کتاب شهروندی

کتاب شهروندی نوشتهٔ پیتر کیویستو و توماس فایست و ترجمهٔ قربانعلی سبکتکین ریزی است. انتشارات علمی و فرهنگی این کتاب را منتشر کرده است. نویسندگان در این اثر از گفتمان، نظریه و چشم‌اندازهای فراملی در باب شهروندی سخن گفته‌اند.

درباره کتاب شهروندی

کتاب شهروندی (Citizenship) به موضوع مهم شهروندی در حوزۀ علوم اجتماعی و پرداخته است؛ موضوعی که مراکز علمی و آموزشی و پژوهشی جامعه برای دسترسی به یافته‌های جدیدتر نظری و گفتمان‌های موجود دربارۀ آن در تلاشی همیشگی هستند. مراکز سیاست‌گذاری اجتماعی و فرهنگی جامعه چه در سطح دولت - ملت و چه در مقیاس شهری و کلان‌شهرها و حتی مدیریت شهری می‌توانند از یافته‌ها و داده‌های این اثر بهره‌مند شوند. ارتباط مفاهیم و مضامین این اثر، چه به لحاظ نظری و چه به طور عملی، با موضوعات و مسائل ایران از ویژگی‌های مفهومی و محتوایی این کتاب است. مباحث مربوط به ملیت و فراملیت، شهروندی فراملی، شهروندی دوملیتی و چندملیتی، قومیت، شهروندی چند فرهنگی و... که مرتبط با جهانی شدن و شهروندی هستند، جذابیت، به روز بودن و کاربردی بودن مطالب این کتاب را برای جامعۀ ایرانی نشان می‌دهد. نویسندگان در این اثر بیان کرده‌اند که در تعبیر سیاسی، شهروندی در حوزۀ رابطۀ بین دولت و دموکراسی است و به نقشی که شهروندان در این موارد دارند اشاره می‌کند. به‌ویژه در جوامع بزرگ که به جای دموکراسی مستقیم، نهادها نمایندگی هنجار هستند، شهروندی در تعیین ماهیت روابط بین تابع و متبوع نقش ایفا می‌کند.

خواندن کتاب شهروندی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران حوزه‌های جامعه‌شناسی و علوم سیاسی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب شهروندی

«زمانی که فشارهای سیاسی برای گسترش حقوق مربوط به شهروندی اجتماعی تشدید شود، گرایش دولت‌های رفاهی توسعه‌یافته به گسترش حقوق برای رفع این نیازهاست. حق (پایین را ببینید) به تنهایی بیانگر این نیست که گسترش حقوق می‌تواند منجر به مسائل انگیزشی شده و تأثیر مستقیم بر اقتصاد بگذارد. اگر مردم بتوانند بر پرداخت‌های دولت به عنوان منابع درآمدی تکیه کنند، متعاقب آن عدم تمایل به پذیرش کار کثیف، خطرناک و با حقوق کم به بار می‌آید. اگر مردم انتظار داشته باشند که آن‌ها مستحق طرح‌های بازنشستگی و مزایای سلامتی با بودجۀ دولتی و مزایای سلامتی نسبتاً سخاوتمندانه شوند، آن‌ها تمایل بیشتری برای بازنشستگی از کار، تا حد ممکن زودتر را خواهند داشت. اگر مردم در این جوامع طول عمر بیشتری داشته باشند، این افزایش بدین معنی است که کسانی که نیروی کارشان را از بازار بیرون می‌کشند ممکن است منطقاً انتظار داشته باشند برای سه یا چهار دهه در مقام بازنشستگی زندگی کنند. طرح‌های بازنشستگی با این درک فرمول‌بندی نشده بودند که مردم ممکن است به جای اینکه در بازار کار باشند تقریباً یا بیشتر دوران بزرگسالی‌شان را بیرون از بازار کار بگذرانند. این حقوق و موارد مشابه بارهای مالی سنگینی بر دوش دولت‌ها می‌گذارند (باید گفت بر دوش آن شرکت‌هایی که طرح‌های مستمری اساسی را برای بازنشستگان فراهم می‌کنند). دولت باید به دنبال برآورده کردن این بار مسئولیت با افزایش درآمدهایی باشد که می‌تواند منجر به تحلیل بردن سرمایه‌گذاری شده و بحران اقتصادی را به بار می‌آورد. به عبارتی، اگر واکنش دولت قطع این مزایا باشد، نارضایتی عمومی با چنین اقداماتی می‌تواند باعث بحران مشروعیت شود.»