کتاب زبان های ناممکن

کتاب زبان‌ های ناممکن نوشتۀ آندریا مورو، زبان‌شناس و عصب‌شناس ایتالیایی و استاد زبان‌شناسی در ایتالیاست. نشر بوی کاغذ (بوکا) این کتاب را منتشر کرده است.

درباره کتاب زبان های ناممکن

آندریا مورو در کتاب زبان‌ های ناممکن به بررسی مسئلهٔ زبان‌های ناممکن و جست‌وجوی آنچه که زبان بشری را از هر نظام ارتباطی دیگر متفاوت می‌سازد، می‌پردازد. در فصل‌های مختلف کتاب، نویسنده استدلال‌ها و شواهد نظری و تجربی جالبی را در جانبداری از یک تفسیر زیستی از زبان و قواعد حاکم بر آن ارائه می‌دهد که برخی از آن‌ها براساس یافته‌های مطالعات عصب‌شناختی در دو دههٔ اخیر است.

پرسش اصلی طرح‌شده در کتاب این است که آیا زبان‌های ناممکن وجود دارند؟ و این زبان‌ها دارای چه ویژگی‌هایی هستند که آن‌ها را از زبان‌های بشری ممکن متمایز می‌سازد؟ اما نکتهٔ مهمی که باید مد نظر داشت این است که اصطلاح زبان‌های ناممکن به زبان‌هایی اشاره دارد که به عنوان یک زبان طبیعی بشری نمی‌توانند وجود داشته باشند. مورو با این استدلال که تعریف طبقهٔ زبان‌های طبیعی ممکن هدف نهایی زبان‌شناسی است، به بررسی امکان شناسایی ویژگی‌های منحصربه‌فرد زبان انسان از هر دو منظر صوری و فیزیکی می‌پردازد تا به دنبال آن به توصیف وجوه تمایز میان زبان‌های ممکن و ناممکن بر مبنای این ویژگی‌ها دست یابد. با مرور برخی ملاحظات تاریخی و فلسفی مرتبط با چیستی زبان و نگرش‌های پیرامون آن در ادوار گوناگون، مورو تَکینگی زبان بشر را از ابعاد مختلف بررسی می‌کند: از مقایسۀ نحو زبان با سایر توانایی‌های شناختی کمابیش مشابه در انسان (به طور خاص، ریاضیات و موسیقی) تا مقایسۀ زبان انسان با نظام‌های ارتباطی سایر حیوانات و همچنین مقایسۀ آن با زبان‌های ساختگی.

خواندن کتاب زبان های ناممکن را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن کتاب زبان های ناممکن را به کسانی که در زمینهٔ زبان‌شناسی و عصب‌شناسی فعالیت می‌کنند پیشنهاد می‌کنیم. 

بخشی از کتاب زبان های ناممکن

تعریف طبقهٔ زبان‌های بشری ممکن هدف نهایی زبان‌شناسی است. در نگاه نخست، این هدف ممکن است بسیار محدود به نظر برسد اما چنین نیست. در آغاز، پرسشی مهم و ابتدایی مطرح می‌شود: آیا زبان‌های بشری ناممکن اصلاً وجود دارند؟ یک زبان از چه چیزی ساخته شده است که یک نوع ناممکن آن بتواند وجود داشته باشد؟ در اینجا ما از همین حالا به اصل مسئله رسیده‌ایم. حداقل دو روش برای بررسی زبان بشری وجود دارد. نخست توصیف آن به عنوان مجموعه‌ای است از عناصر اولیهٔ گسسته ( به طور کلی، فهرستی از واژه‌ها که هریک از رابطهٔ اختیاری صداها و معانی تشکیل شده است) و قواعد ترکیب ( نحو آن، اصطلاحی که از زبان یونانی باستان به معنی ترکیب گرفته شده است) که از این عناصر اولیه برای تولید مجموعه‌ای بالقوه نامتناهی از ساختارها استفاده می‌کنند؛ ساختارهایی که سپس در سطح مرتبط (به طور کمینه، در سطح تولید آوایی و مفهومی) تفسیر می‌شوند و بدین ترتیب معانی پیچیده را انتقال می‌دهند. راه دیگر توصیف زبان از دیدگاهی صرفاً فیزیکی است. از این منظر، یک زبان بشری در دو محیط متفاوت وجود دارد: بیرون از مغز ما و درون آن. هنگامی که زبان بیرون از مغز ما قرار دارد، شکل امواج مکانیکی متشکل از هوای فشرده و رقیق را می‌گیرد (یعنی صدا) و هنگامی که درون مغز ما قرار دارد شکل امواج الکتریکی را می‌گیرد که همان کدی است که نورون‌ها برای تبادل اطلاعات هنگام انجام عملیات شناختی از آن استفاده می‌کنند. (یعنی فعالیت مغز).