کتاب تحلیل عصب نگر

کتاب تحلیل عصب نگر نوشتهٔ اوی پلد (Avi Peled) و ترجمهٔ علیرضا عابدین و ژاله دژدار (کارشناس‌ارشد روان‌شناسی بالینی) است. نشر قطره این کتاب را منتشر کرده است؛ پلی میان علوم اعصاب، روان‌تحلیل‌گری و روان‌پزشکی.

درباره کتاب تحلیل عصب نگر

کتاب تحلیل عصب نگر استفاده از شبکهٔ عصبی و مدل‌های محاسباتی عصبی برای ایجاد پلی میان روان‌شناسی، روان‌تحلیل‌گری و علوم اعصاب را بررسی کرده است. اوی پلد (Avi Peled) تلاش‌های اولیهٔ زیگموند فروید را به‌منظور شرح پایه‌های عصبی سلامت روان، با استفاده از معرفی محاسبهٔ عصبی به‌عنوان یک علم ارتباطی در راستای توضیح اختلالات روان‌پزشکی تکمیل کرده است. این نویسنده مغز را سیستم پیچیده‌ای متشکل از واحدهای ارتباطی می‌داند و تا آنجا پیش می‌رود که از تجربهٔ هوشیار، احساسات و خلق به‌عنوان ویژگی نوپدید برخاسته از این سازمان‌های مرتبط یاد می‌کند. این مدل، اختلالات روانی را به‌معنای آشفتگی در سطح بهینهٔ سازمان مغزی توصیف می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه اختلالات خاص می‌توانند از طریق الگوی خاص فروریختگی تشکیلات مغزی، مشخص شوند. این رویکرد تازه در تشخیص اختلالات روان‌پزشکی، توجه دانشجویان و اساتید و پژوهشگران حوزه‌های روان‌تحلیل‌گری، علوم اعصاب و رشته‌های مرتبط را به خود جلب کرده است. پس کتاب حاضر که هفت فصل دارد، به پایه‌های فیزیولوژی عصبی برای بینش‌های روان‌شناختی پرداخته است. نویسندهٔ این اثر روان‌پزشکی باسابقه است.

خواندن کتاب تحلیل عصب نگر را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دانشجویان و اساتید و پژوهشگران حوزه‌های روان‌تحلیل‌گری، علوم اعصاب و رشته‌های مرتبط پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب تحلیل عصب نگر

«تلویحات فرمول‌بندی‌های بالا، برای آینده، به خصوص برای آیندهٔ درمان چیست؟ رویکرد ارائه شده ممکن است منجر به مفهوم‌سازی مداخلات درمانی مؤثرتر، در آینده شود. بدیهی است که به منظور بهبود سازمان مغز، باید کنترل مؤثر بر انعطاف‌پذیری به دست آید. سازمان مغزی بهبودیافته، نتیجهٔ مداخلات اصلاحی بر مشکلات تثبیت شده‌اند. درنتیجه، بسیار سودمند خواهد بود اگر بتوان اتصال مغزی را جهت ایجاد پویایی‌های انعطاف‌پذیری بالاتر، کنترل کرد. درنتیجه، این امر اجازه می‌دهد انعطاف‌پذیری مغز، همان‌طور که در سال‌های اوایل رشد، به تغییر و شکل‌دهی مجدد تمایل دارد، قابلیت تغییرپذیری بیابد. بنابراین، شرایط پایه، برای هرگونه فعالیت درمانی اصلاحی در مغز، شامل کنترل سیناپس ژنتیکی است. زمانی که سیناپس ژنتیک افزایش یابد، مداخله‌های اضافه، به منظور ایجاد یک تغییر سیناپس ژنتیکی، در تطابق با پویایی‌های هبی (شرح در فصل ۳)، لازم خواهد بود. به دو دسته از مداخلات، نیاز هست: کنترل تجربه و تنظیم ریتم مغز به‌طور مستقیم.

همان‌طور که قبلاً توضیح داده شد، تجربه، انعطاف‌پذیری و اتصال سازمان‌ها را از طریق انعطاف‌پذیری وابسته به تجربه، شکل می‌دهد؛ بنابراین، با کنترل تجربهٔ بیمار، می‌توان تغییرات اتصال و انعطاف‌پذیری مربوط به درمان را کنترل کرد. واقعیت مجازی تولید شده به‌وسیلهٔ تکنولوژی کامپیوتر چندرسانه‌ای مدرن، توان بالقوه برای کنترل تجربه را دارد (توضیح در زیر). در روش دیگر برای ارتقای تداعی میان فعال‌سازی‌های گروه‌های عصبی، به‌طور مستقیم فعال کردن (یا مهار) آن‌ها با جریان‌های الکتریکی (تحریکات عمیق مغز)، یا القای مغناطیسی (تحریک مغناطیسی ترانس‌کرانیال (TMS)) است که در ادامه ذکر می‌شود.»