کتاب حسین (ع)، عقل سرخ

کتاب حسین (ع)، عقل سرخ نوشتهٔ حسن رحیم‌پور ازغدی است و نشر معارف آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب حسین (ع)، عقل سرخ

عاشورا حقیقتی است در قلب تاریخ که الهام‌بخش بندگان صالح و آزادهٔ خداوند است. چهارده قرن از واقعهٔ خون‌بار عاشورای اباعبدالله‌الحسین(ع)می‌گذرد و این رخداد همچنان سرشار است از رازهای نهفته در خود که درس‌های جدیدی برای عالِمان و عالمیان دارد.

کتاب حسین عقل سرخ مجموعه‌ای است از سخنان استاد حسن رحیم‌پور ازغدی که پیش از این نیز چندین بار چاپ شده بود. اکنون با ویراست جدید (همراه با اضافات و تحقیقات بیشتر) ارائه می‌شود.

خواندن کتاب حسین (ع)، عقل سرخ را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به پژوهشگران واقعهٔ عاشورا پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب حسین (ع)، عقل سرخ

«به ساحت مقدس امام حسین‌بن‌علی(ع) و خواهر کریمه و اولاد و اصحابشان که در بیست‌وچهار ساعت، دورهٔ فشردهٔ اسلام‌شناسی را به تاریخ بشر ارائه کردند، عرض ارادت و خضوع می‌کنیم و در برابر عظمت آن ستاره‌های درخشان تاریخ بشر زانو می‌زنیم که جمع عشق و عقلانیت را به نمایش گذاشتند، و درود می‌فرستیم بر همهٔ انقلابیون عالم که در طول تاریخ با الهام از عاشورا برای عدالت و آزادی جنگیدند و شهید شدند.

در سال شصت‌ویک هجری، همه‌چیز به‌ظاهر درست و طبیعی بود و تودهٔ مردم و افکار عمومی، اوضاع را چندان غیرطبیعی نمی‌دیدند. همه‌چیز در دستگاه‌های تبلیغاتی توجیه شده بود. در سال شصت‌ویک هجری نیز مانند قبل، بر مأذنه‌ها شعار توحید می‌دادند و مردم رو به قبله نماز می‌گزاردند؛ اما طعم اسلام تغییر کرده بود: شهر شهرِ اسلام بود و نبود؛ مردم مسلمان بودند و نبودند. حکومت دینی بود و نبود. «بود» به این معنا که در مجالس، حرف از دین و پیامبر(ص)و قرآن بود، و «نبود» به این معنا که بیشتر احکام حکومتی اسلام و در رأس آن، اجرای عدالت اسلامی و اجرای بدون تبعیض حدود الهی و قوانین حکومتی ترک شده بود. در حاشیهٔ همین شهر اسلامی بود که گردن حسین‌بن‌علی(ع) را زدند و دختران بنیان‌گذار و مؤسّسِ مدینهٔ دینی و جامعهٔ اسلامی را بدون حجاب به زنجیر کشیدند.

مسئلهٔ شما و ما این است: چه شد شهر اسلامی، جامعهٔ دینی و حکومت دینی تا این حد منحط شد؟ آیا فرهنگ کوفهٔ سال چهل هجری یک‌باره به فرهنگ کوفهٔ سال شصت‌ویک هجری بدل شد؟ کوفه چهل هجری، مقر حکومت علی‌بن‌ابی‌طالب(ع) بود، و حسین(ع) و زینب(س) بیست سال پیش از عاشورا در آن حکومت و در همان شهر، در میان مردم حضور داشتند. در این بیست سال چه اتفاقی افتاد که از کوفهٔ علی(ع) تا کوفهٔ حسین و زینب(س) آن مسیر به این سرعت طی شد؟

البته خصّیصان از همان ابتدا که انحرافات شکل می‌گیرند و زاویه باز می‌کنند، متوجه و نگران می‌شوند و فریاد می‌زنند. آنان از همان سال‌های ابتدایی، آیندهٔ نزدیک و دور را می‌دیدند که بیست سال بعد، چه اتفاقاتی خواهد افتاد؛ مثل اسبی که بوی زلزله را پیش از آن می‌شنود و پیش از وقوع زلزله شیهه می‌کشد و پا به زمین می‌کوبد و ناآرامی می‌کند. دیگران که نمی‌فهمند گمان می‌کنند که او غیرطبیعی است.»