کتاب پنجاه متفکر بزرگ روابط بین الملل

چاپ دوم کتاب پنجاه متفکر بزرگ روابط بین الملل نوشتهٔ مارتین گریفیتس و استیون روچ و اسکات سولومون و ترجمهٔ علیرضا طیب است. نشر نی این کتاب را منتشر کرده است.

درباره کتاب پنجاه متفکر بزرگ روابط بین الملل

چاپ دوم کتاب پنجاه متفکر بزرگ روابط بین الملل (Fifty Key Thinkers in International Relation)، کتاب برتر حوزهٔ علوم سیاسی و روابط بین‌الملل (ترجمه) در جشنوارهٔ «مهرنامه» در میان ۷۰ کتاب برگزیده از کتاب‌های سال ۱۳۹۴ به‌انتخاب داوران و مشاوران علمی مهرنامه بوده است. این کتاب کوشیده است پیچیدگی و فریبایی بین‌الملل را از پشت عینک پرنفوذترین اندیشمندانِ آن به نمایش بگذارد. این اثر تلاشی است هم برای معرفی نظریه‌پردازانی که سهمی اساسی در نحوهٔ اندیشیدن ما دربارهٔ روابط بین‌الملل داشته‌اند و هم آشناساختن خوانندگان با برخی از اندیشمندان بزرگی که رویدادهای بین‌المللی سال‌های آغازین سدهٔ بیست‌ویکم میلادی و گرایش‌های جدیدِ پاگرفته در رشتهٔ روابط بین‌الملل را از لحاظ نظری و عملی روشن ساخته یا در ادامهٔ روشنگری‌های پیشین خود بدان‌ها پرداخته‌اند. مارتین گریفیتس و استیون روچ و اسکات سولومون ضمن ارائهٔ چکیده‌ای از آثار هر یک از این متفکران همراه با اطلاعاتی از زندگی‌نامهٔ آن‌ها، راهنمایی از مهم‌ترین آثارشان برای مطالعهٔ بیشتر معرفی کرده‌اند. این اثر شما را با افرادی مانند «جین بتکی الشتین»، «جان وینسنت»، «میشل فوکو»، «آنتونی گیدنز» و «امانوئل والرشتاین» آشنا می‌کند.

خواندن کتاب پنجاه متفکر بزرگ روابط بین الملل را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران حوزهٔ روابط بین‌الملل پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب پنجاه متفکر بزرگ روابط بین الملل

«متفکرانی که در این بخش بدان‌ها پرداخته‌ایم در رشته دانشگاهی مشخص روابط بین‌الملل آموزش ندیده‌اند. به‌ویژه آنتونی گیدنز، مایکل مان و چارلز تیلی هر سه دارای پیشینه‌ای فکری در جامعه‌شناسی هستند. علاقه‌مندی آن‌ها به روابط بین‌الملل برخاسته از علاقه قبلی آن‌ها به پویش تاریخی پیدایش دولت و رابطه آن با جنگ و سرمایه‌داری در گذر زمان و در مکان‌های مختلف است. این اندیشه‌ورزان همگی کمابیش به جناح چپ طیف سیاسی تعلق دارند هرچند میان نظرات آن‌ها درباره دولت و نظرات واقع‌گرایان که معمولاً دیدگاه سیاسی محافظه‌کارانه‌ای دارند شباهت‌های جالب توجهی وجود دارد. این متفکران با سر باززدن از بررسی روابط بین‌الملل به‌مثابه حوزه‌ای از فعالیت که از سیاست «داخلی» جداست از واقع‌گرایی فاصله می‌گیرند. علاقه آن‌ها متوجه شرایطی تاریخی است که موجب چنین تفکیکی در فعالیت سیاسی شده است. وانگهی، درحالی‌که واقع‌گرایان معمولاً در قالب اصطلاحات دوگانی و متضاد (نظم در برابر اقتدارگریزی، صلح در برابر جنگ) بین حوزه‌های داخلی و بین‌المللی فرق می‌گذارند این اندیشه‌ورزان به شکل مؤکدتری قائل به غلبه سیاست قدرت در هر دو سطح تحلیل هستند. دولت مانند ژانوس دو چهره دارد. توانایی آن در زمینه تولید وفاداری و منابع برای به راه انداختن جنگ با دیگر دولت‌ها، رابطه تنگاتنگی با تسلط آن بر دیگر بازیگران جامعه مدنی دارد. متفکران بزرگ این بخش، تاریخ‌دانانی در قیاس کلان هستند و خط سیر پیدایش دولت‌های گوناگون را در مکان‌ها و زمان‌های مختلف به مقایسه می‌گذارند. مانند اندیشه‌ورزانی که در برخی بخش‌های کتاب حاضر به بررسی گذاشته‌ایم میان اینان هم بحث و جدل‌های درونی چندی بر سر نقش سرمایه‌داری در تبیین تاریخی، وزن و اهمیت نسبی آن‌چه مایکل مان «منابع قدرت اجتماعی» می‌خواند، و آینده دولت در دوران «جهانی‌شدن» آشکار فعالیت اقتصادی وجود دارد.»