کتاب ورزش، استعدادیابی و استعدادپروری

کتاب الکترونیکی ورزش، استعدادیابی و استعدادپروری نوشتۀ اصغر کیان زاده و صادق صیدی عبدلی و مسعود عالی پور و حسین امیدی است و انتشارات رشد فرهنگ آن را منتشر کرده است. کتاب ورزش، استعدادیابی و استعدادپروری، به بررسی روش‌های استعدادیابی و استعدادپروری در ورزشکاران پرداخته است.

درباره کتاب ورزش، استعدادیابی و استعدادپروری

حضور موفق ورزشکاران نخبه جامعه در رشته‌های مختلف ورزشی و در صحنه‌های بین‌المللی و جهانی، از رشد اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و علمی آن جامعه نشان دارد. در ورزش، پیشرفت از سطوح ابتدایی به سوی نخبگی فرایند بسیار پیچیده‌ای است. فرایند شناسایی شاخص‌ها، ویژگی‌های ورزشکاران نخبه و کشف افراد با استعداد برای شرکت در برنامه تمرینی سازماندهی شده و رسیدن به مقام قهرمانی، یکی از مهم‌ترین موضوعاتی است که امروزه در ورزش مطرح است. بنابراین، در ورزش، انتخاب افراد با استعداد در سنین پایین و سپس پرورش، هدایت، کنترل و ارزیابی آنها در صعود به بالاترین سطح مهارت، همان استعدادیابی ورزشی است. از نظر دانشمندان علوم ورزشی استعدادیابی راهی منطقی، کوتاه و مقرون به‌صرفه برای حضور موفقیت‌آمیز ورزشکاران، در صحنه‌های بین‌المللی است.

مباحث کتاب ورزش، استعدادیابی و استعدادپروری شامل موضوعات زیر می‌شود:

تاریخچه استعدادیابی ورزشی

ورزش و استعدادیابی

عوامل مؤثر در پرورش استعداد ورزشی

تغییرات وابسته به سن و جنس در عملکرد

الگوهای استعدادیابی

طرح استعدادیابی در ایران

طرح استعدادیابی تست اکتال

برنامه‌ریزی تمرین برای ورزشکاران مستعد

خواندن کتاب ورزش، استعدادیابی و استعدادپروری را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب برای مدیران ورزشی مناسب است.

بخشی از کتاب ورزش، استعدادیابی و استعدادپروری

«سابقه فرآیندی که به روش علمی استعدادیابی در ورزش قهرمانی مرسوم است به کشورهاي بلوك شرق و سالیان پس از جنگ جهانی دوم برمی‌گردد (آقاعلینژاد، ۱۳۷۹؛ فخرپور، ۱۳۸۳). در اواخر ۱۹۶۰ و اوایل 1970 در اکثر کشورهای اروپای شرقی، روش‌های ویژه‌ای براي شناسایی ورزشکارانی که بالقوه دارای توانایی‌های سطح بالایی بودند کشف گردید. برخی از این روش‌های مورد استفاده در انتخاب ورزشکاران مستعد توسط متخصصان کشف و تنظیم شد و در اختیار مربیان قرار گرفت تا آنها را در انتخاب آگاهانه ورزشکاران یاری نمایند. در حالی که کشورهای بلوك شرق آلمان (آلمان شرقی)، شوروی، رومانی و بلغارستان از دهه ۷۰میلادی از جمله جمهوری دموکراتیک به صورت نظامند شروع به استعدادیابی نموده‌اند (گائینی، ۱۳۸۳). در آن زمان در کشورهای غربی از جمله استرالیا و ایالات متحده آمریکا استعدادیابی به صورت سنتی و یا با حضور در میادین رقابتی صورت می‌گرفت. این تفاوت در روش استعدادیابی نتایج پرباري براي کشورهاي بلوك شرق در میادین ورزشی بین‌المللی به بار آورد. نتایج حاصله در این مورد غیرقابل تصور و حیرت‌انگیز بود...»