کتاب رویارویی در سوپرویژن

کتاب رویارویی در سوپرویژن نوشتهٔ دنیل جیکوبز و دیوید پاول و دونالد جی میر و ترجمهٔ فاطمه کشوری و فریبا نامنی است و نشر قطره آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب رویارویی در سوپرویژن

متون ترجمه‌شدهٔ روانکاوی دربرگیرندهٔ موضوعات مختلف، از نظریه‌ها گرفته تا مصاحبه با روانکاوان مشهور و روانکاوی در بالین بیماران کودک و بزرگسال است. بااین‌حال، جای خالی کتابی مرجع پیرامون ارائهٔ سوپرویژن در میان دفترهای روانکاوی محسوس بود. کتاب رویارویی در سوپرویژن، مرجعی کاربردی برای متخصصان حوزهٔ روانکاوی و روان‌پویشی است که در امر ارائه و دریافت سوپرویژن مشغول‌اند.

سوپرویژن یکی از ملزومات اساسی روان‌درمانی در راستای اعتلای کار درمانگر ـ بیمار و پیشبرد اهداف درمانی به شمار می‌رود. کتاب رویارویی در سوپرویژن به‌منظور تبیین نقش سوپرویژن در درمان روانکاوانه، شناسایی موانع درمانی چه ازسوی درمانگر و چه ازسوی بیمار، ارائهٔ روش‌های بررسی اطلاعات بیمار از منظرهای مختلف، ارائهٔ تکنیک‌های کاربردی برای سوپروایزر در راستای درک و شناخت بهینه از رابطهٔ درمانگر- بیمار و کمک به شناخت هرچه بیشتر ظرفیت‌های درمانگر و توسعه و رشد آن‌ها یکی از بهترین منابع راهنماست. در کتاب حاضر، نویسندگان تلاش کرده‌اند تا با به تصویر کشیدن موقعیت‌های مختلف درمانی چالش‌های پیش روی درمانگران را شرح دهند و راه عبور از آن‌ها در رابطهٔ سوپرویژنی را تبیین کنند.

یکی دیگر از ویژگی‌های مهم کتاب حاضر تمرکز بر رابطهٔ سوپروایزرـ درمانگر و ارائهٔ مسیری از آغاز تا پایان سوپرویژن است. در این کتاب خواننده با چگونگی و ملزومات آغاز سوپرویژن و چگونگی و ملزومات به پایان رساندن آن آشنا می‌شود. سوپروایزران و نظارت‌شوندگان بالینی می‌توانند با بهره‌گیری از نکات نظری و عملی این کتاب به روند کار خود از آغاز تا پایان غنا بخشند.

خواندن کتاب رویارویی در سوپرویژن را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به روانکاوها و روان‌شناس‌ها پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب رویارویی در سوپرویژن

«وقتی یک رزیدنت سال اول روانپزشکی از سوپروایزر خود، دکتر الوین سمراد، پرسید: «هرچند وقت لازم است بیماران خود را ببینم؟» دکتر سمراد جواب داد: «هرچند وقتی‌که تحمل دیدن یکدیگر را دارید» (اسمیت، ۱۹۹۳). هرچند این توصیه در زمانه‌ای که با مراقبت مدیریت‌شده و هزینه‌های پزشکی روبه‌افزایش غیرعملی به نظر می‌رسد، اما حاوی پیام مهمی است. اگر دانشجویی بخواهد دربارهٔ زندگی فردِ دیگری بیاموزد، باید وقت زیادی صرف کند. او باید خود را در شخصی‌ترین افکار، خیالات، و احساساتِ بیمارش غرق کند. لحظاتی هستند که در آن‌ها تحمل چنین غوطه‌وری، هم برای درمانگر و هم برای بیمار سخت خواهد بود. دانشجویی که در این حرفه تازه‌کار است، بدون شک به راهنمایی درمورد این فرایند غوطه‌ور شدن نیاز خواهد داشت. او برای درخواست کمک در فهم مشاهدات متعدد، حدسیات، و عکس‌العمل‌های هیجانی خود، به سوپروایزر روی می‌آورد. در بسیاری از مواقع، دانشجو هم تمایل به یادگیری دارد و هم از یادگیری می‌ترسد.

نظارت‌شوندگان و سوپروایزرها در عصر حاضر انواع متعددی از درمان‌ها را موردِبحث قرار می‌دهند. یادگیری آن‌ها تنها به روان‌درمانی بینش‌محور ختم نمی‌شود، بلکه شامل مداخله در بحران، درمان کوتاه‌مدت، مدیریت رفتارهای آشفته، تجویز دارو، و خانواده‌درمانی و گروه‌درمانی نیز می‌شود. هریک از این درمان‌ها باید بر مبنای سازوکارهای روان‌پویشی نهاده شود. فهم تعارضات و دفاع‌های بیمار، اهداف و ارزش‌های او، و شیوه‌های ارتباطی‌اش، به درمانگر کمک می‌کند تا برنامهٔ درمانی‌ای تدوین کند که برای بیمار هم مفید و هم قابل‌قبول باشد. یادگیری هر نوع رویکرد روان‌درمانی که در آن تأکید می‌کند که دانشجو برای مدتی در تجارب بیمار و همچنین در پاسخ‌های خودش به این تجارب درگیر شود، منجر به ارتقای توانایی درمانگر برای فهم بیمار، یافتن بهترین روش برقراری ارتباط با او و همچنین کمک به او می‌شود.»