کتاب نماز و نیایش در دین زرتشتی

کتاب نماز و نیایش در دین زرتشتی نوشتهٔ احمدرضا امری کاظمی و مریم عراقی و ویراستهٔ فاطمه علی جعفری است و انتشارات حکمت و عرفان آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب نماز و نیایش در دین زرتشتی

نماز، این فریضهٔ الهی، جان‌بخش و جلادهنده قلب‌ها، از مهم‌ترین اعمال و آیین‌های عبادی است که در کلیهٔ ادیان، به خصوص ادیان ابراهیمی وجود داشته و در متون مقدس و تفسیریِ هریک از ادیان به اقامهٔ آن تأکیده فراوان شده است. در قرآن کریم، در آیه ۴۱ سورهٔ حج بیان شده: همان کسانی که هرگاه در زمین به آن‌ها قدرت بخشیدیم، نماز را برپا می‌دارند و زکات می‌دهند و امر به معروف و نهی از منکر می‌کنند، و پایان همه کارها از آن خداست. در این آیه می‌نگریم که حتی پرداخت زکات، امر معروف و نهی از منکر، در کنار نماز بیان شده و نماز مخصوص یک قبیله، کشور و دین خاص نیست، بلکه به همه کسانی که در زمین مکنت یافته‌اند تعلق دارد.

با توجه به اهمیت نماز و آیات فراوان آن در قرآن کریم، کتاب نماز و نیایش در دین زرتشتی موضوع نماز و نیایش در ادیان مختلف را با رجوع به متون مقدس و کتب دینی هریک، مورد تحقیق، بررسی و گردآوری قرارداده و نتیجه آن را به جهت روشن شدن اهمیت این عبادت جهانی، در اختیار خوانندگان قرار داده است.

خواندن کتاب نماز و نیایش در دین زرتشتی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

اگر می‌خواهید دربارهٔ نماز در دین زرتشت بدانید این کتاب را حتما بخوانید.

بخشی از کتاب نماز و نیایش در دین زرتشتی

«در کتاب درسی زرتشتیان دربارهٔ نمازهای روزانه چنین آمده است:

ما زرتشتیان به نشانهٔ سپاس‌گزاری از آفرینش‌های اهورامزدا، روزی پنج بار به درگاه او نماز می‌بریم. به زمانی که در آن ساعت باید نماز بخوانیم "گاهِ" نماز می‌گوییم. گاه‌هایِ نماز در دین زرتشتی، هر یک نامی ویژه دارند:

۱. گاهِ هاوَن: از برآمدن آفتاب تا نیم‌روز. واژهٔ "هاون" همان کلمهٔ "هاون" امروزی است و از ریشه اوستایی به معنی " فشردن" آمده است، چون بامدادان و هنگام برآمدن آفتاب، موبدان گیاه هوم را می‌کوبیدند و با آدابی ویژه از آن شربتی مقدس فراهم می‌کردند که با نوشیدن آن، به حالت خلسه رفته و "منتره" یا کلام مقدس، در ستایش خدا یا خدایان بر زبان جاری می‌ساختند.

۲. گاهِ رَپیتوِن: از نیم‌روز تا سه ساعت از نیم‌روز گذشته. از روز اورمزد و آبان‌ماه یعنی آغاز زمستان بزرگ (بیست و پنجم مهرماه تقویم رسمی) تا پایان سال "گلدرپیتون" وجود ندارد و خواندن این نماز جایز نیست. گاه هاون در این روزها از برآمدن آفتاب تا سه ساعت پس از نیم‌روز می‌باشد؛ یعنی با کوتاه شدن طول روز، گاهِ هاون جای‌گزین گاهِ رپیتون می‌شود. در یکم فروردین، گاه رپیتون به جای خود باز می‌گردد.

۳. گاهِ اُزیرِن: سه ساعت از نیم‌روز گذشته تا رفتن آفتاب. "اوز" به معنی "آن سوی" و "ایرن" به معنی "روز" است و ازیرن به معنی "پسین یا آن سوی روز" است.

۴. گاهِ ائیوِسَروثرِم: از آغاز تاریکی شب تا پیش از سپیده‌دم. در کتاب بندهش در توضیح این گاه چنین آمده است: "هنگامی که ستارهٔ موجود در آسمان آشکار شد تا نیمه‌شب."

۵. گاهِ اُشَهین: از سپیده‌دم تا برآمدن آفتاب.

واژهٔ "اوشهین" از واژهٔ "اوشاه" به معنای " سپیده‌دم" گرفته شده است. گاهِ اُشهین به نام روز قبل خوانده می‌شود.

گروهی از دین‌دستوران می‌گویند: در گذشته‌های دور، بهدینان در هر گاه نماز، یکی از پنج سرودگاهان را می‌سرودند، اما امروزه در هر گاهِ نماز "اوستای بایسته" خوانده می‌شود. نام نیایش‌های اوستای بایسته چنین است: اشم وُهو، یتا اهو، سروش باج، اوستای کُشتی، اوستای تن‌درستی، پیمانِ دین، ستایش خدا، صد و یک نام خداوند و بِرَساد.»