر را می بینیم

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

کتاب در ماه اوت همدیگر را می‌ بینیم داستان زنی به نام آنا مگدالنا بَخ است که هر سال در شانزدهم اوت به جزیره‌ای گرمسیری می‌رود تا بر مزار مادرش گل بگذارد و شب را در هتلی ساده یا مجلل بگذراند. این سفر آیینی به‌تدریج به میدان کشمکش میان وفاداری زناشویی و میل سرکوب‌شده‌ی او تبدیل می‌شود. نخستین دیدار با مردی ناشناس و اسکناس بیست‌دلاری لای کتابْ زخمی از تحقیر و لذت بر جا می‌گذارد که تمام سال ذهنش را مشغول می‌کند.

در سفرهای بعدی، آنا با مردی جذاب و خطرناک، دوست قدیمی‌اش آکیلیس و نیز با تغییرات شوهرش دومنیکو و سرنوشت دخترش میکائلا روبه‌رو می‌شود. کتاب در ماه اوت همدیگر را می بینیم، از خلال این تکرار سالانه، فرسودگی و درعین‌حال سرزندگی میل، شکنندگی اعتماد و فاصله‌ی میان تصویر رمانتیک عشق و واقعیت زندگی مشترک را نشان داده است.

چرا باید کتاب در ماه اوت همدیگر را می بینیم را بخوانیم؟

کتاب در ماه اوت همدیگر را می‌ بینیم تصویری بی‌پرده از زنی میانسال ارائه می‌دهد که میان وظیفه، ایمان خانوادگی و میل شخصی گرفتار است. این کتاب با جزئیات، گفت‌وگوهای زنده و موقعیت‌های روزمره، پیری، ازدواج طولانی، خیانت، شرم و آزادی را از زاویه‌ی نگاه یک زن روایت کرده است و نشان داده که چگونه یک سفر تکراری می‌تواند به آینه‌ای برای تماشای کل زندگی تبدیل شود.

خواندن کتاب در ماه اوت همدیگر را می بینیم را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب در ماه اوت همدیگر را می‌ بینیم به علاقه‌مندان به آثار مارکز، دوستداران رمان‌هایی درباره‌ی روابط زناشویی، پیری و میل و کسانی که به شخصیت‌محوری زنانه و روایت‌های متمرکز بر زندگی روزمره و کشمکش‌های درونی جذب می‌شوند، پیشنهاد می‌شود.

درباره گابریل گارسیا مارکز

گابریل گارسیا مارکز، نویسنده، روزنامه‌نگار و برنده‌ی جایزه‌ی نوبل ادبیات، در سال ۱۹۲۷ در شهر آراکاتاکای کلمبیا به دنیا آمد. او از کودکی به ادبیات و هنر علاقه داشت، شعر می‌سرود، کمیک می‌کشید و برخی از نوشته‌هایش در نشریه‌ی مدرسه منتشر می‌شد. مارکز در آغاز جوانی وارد رشته‌ی حقوق شد، اما خیلی زود مسیر زندگی خود را تغییر داد و به روزنامه‌نگاری روی آورد. این حرفه نه‌تنها سال‌ها منبع اصلی درآمد او بود، بلکه تأثیر عمیقی بر شیوه‌ی روایت و نگاه ادبی‌اش گذاشت. او بارها تأکید کرده بود که خود را بیش از آنکه رمان‌نویس بداند، روزنامه‌نگار می‌داند و آرزو داشت به همان اندازه که با آثار داستانی‌اش شناخته می‌شود، با فعالیت‌های روزنامه‌نگارانه‌اش نیز به یاد آورده شود.

مارکز پیش از دستیابی به شهرت جهانی، دو رمان توفان برگ‌ها و ساعت شوم و مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه را منتشر کرده بود، اما این آثار توجه گسترده‌ای به دنبال نداشتند. نقطه‌ی عطف زندگی ادبی او در سال ۱۹۶۷ با انتشار رمان صد سال تنهایی رقم خورد؛ رمانی که به یکی از مهم‌ترین آثار ادبی قرن بیستم تبدیل شد و نام مارکز را در سراسر جهان بر سر زبان‌ها انداخت. این اثر نمونه‌ای برجسته از رئالیسم جادویی است؛ سبکی که در آن واقعیت‌های تاریخی و اجتماعی با عناصر شگفت‌انگیز و فراواقعی در هم می‌آمیزند. مارکز در شکل‌گیری این نگاه ادبی از نویسنده‌ی کوبایی، آلخو کارپنتیر، تأثیر پذیرفته بود.

