کتاب تاریخ روابط ایران و آلمان (مصور)

کتاب تاریخ روابط ایران و آلمان (مصور) اثری است که با همکاری مجموعه‌ای از نویسندگان و با ترجمه‌ی پیمان متین، توسط نشر امیرکبیر منتشر شده است. این کتاب بخشی از مجموعه مقالات دانشنامه‌ی ایرانیکا به‌شمار می‌آید و به‌صورت مصور، به بررسی فراز و نشیب‌های روابط سیاسی، اقتصادی و فرهنگی میان ایران و آلمان از قرون گذشته تا دوران معاصر می‌پردازد. ساختار کتاب بر پایه‌ی مقالات مستند و پژوهش‌محور است و تلاش شده تا با بهره‌گیری از منابع معتبر و اسناد تاریخی، تصویری جامع و دقیق از تعاملات دو کشور ارائه شود. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب تاریخ روابط ایران و آلمان (مصور)

کتاب تاریخ روابط ایران و آلمان نوشته‌ی مجموعه نویسندگان و ترجمه‌ی پیمان متین، با تکیه‌بر مقالات دانشنامه‌ی ایرانیکا، به بررسی سیر تاریخی مناسبات ایران و آلمان می‌پردازد. این کتاب، با رویکردی تحلیلی و مستند، از نخستین تماس‌ها و مکاتبات رسمی میان دربار صفویه و امپراتوری روم مقدس آغاز کرده و تا تحولات سیاسی و اقتصادی قرن بیستم و اواخر سده‌ی گذشته را در بر می‌گیرد. ساختار کتاب به‌گونه‌ای است که هر فصل به یک دوره‌ی تاریخی یا جنبه‌ای خاص از روابط دو کشور اختصاص یافته و با ذکر جزئیات، اسناد و نقل‌قول‌های تاریخی، روند شکل‌گیری و تغییرات این مناسبات را شرح داده است. علاوه‌بر روابط سیاسی، به ابعاد اقتصادی، فرهنگی و حتی تأثیرات متقابل اجتماعی نیز توجه شده است. کتاب با ارائه‌ی تصاویر و اسناد، روایت خود را مستندتر و ملموس‌تر ساخته و در بخش‌هایی به نقش شخصیت‌های کلیدی، پیمان‌ها، بحران‌ها و همکاری‌های علمی و صنعتی نیز پرداخته است. این اثر نه‌تنها برای پژوهشگران تاریخ و روابط بین‌الملل، بلکه برای علاقه‌مندان به شناخت لایه‌های کمتر دیده‌شده‌ی تعاملات ایران با قدرت‌های اروپایی، منبعی ارزشمند به‌شمار می‌آید.

خلاصه کتاب تاریخ روابط ایران و آلمان (مصور)

کتاب تاریخ روابط ایران و آلمان با رویکردی تحلیلی، به بررسی سیر تاریخی مناسبات این دو کشور از قرون میانه تا پایان قرن بیستم می‌پردازد. در آغاز، به نخستین تماس‌ها و مکاتبات میان ایران صفوی و امپراتوری روم مقدس اشاره شده و نقش ایران به‌عنوان متحدی بالقوه در برابر عثمانی‌ها برجسته شده است. سپس، روند شکل‌گیری روابط رسمی، اعزام هیئت‌ها و انعقاد پیمان‌های بازرگانی و سیاسی در قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم بررسی شده است. کتاب به‌ویژه به تأثیر تحولات جهانی مانند جنگ‌های جهانی، انقلاب‌ها و تغییرات ساختاری در هر دو کشور توجه دارد و نشان می‌دهد که چگونه این رویدادها بر مناسبات دوجانبه اثر گذاشته‌اند. در بخش‌های میانی، نقش آلمان به‌عنوان نیروی سوم در سیاست خارجی ایران، همکاری‌های اقتصادی و صنعتی، و تلاش برای ایجاد توازن میان قدرت‌های بزرگ منطقه‌ای و جهانی مورد بحث قرار گرفته است. کتاب همچنین به فرازونشیب‌های روابط در دوران رضاشاه و محمدرضا شاه، تأثیر بحران‌های سیاسی، و نقش آلمان در توسعه‌ی زیرساخت‌های ایران می‌پردازد. در ادامه، تحولات پس از جنگ جهانی دوم، تقسیم آلمان به دو بخش شرقی و غربی، و تأثیر این تقسیم بر روابط با ایران بررسی شده است. کتاب با تحلیل روابط ایران با هر دو آلمان تا پایان قرن بیستم، به نقش این مناسبات در تحولات اقتصادی، فرهنگی و حتی بحران‌های سیاسی منطقه‌ای اشاره می‌کند. در مجموع، کتاب تصویری چندلایه و مستند از تعاملات تاریخی، سیاسی و اقتصادی ایران و آلمان ارائه داده است.

