کتاب ماکجاآباد

کتاب ماکجاآباد نوشتهٔ گرت جونز و ترجمهٔ عبدالحسین آذرنگ است. نشر ارس این کتاب را منتشر کرده است. این اثر در باب مسائل امروز در عصر جهانی است.

درباره کتاب ماکجاآباد

کتاب ماکجاآباد (Ourtopia) کوشیده است جنبه‌های نادرست و بد سیاست، فرهنگ، اجتماع و اقتصاد را نقد کند. نویسنده با نقد این مفاهیم امیدوار است جامعه، فضایی بهتر پیدا کند و به آرمان‌شهر تبدیل شود. این کتاب کمک می‌کند مشکلات پیچیدهٔ جهان چالش‌برانگیز امروز را به‌طور جامع (و نه مستقل و جدا از هم) ببینیم. گرت جونز (Garrett Jones) شرایط کنونی جامعه را تجزیه‌وتحلیل کرده و راه‌حل و فهرستی از نتایج مطلوب ارائه داده است. او به طیف گسترده‌ای از مباحث پرداخته که آن‌ها را در ده فصل تدوین کرده است.موضوعاتی همچون ملی‌گرایی و ارتش و جرم و جنایت، کار و بازی، مباحث جنسی و غیره در این اثر مطرح شده است. مترجم، این اثر را مسئولانه با نگاهی انسان‌محورانه و پایبند به حفظ حرمت بشر توصیف کرده است.

خواندن کتاب ماکجاآباد را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران مطالعه در باب مسائل امروز در عصر جهانی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب ماکجاآباد

«۵. کودکان و آموزش

پیش‌زمینه

انسان اندیشه‌ورز تنها حیوانی است که به تربیت فرزندانش نظام بخشیده است، هر چند که حیوانات بسیاری برای تربیت زادگان خود به قصد انجام‌دادن وظایفی که برای بقای آن‌ها در زندگی آتی لازم است وقت زیادی صرف می‌کنند.

در طبقه‌ای از آپارتمان زندگی می‌کنم که بلندی آن به حدی است که به ما اجازه دهد آشیانه‌ساختن مرغان دریایی را در فصل تخم‌گذاری بر بام‌های همسایه از بالا ببینیم. در چند هفتهٔ نخست جوجه‌ها با خوشحالی کامل و جست‌وخیزکنان منتظر پدر هستند که برایشان غذا بیاورد. آن‌قدر که ما انتظار داریم، جوجه‌ها را به هوای آزاد نمی‌آورند.

با گذشت زمان پدر و مادر با پرواز در دایره‌های کوچک، نشستن و برخاستن‌های بسیار، سروصدا راه‌انداختن به آوای بلند، و تا جایی که می‌توانند، دست به نمایش می‌زنند. این کارها می‌تواند چند روز، یا حتی چند هفته، ادامه داشته باشد. صبرشان که تمام شود، کاملاً آمادگی دارند که با نوک، بال جوجهٔ بی‌میل به پرواز را بگیرند، به لبهٔ بام بکشند و سپس در هوا رها کنند.

آنچه حیوانات دیگر باید بیاموزند، به‌مراتب تخصصی‌تر از آن است که آدمی باید بیاموزد. پرندگان پرواز و ماهیان شنا می‌کنند. این کار را بی‌اندازه خوب انجام می‌دهند، زیرا پرندگان بیش از نیاز ماهیان به پروازکردن به شناکردن نیاز ندارند. بدن‌هایشان طی میلیون‌ها سال تکامل یافته و برای انجام‌دادن وظایف خاص نوع آن‌ها، آن‌ها را متخصص ساخته است.

آدمی در جریان ایستادن روی پاها، آموخت که بازوان رهاشده از زمین را در راه‌های مختلف، ازجمله ساختن و به‌کارگرفتن ابزارها به کار گیرد. قامت ایستاده همچنین تکامل اعضای صوتی را تسهیل کرد و زبان به‌مراتب خاص‌تری را ممکن ساخت.

مهارت‌های زبانی که به سطح لازمی از تکامل رسید، نمادین‌ساختن تصویری آواها امکان‌پذیر شد، چیزی که اکنون «خط» می‌نامیم مردمی که نمادها را نوشتند می‌دانستند چگونه آن‌ها را به آوا تبدیل کنند و در «خواندن» ماهر شدند.

لازم بود که این مهارت‌ها را به دیگران منتقل کنند تا آموخته و آموزانده شود. آن‌ها دریافتند که خردسالان به مراتب سریع‌تر از بزرگ‌سالان «می‌آموزند»؛ ازاین‌رو، وقت و کوشش بسیار و بسیاری صرف آموختن به کودکان شد.

دیری نپایید که نیاکان ما به نخستین مشکل در راه آموزش برخوردند. درحالی‌که کودکان سخن‌گفتن را فقط از طریق گوش‌دادن و تقلیدکردن به‌آسانی می‌آموزند و سودمندی این کار را به‌سرعت کشف می‌کنند، آموختن نوشتن و خواندن کاری است به‌مراتب سخت‌تر، و کم‌تر آشکار است که این تلاش ازچه‌رو ارزش دارد.

در واقع توانایی برگرداندن آواها به رمز نوشتاری، که سپس می‌تواند با آواهای صوتی خوانده شود، حتی از توانایی سخن‌گفتن و فهمیده‌شدن مهم‌تر است. این تنها لازمهٔ بسیار مهم پیدایش تمدن است. پیشینه‌های نوشتاری بیش از پیشینه‌گذاران و غالباً هزاره‌ها عمر می‌کند و به نسل‌های بعدی توانایی می‌بخشد بر شانه‌های پیشینیان خود بایستند و از جایی که آن‌ها باز ایستادند، ادامه دهند.»