کتاب زندگی در پرتو حکمت

کتاب زندگی در پرتو حکمت نوشتهٔ احمدرضا امری کاظمی و هادی شاهسوند ازندریانی و ویراستهٔ حانیه اسدکی است و انتشارات حکمت و عرفان آن را منتشر کرده است. این کتاب حاوی حکمت‌ها و داستان‌های آموزنده است.

درباره کتاب زندگی در پرتو حکمت

حکمت نزد علمای اسلام به معنی دانستن و در لغت به معنی فرزانگی است و معمولاً آن را معادل فلسفهٔ اروپایی در نظر می‌گیرند.

حکمت را به دو شاخه نظری و عملی تقسیم می‌کنند که هر شاخه زیربخش‌های کوچک‌تر دارد. حکمت نظری در دانستن موجوداتی است که وجود آن‌ها وابسته به حرکات ارادی بشر نباشد و حکمت عملی در دانستنِ صلاحِ اموری است که به اراده و کردارهای انسان وابسته است.

حکمت خیر کثیری است که از سوی خداوند به هر کسی که بخواهد عطا می‌شود و در پرتو حکمت می‌توان زندگی توأم با ایمان و عمل صالح را تجربه نمود و در مسیر رضای الهی و شأن خلیفۀاللهی سلوک نمود.

در طول تاریخ و به خصوص از صدر اسلام، سخنان و کلمات حکیمانه بسیاری از حضرت رسول (ص)، انبیاء، امامان، اولیاء و عارفان، بیان و نقل شده که آموختن همراه با عملِ صحیح هر یک از آنها می‌تواند بر درجه تقوای انسان افزوده و انسان را به جایگاه اصلی خود که همانا بندگی صحیح است نزدیک کند.

با توجه به اهمیت، معانی و تفاسیر کلمه حکمت، نویسندگان کتاب زندگی در پرتو حکمت با گردآوری متون حکمت‌آموز و ارزشمند از کلام وحی، روایات، حکایات، گفتار حکما و بزرگان، این کتاب را به زیور طبع آراسته‌اند تا مخاطبان را با گوشه‌ای از دریای بی‌کران حکمت الهی و انبیاء آشنا کنند.

خواندن کتاب زندگی در پرتو حکمت را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به کسانی که می‌خواهند حکایت‌های آموزنده از پیامبر (ص) و ائمه (علیهم السلام) بخوانند پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب زندگی در پرتو حکمت

«به ستایش و سپاس تو لب می‌گشایم، ای پروردگار بزرگ! که تقدیر مرا به دلخواه من امضا فرموده‌ای؛ و آن بلا که خاطرم را پراکنده می‌ساخت، از من باز گردانیده‌ای. ولی همی‌ترسم که از رحمت بی‌منتهای خویش بیش از این بهره‌مندم نداری، و مرا به گناه اصرار و اِلحاحی که در راه مسئلتم به کار برده‌ام از مرحمت خویش محروم سازی.

فَاَکُونَ قَد شَقَیِتُ بِما اَجبَبتُ وَ سَعِدَ غَیریِ بِما کَرِهتُ. در این هنگام، دلخواه من مایه شقاوت من شود، و دیگران که همچون من مبتلا بوده‌اند ولی در ابتلای خویش بمانده‌اند، خوشبخت گردند.

پروردگارا! اگر این عافیت که اکنون نصیب من شده و تقدیری که به دلخواه من صورت گرفته به عافیت اُخروی من زیان رساند و مرا به بلایی جاودانی و رنجی اَبدی گرفتار سازد؛ من هرگز این دلخواه را نخواهم و بدین عافیت رضا ندهم.

چنین مسئلت دارم که آنچه که رضای تو اقتضا کند، بر من روا داری؛ و مرا به هر بلا که پسندی مبتلا سازی. زیرا که این رنج‌ها پایان‌پذیرند.

پروردگارا! من به محنت و عذاب این دنیا همی‌شکیبا باشم؛ ولی جان مرا بر محنت و عذاب آخرت شکیبایی نیست.

فَقَدِّم لِی ما اَخَّرتَ وَ اَخِّر عَنّی ما قَدَّمتَ. پس آنچه که از نعمت و موهبت درباره من تعجیل فرموده‌ای، به واپس انداز تا به نعیم اَبدی پیوندد و اَبدیّت یابد، و آن محنت و رنج را که در آن جهان برای من مقرّر داشته‌ای، هرچه زودتر پیش آور؛ تا عمرش با عمر این جهان به کوتاهی و فنا گراید.

پروردگارا! هرچه فنا پذیرد، هرچه بسیار باشد، باز هم اندک است. ولی آنچه جاویدان بماند هرقدر کم و ناچیز باشد، همچنان بسیار است زیرا اَبدی و جاودانی است.»