چرا باید کتاب تاریخ روابط ایران و آلمان (مصور) را بخوانیم؟

این کتاب با اتکا به منابع معتبر و اسناد تاریخی، تصویری دقیق و چندجانبه از روابط ایران و آلمان ارائه کرده است. خواننده با مطالعه‌ی آن می‌تواند با روند شکل‌گیری مناسبات سیاسی، اقتصادی و فرهنگی دو کشور آشنا شود و درک بهتری از تأثیر تحولات جهانی بر سیاست خارجی ایران به‌دست آورد. همچنین، کتاب با پرداختن به نقش شخصیت‌ها، پیمان‌ها و بحران‌ها، نشان داده است که روابط بین‌الملل تا چه اندازه پیچیده و متأثر از شرایط داخلی و خارجی کشورهاست. برای کسانی که به دنبال شناخت عمیق‌تر از تاریخ دیپلماسی ایران و تعاملاتش با اروپا هستند، این اثر اطلاعاتی مستند و تحلیلی فراهم آورده است.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن این کتاب به پژوهشگران تاریخ، دانشجویان روابط بین‌الملل، علاقه‌مندان به مطالعات ایران‌شناسی و کسانی که به بررسی تعاملات ایران با قدرت‌های اروپایی علاقه دارند، پیشنهاد می‌شود. همچنین برای افرادی که به دنبال تحلیل‌های مستند درباره‌ی سیاست خارجی ایران و تأثیر تحولات جهانی بر مناسبات دوجانبه هستند، این کتاب مناسب است.

بخشی از کتاب تاریخ روابط ایران و آلمان (مصور)

«حدود سال ۱۵۵۵ م. مردی که از ایتالیا آمده بود خود را به دانشگاه ویتنبرگ رسانده ادعا کرد که من فرزند «شاه ایران» هستم. ولی تعیین هویت واقعی این مرد غیرممکن بود زیرا تنها مدرک موجود در این زمینه نامه‌ای بود که فیلیپ ملانکتن دربارهٔ وی نوشته بود. این بشردوست دورهٔ رنسانس که خارجیان را به میهنشان برمی‌گرداند، در این نامه به همهٔ مسیحیان توصیه کرده بود که او را در راه، مورد حمایت قرار دهند، به‌ویژه از این نظر که او یک ایرانی است. ملانکتن در نامه‌اش اشاره کرده بود که گذشته از حق‌شناسی کتاب مقدّس از ایرانیان، اصولاً باید از ایران سپاس‌گزار بود که به‌طور موقت جلوی پیشروی امپراتوری عثمانی را در اروپا، گرفته است. این مسئله آشکارا نشان می‌دهد که در همان اوایل امپراتوری مقدّس رومی قدرت فوق‌العاده‌ای را که در خاورزمین رشد کرده بود، به عنوان یک متّحد اروپا علیه عثمانی‌ها، به رسمیّت شناخته شده بود. نخستین رابطهٔ رسمی بین دربار صفویه و امپراتوری [روم] به ابتکار شاه اسماعیل بود که در سال ۱۵۲۳ م. نامه‌ای به زبانِ لاتین برای شارل پنجم نگاشت و در آن صحبت از امکان همکاری نظامی علیه عثمانی‌ها نمود. در سال ۱۵۲۹ م. شارل فرستاده‌ای را به نام یوهان بالبی با نامه‌ای برای شاه اسماعیل به ایران اعزام داشت؛ دریغا که شاه اسماعیل پنج سال پیش از آن فوت شده بود.»