کتاب یکاترینا

کتاب یکاترینا نوشتهٔ ناتالیا کارنیوا و ترجمهٔ فرزانه شفیعی است و فرهنگ معاصر آن را منتشر کرده است. این کتاب روایتی از سرگذشت کاترینا فورتسوا، تنها وزیر زن دوران شوروی است، اما این کتاب فراتر از یک زندگی‌نامه فردی است؛ چراکه در حین روایت سرنوشت کاترینا، بخشی از مهم‌ترین دوران تاریخ جهان را نیز به تصویر می‌کشد.

درباره کتاب یکاترینا

کتاب یکاترینا فراتر از یک زندگی‌نامه است و به دایره‌المعارفی از شخصیت‌های اثرگذار و رویدادهای مهم زندگی شوروی در حاشیه متن به خواننده ارائه می‌دهد.

کتاب کاترینا فورتسوا، تنها وزیر زن در دوره جماهیر شوروی، به شرح زندگی یک نخبه در طول هفتاد سال حکومت ایدئولوژیک کمونیستی ختم نمی‌شود، این کتاب داستان زنی است که از نوجوانی گام‌هایی راسخ در مسیر پیشرفت برداشته و خط مشی حزبی را اصل غیر قابل انکار در تمام ابعاد زندگی می‌پنداشت.

فورتسوا برای رسیدن به قله‌های جاه طلبی سیاسی زندگی‌های بیشماری را ویران کرد، اگر چه نقش وی در تحول فرهنگ و هنر شوروی قابل چشم پوشی نیست. کاترینا در سال‌های پایانی زندگی نسبت به تمامی باورهای حزبی خود تردید می‌کند و زمانی که مخالفانش او را به‌راحتی از صحنه بازی بیرون می‌رانند. چاره‌ای جز خودکشی برای او باقی نمی‌ماند.

خواندن کتاب یکاترینا را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران کتاب‌های زندگی‌نامه و همچنین پژوهشگران تاریخ شوروی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب یکاترینا

«بعد از جنگ، ساخت آپارتمان‌های مسکونی در مسکو آغاز شد. از آنجایی که تعداد کارگران ساختمان‌سازی کم بود، مردم را وادار به کار در ساختمان‌ها کردند. کار سخت بود و دستمزد پایین. به‌همین‌خاطر موعد تحویل همهٔ ساختمان‌ها به تعویق افتاد.

کاترینا فورتسوا، مشکل را در منطقهٔ فرونزنسکی به این شکل حل کرد: تعدادی از دبیرهای تمام سازمان‌های حزبی تحت کنترل خود را جمع و همه را موظف کرد که در مقابل حزب شخصاً مسئولیت به‌عهده بگیرند. تعدادی از دبیرها هنوز از اتاق کار فورتسوا خارج نشده بودند که بلافاصله اخطار گرفتند. این افراد قصد داشتند از عملکرد خودمختار فورتسوا در کمیتهٔ دولتی شکایت کنند، اما گیورگی پاپوف دبیر اول کمیتهٔ دولتی حزب به‌طور غیرمنتظره‌ای جانب فورتسوا را گرفت. درنتیجه، منطقه فرونزنسکی تنها منطقه در پایتخت شد که کار احداث ساختمان‌ها را طبق برنامه پیش برد.

پس از این کار، اختیارات فورتسوا بیشتر شد: علاوه‌بر کار کادرها، اکنون در مسائل احداث ساختمان‌ها معتمد کمیتهٔ مرکزی بود. در محل تحت کنترل او، چندین ساختمان مهم از جمله تئاتر «واختانگ»، ساختمان جدید کمیتهٔ مرکزی حزب کمونیست (بلشویک‌ها) و ساختمان انستیتوی مشکلات جسمانی تأسیس شد.

کاترینا در نشست دوره‌ای دفتر کمیتهٔ منطقه اعلام کرد:

ــ تمامی این کارها تحت کنترل دولت انجام می‌گیرند و اشتباه نمی‌کنم اگر بگویم که این کارها در درجهٔ اول اهمیت فعالیت‌های کمیتهٔ منطقه‌ای فرونزنسکی قرار دارند.

کمیتهٔ منطقه‌ای در پایان هر فصل به سازمان بالادست خود ــ کمیتهٔ شهری حزب و کمیتهٔ مرکزی حزب کمونیست اتحادیه (بلشویک‌ها) درخصوص روند کار ساختمان‌سازی گزارش می‌داد. تمام اسنادی که به بالا ارسال می‌شدند با امضای فورتسوا بودند. می‌توان گفت که در سال‌های ۱۹۴۵ و ۱۹۴۶ میلادی کاترینا به‌شخصه تمامی نشست‌ها و برنامه‌های حزبی را تشکیل می‌داد و غالباً در این جلسات به سخنرانی می‌پرداخت. او در این جلسات از پتر باگوسلاوسکی دبیر اول کمیتهٔ منطقه نیز دعوت می‌کرد. کاترینا به این جور محافل علاقه داشت و به‌شدت کار می‌کرد. دخترش در دست‌های ماترینا بزرگ می‌شد.»