کتاب آدم برفی و ۳۲ داستان دیگر

«آدم برفی و ۳۲ داستان دیگر» مجموعه داستان‌های کوتاهی از هانس کریستین آندرسن(۱۹۷۵-۱۸۰۵)، نویسنده دانمارکی ادبیات کودک و نوجوان است. در یکی از داستان‌های این کتاب به نام «آدم برفی» می‌خوانیم: آدم‌برفی گفت: «اندرونم ترق و توروق و غژغژ می‌کند. آن‌قدر سرد است که کیف می‌کنی. وقتی باد می‌گزدت، می‌فهمی که زنده‌ای. ببین آن شعله‌ور چطور زُل می‌زند و خیره می‌شود.» منظورش از «شعله‌ور»، خورشید بود که داشت غروب می‌کرد. «اما نمی‌تواند مرا به پلک زدن وابدارد؛ یک‌راست تو چشمش نگاه می‌کنم.» آدم‌برفی دو تکه کاشی مثلثی شکل به‌جای چشم و یک شن‌کش اسباب‌بازی بچه‌ها به‌جای دهان داشت که نشان می‌داد دندان دارد. بچه‌ها تولدش را با فریادهای شادی و صدای زنگوله سورتمه و ضربه‌های تازیانه جشن گرفتند. خورشید غروب کرد و ماه آمد بالا، در آسمانِ آبیِ شب گِرد و کامل و زیبا بود. «باز هم اوست، فقط در نقطه دیگری است. نمی‌تواند جای دیگری برود.» آدم‌برفی گمان می‌کرد که خورشید بازگشته. تصور می‌کنم که از شور و حرارت انداخته باشمش. ولی چه خوب که آن بالاست، هرچه که نباشد کمی نور دلپذیر است، می‌بینم. کاش بلد بودم حرکت بکنم و به اطراف بروم، می‌رفتم طرف دریاچه و مثل بچه‌ها رویش سُر می‌خوردم. اما راه رفتن بلد نیستم.» سگ نگهبان پیر که به سگدانی‌اش بسته شده بود پارس کرد: بیرون! بیرون! بیرون! صدایش گرفته بود و از وقتی به خانه راهش نمی‌دادند دچار گرفتگی صدا شده بود. از آن زمان مدت‌ها گذشته بود؛ اما آن‌وقت‌ها که در خانه به‌سر می‌برد، کنار بخاری دراز می‌کشید. به آدم‌برفی گفت: «خورشید یادت می‌دهد که بروی. من دیدم که سرِ آدم‌برفی‌های پارسالی و پیرارسالی چه آمد... بیرون! بیرون! بیرون!... تمامشان رفتند.»