او در سال‌های بعد مجموعه‌ای از مهم‌ترین آثار خود را منتشر کرد که از میان آن‌ها می‌توان به پاییز پدرسالار، گزارش یک مرگ، عشق سال‌های وبا، ژنرال در هزارتوی خود و از عشق و دیگر دیوها اشاره کرد. عشق سال‌های وبا از مشهورترین و محبوب‌ترین آثار اوست؛ رمانی درباره‌ی عشقی که دهه‌ها دوام می‌آورد و در بستری از تحولات اجتماعی، بیماری، گذر زمان و پیری روایت می‌شود. ژنرال در هزارتوی خود نیز بازآفرینی ادبی روزهای پایانی زندگی سیمون بولیوار، رهبر استقلال آمریکای لاتین، است و از سیاسی‌ترین آثار مارکز محسوب می‌شود.

مارکز علاوه‌بر داستان‌نویسی، در حوزه‌ی روزنامه‌نگاری نیز آثار مهمی پدید آورد. کتاب اخبار یک آدم‌ربایی نمونه‌ای شاخص از گزارش‌نویسی اوست که به آدم‌ربایی‌های مرتبط با کارتل‌های مواد مخدر در کلمبیا می‌پردازد و توانایی او را در پیونددادن روایت ادبی و گزارش مستند نشان می‌دهد.

در سال ۱۹۹۹ پزشکان ابتلای او به سرطان غدد لنفاوی را تشخیص دادند. مارکز پس از این دوره، خاطرات خود را در کتاب برای نوشتن زندگی می‌کنم، منتشر کرد؛ اثری خودزندگی‌نامه‌ای که به سال‌های کودکی و جوانی او می‌پردازد. چند سال بعد نیز رمان خاطره‌ی دلبرکان غمگین من را منتشر کرد که آخرین اثر داستانی مهم اوست.

گابریل گارسیا مارکز در سال ۱۹۸۲ موفق به دریافت جایزه‌ی نوبل ادبیات شد و سرانجام در سال ۲۰۱۴ در مکزیکوسیتی درگذشت. آثار او همچنان از تأثیرگذارترین نمونه‌های ادبیات معاصر جهان به شمار می‌روند و نقش مهمی در شناساندن ادبیات آمریکای لاتین به مخاطبان جهانی داشته‌اند.

بخشی از کتاب در ماه اوت همدیگر را می بینیم

«روز شانزدهم ماه اوت، با کشتی ساعتِ سه بعدازظهر برگشت. شلوار جین پوشیده بود، پیراهنی از پارچهٔ پیچازی و کفش پاشنه‌کوتاه ساده،‌ بدون جوراب، چتری آفتابی از ساتن با کیفی دستی داشت و تنها بارِ سفرش یک چمدان چرمی کوچک بود. در صف تاکسی لنگرگاه، یک‌راست رفت سراغ ماشینی کهنه و پوسیده از شورهٔ دریا. راننده سلام‌وعلیکی دوستانه کرد و از میان دست‌اندازهای ده بینوا او را بُرد؛ دهی با خانه‌های بائارکه۲، سقف‌هایی از برگ نخلک‌های آمریکایی و کوچه‌هایی از شن سوزان، روبه‌روی دریایی شعله‌ور. باید با قیفاژدادن کاری می‌کرد تا به خوک‌های بازیگوش و بچه‌های لُختی نخورد که برای مسخره‌بازی ادای گاوبازها را در می‌آوردند. آخر ده به خیابانی از نخل‌های شاهی رسید که پلاژها و هتل‌های گردشگری آنجا بودند، میان دریای پهناور و آبگیری محصور و پر از حواصیل‌های آبی‌رنگ. آخرسر، روبه‌روی کهنه‌ترین و نکبتی‌ترین هتل ایستاد.»