کتاب اژدهای طلایی

کتاب اژدهای طلایی نوشتهٔ رولاند شیمل فنیگ و ترجمهٔ بهروز قنبرحسینی است. نشر قطره این نمایشنامهٔ آلمانی را روانهٔ بازار کرده است.

درباره کتاب اژدهای طلایی

کتاب اژدهای طلایی حاوی یک نمایشنامهٔ آلمانی است. شخصیت‌های این نمایشنامه عبارتند از یک مرد جوان که در نقش‌های پدربزرگ، یک آسیایی، گارسون و یک سوسک بازی می‌کند. زنی بالای ۶۰ سال (زن مسن) در نقش‌های نوهٔ دختری، یک زن آسیایی، یک مورچه و مغازه‌دار مواد خوراکی. یک زن جوان در نقش‌های مردی با پیرهن راه‌راه، یک آسیایی با دندان‌درد و یک دیوانهٔ باربی. مردی بالای ۶۰ سال (مرد مسن) در نقش‌های مرد جوان، یک آسیایی و دومین مهماندار هواپیما و مرد در نقش‌های زنی با پیراهن مهمانی، یک آسیایی و اولین مهمان‌دار هواپیما.

می‌دانیم که نمایشنامه متنی است که برای اجرا بر روی صحنه و یا هر مکان دیگری نوشته می‌شود. هر چند این قالب ادبی شباهت‌هایی به فیلم‌نامه، رمان و داستان دارد، شکل و فرم و رسانه‌ای جداگانه و مستقل محسوب می‌شود. نخستین نمایشنامه‌های موجود از دوران باستان و یونان باقی مانده‌اند. نمایشنامه‌ها در ساختارها و شکل‌های گوناگون نوشته می‌شوند، اما وجه اشتراک همهٔ آن‌ها ارائهٔ نقشهٔ راهی به کارگردان و بازیگران برای اجرا است. بعضی از نمایشنامه‌ها تنها برای خواندن نوشته می‌شوند؛ این دسته از متن‌های نمایشی را کلوزِت (Closet) نامیده‌اند. از مشهورترین نمایشنامه‌نویس‌های غیرایرانی می‌توان به «آیسخولوس»، «سوفوکل»، «اوریپید» (یونان باستان)، «شکسپیر»، «هارولد پینتر» (انگلستان)، «مولیر» (فرانسه)، «هنریک ایبسن» (نروژ)، «آگوست استریندبرگ» (سوئد)، «برتولت برشت» (آلمان)، «ساموئل بکت» (ایرلند) و «یوجین اونیل» (آمریکا) اشاره کرد. نام برخی از نمایشنامه‌نویس‌های ایرانی نیز «بهرام بیضائی»، «عباس نعلبندیان»، «اکبر رادی»، «غلامحسین ساعدی»، «بهمن فُرسی»، «محسن یلفانی»، «نغمه ثمینی»، «محمد رضایی راد»، «محمد یعقوبی»، «محمد رحمانیان» و «محمد چرمشیر» بوده است.

خواندن کتاب اژدهای طلایی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران ادبیات نمایشی معاصر آلمان و قالب نمایشنامه پیشنهاد می‌کنیم.

درباره رولاند شیمل فنیگ

رولاند شیمل فنیگ در ۱۹ سپتامبر ۱۹۶۷ به دنیا آمد. او کارگردان تئاتر و نمایشنامه‌نویسی آلمانی است. نمایشنامه‌های او در بیش از ۴۰ کشور جهان اجرا می‌شود. او کار خود را به‌عنوان روزنامه‌نگار در استانبول آغاز کرد، اما از سال ۱۹۹۰ در مدرسهٔ هنرهای نمایشی اتو فالکنبرگ در رشتهٔ کارگردانی تئاتر تحصیل کرد. او یکی از پرکارترین نمایشنامه‌نویسان آلمانی است که در اروپا بسیار مورد تحسین قرار گرفته است.

بخشی از کتاب اژدهای طلایی

«زن جوان: مغازه‌دار درست پشت مغازه‌ش زندگی می‌کنه، فقط باید چند تا پله رو بالا بره. مردِ با پیرهن راه‌راه می‌گه:

من تا حالا توی خونهٔ تو نبوده‌م.

زن مسن: مغازه‌دار می‌گه:

تو تا حالا توی خونهٔ من نبودی؟

زن جوان: نه!

زن مسن: واقعاً نبودی؟

زن جوان: نه، واقعاً نبوده‌م!

زن مسن: (سکندری کوچکی می‌خورد) بیا، بیا تو!

زن جوان: اینجاست...

زن مسن: چی؟

زن جوان: این اصلاً امکان نداره...

زن مسن: چرا؟!

زن جوان: مردِ با پیرهن راه‌راه یه آبجو برمی‌داره و ناباورانه کل آپارتمان رو می‌گرده. امکان نداره...

زن مسن: چرا، چی شده؟

زن جوان: خونهٔ مغازه‌دار درواقع یه آپارتمان نبود بلکه یه‌جورایی انبار مواد غذایی بود، از زمین تا سقفش برنج، نمک، شکر، شیر، چیده شده بود. همه‌جا... همه‌چی پُر روی هم چیده شده بود. ماهی‌های خشک‌شده. حتی کالباس و سوسیس و...

این... اینکه دیگه یه خونه نیست.

زن مسن: چرا؟

زن جوان: این یه انباره!

زن مسن: یه انبار، چه انباری؟

زن جوان: یه انبار مواد غذایی، اینجا پرِ پره!

زن مسن: انبار کردن خیلی مهمه، خیلی مهم‌تر از هرچیز دیگه. توی تابستون هیشکی فکر نمی‌کنه، اما توی زمستون وقتی هوا سرده...

زن جوان: تو باید یه تونل درست کنی تا از بین این چیزا رد بشی.

نوشیدنی را می‌نوشد و مغازه‌دار نیز با او می‌نوشد.»