کتاب یک دقیقه بعد از نیمه شب

کتاب یک دقیقه بعد از نیمه شب نوشتهٔ سارا کروسان و ترجمهٔ کیوان عبیدی آشتیانی است. نشر افق این داستان را برای کودکان و نوجوانان روانهٔ بازار کرده است.

درباره کتاب یک دقیقه بعد از نیمه شب

کتاب یک دقیقه بعد از نیمه شب روایتگر داستان پسری در آستانهٔ جوانی به نام «جو» است. درست ده سال پیش هنگامی که جو تنها هفت سال داشته، برادرش «اد» را به جرم قتل دستگیر کرده‌اند و حالا که محکوم به اعدام شده است، جو راهی سفری به‌سوی تگزاس است تا او را ملاقات کند. جو درحالی‌که آهی در بساط ندارد، درآمد خواهرش آن‌قدر نیست که کاری را از پیش ببرد و مادرش زنی بی قیدوبند است که چندان اهمیتی به آنچه در اطرافش اتفاق میفتد نمی‌دهد. داستان به‌شیوهٔ شعر آزاد روایت می‌شود و ماجرای خانواده‌ای گرفتار در فقر را به تصویر می‌کشد که حتی توانایی استخدام وکیل برای دفاع از اد را ندارند. سارا کروسان، داستان «یک دقیقه بعد از نیمه‌شب» را تحت‌تأثیر تماشای فیلمی مستند از زندگی «ادوارد ارل جانسون»، یک محکوم به اعدام نوشته است. این اثر مفاهیم اساسی و مهمی را حول محور زندگی، پیوندهای خانوادگی و بخشش مورد بررسی قرار داده است.

خواندن کتاب یک دقیقه بعد از نیمه شب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران ادبیات داستانی معاصر و قالب شعر پیشنهاد می‌کنیم.

درباره سارا کروسان

سارا کروسان نویسنده‌ای ایرلندی است که بیشتر با کتاب‌هایش برای بزرگسالان نوجوان شناخته شده است. سارا کراسان در سال ۱۹۹۹ میلادی با داشتن مدرک فلسفه و ادبیات از دانشگاه وارویک فارغ‌التحصیل شد و بعداً مدرک کارشناسی‌ارشد نوشتن خلاق را نیز کسب کرد. او در سال ۲۰۱۰ کمک‌هزینهٔ ادوارد آلبی را برای نوشتن دریافت کرد. سارا کراسان به‌عنوان معلم انگلیسی و درام در دانشگاه کمبریج آموزش دید. او در ماه مهٔ سال ۲۰۱۸، توسط رئیس‌جمهور «مایکل دی هیگینز» جایزهٔ ادبیات كودكان ایرلندی را دریافت کرد.

بخشی از کتاب یک دقیقه بعد از نیمه شب

«سه ساعت بعد از آن خبرهای بد

خاله‌کارن آمد پیشمان بماند.

گفت: «غیر از من کسی رو ندارید.»

به لکه های سس روی پیراهن سفیدم زل زد،

انگار مدرک خوبی بود برای اثبات اینکه

ما از پس خودمان برنمی‌آییم.

دماغم را با پشت دستم پاک کردم

چندشش شد و تکانی خورد.

آنجلا توضیح داد: «جا نداریم.»

خاله‌کارن دماغش را با شستش خاراند.

«اتاق تو مال من می‌شه. تو می‌ری اتاق جو.

تخت اد هنوز اونجاست.»

آنجلا بلند شد و تا جایی که می‌شد صاف ایستاد.

گفت: «من حریم شخصی خودم رو لازم دارم.»

مامان که بطری نوشابه‌اش را چسبیده بود،

من‌من‌کنان گفت: «خب آره...»

آنجلا ادامه داد: «اما من امتحان نهایی دارم.»

خاله‌کارن گفت: «می‌دونم،

از پَسِش برمی‌آی. نمی‌گذارم راه اد رو بری.»

اینکه ما چقدر پافشاری کردیم اهمیتی نداشت،

خاله‌کارن تصمیمش را گرفته بود،

و مامان در موقعیتی نبود که وارد بحث شود:

خاله‌کارن مستقر می‌شود و

کلیسا رفتن ما شروع می‌شود،

نه فقط یکشنبه‌ها، بلکه هر روز بعد از مدرسه.

تلویزیون

خارج از دسترس

و انجیل

در دسترس ماست.

کارن می‌دانست چطور روح ما را

از سقوط در تاریکی نجات دهد

همان تاریکی‌ای که برادرمان گرفتارش شده بود،

و اولین برنامه‌اش

حرف نزدن در مورد اد بود.»